İthal Şefkat

Bayık radyo programlarındaki kopyala - boz - yapıştır dijeyler kıvamında romantik bir ses tonu ile, hafif ağlamaklı tv spikeri gibi, sanki 32. gün takımından yetişmişçesine olmadık yerlerde sesimi yükseltip olduk yerlerde oldukça manasız biçimde konuşurcasına takılasım var bugün.

Bu yazının konusu nereden esti aklıma biliyorum elbette. Dün sabah işe giderken İzmir fena halde yağışlıydı, araba batmasın diye tas tas suyu camlardan ara ata Kordon'a gelmek isterken döndük baktık arkamıza, dere tepe düz gittik sanırken henüz bir arpa boyu yol yüzmemişiz. Yalanım varsa ne olayım. Hep hüzün, hep hüzün olacağı buydu sonunda, gök kubbe dayanamadı koyuverdi inci dizilerini gitsin. O sırada radyoda çalan şarkıdan esti aklıma. Radyoda çalan şarkı bir Aşkın Nur Yengi şarkısı olsun isterdim elbette ama değildi işte. Ah be Aşkın yapmayacaktım sana bunu, sen ki kasım kasım kasılır, göğüs profilini dimdik gerersin ekrana çıktıkça, havaalanlarında el bagajını sürerken önündeki vatandaşa bodoslamadan geçirir sonra bir şey olmamış gibi, hükümet gibi kadın gibi yürür geçersin. Acımadı ki dersin içinden ama bilirsin ki acımıştır en incesinden. Bir özür bile dilemezsin Aşkın, ama yine de ben sana bunu yapmayacaktım senin şarkılarından başkasını çalmayacaktım biliyorum, ama biliyorum ki beni bir sen anlarsın. Bugünkü şarkım senden değil Aşkın Nur Yengi, bugünkü şarkım gönüllerin paşası, paşaların paşası, ruhu bedenini terketse dahi gönlümüzdeki yerini asla terketmeyecek olan sanat müziğimizin güneşi Zekî Mûren'den. Radyoda duyduğumdan beri sözleri ve diksiyonu kendine melodisi Selami Şahin'e ait şu şarkı dolandı dilime, atamıyorum bir türlü, silemiyorum beynimden Aşkın. Kandil şarkısını bilirsiniz. Çalan Kordon FM'di, suçlusu o. Suçlusunu biliyorum en azından. Ama ben de suç ortağıyım. İşte Kandil, tüm sevenler için, tüm sevip de sevgisi karşılıksız kalanlar için, karşılıksız aşka düştüğünü bile bile karşılık bulma ihtimalini hep var sananlara ve bu sanrı ile tam gaz kendini salak pozisyonuna düşürmekten vazgeçmeyenler için çalıyorum. Lütfen çalıcılarınızın ayarlarını kurcalamayınız.

gün ışığında yola koyuldum
elimde kandil gözümde mendil

vefa arıyorum, dost arıyorum
şefkat arıyorum, aşk arıyorum

vefa, uzaklarda kalan bir his
dost, eski şarkılardan bir iz
şefkatse bardaki sarışın kız

dizlerimde derman
kandilimde yağ bitti
bulamadım gitti

vefa arıyorum, dost arıyorum
şefkat arıyorum, aşk arıyorum

Ayar kelimesi de yeni girdi hayatıma, anlamını çözemiyorum yeri gelsin gelmesin oturtuyorum en güzel cümlelerin en mutena yerlerine. Bir gün denk gelecek biliyorum. Ah be Paşam ne güzel demişsin:

"şefkatse bardaki sarışın kız"

Parayı veren şefkati kolundan çekiyor çekebildiği yöne adeta. Neyse o onun kaderi bizi enterese etmez. Kırk yıl düşünsem şefkate de çare bulacaklarını aklımın ucundan getirmezdim. Şu japonlar çok şanslı. Buda çarpsın şerefsizim çok şanslılar.

Diyelim ki japonsunuz, çok yalnızsınız, yapayalnızsınız. Yani diyelim ki yalnız bir japonsunuz ve şehla bakan, su yeşili, melankolik, fena halde çekik gözleriniz ve aralarına mavi , yeşil, turuncu renkler attırılmış afili saçlarınız var. Ama yalnızsınız ne yapsanız olmuyor, herkes bakışlarınızla eriyor bitiyor, bir türlü bakışlarınızın engin denizlerinde yüzdürmüyorsunuz onları. Ne olur ne olmaz diye hani. Gün geliyor fena halde şefkate ihtiyacınız oluyor, eve gelince biri sırtınızı sıvazlasın, yatağa yatınca biri size sarılsın, kucaklasın öyle kucağında uyuyasınız istiyorsunuz. Ve kolayı var ister Shopping TV den ister dükkandan YENleri basar - tam şu anda onda japon türküsü "bas bas yenleri natsu kirino'ya "çalar -şefkat yastığını satın alırsınız. Sarılır yatarsınız yastığınıza o da sizi usulca, şefkatle sarmalar. Japon uykulara dalar, rüyasında kiraz bahçelerinden geçer, ay tapınağındaki çay seromonisine katılır sanıyorsunuz ama değil. Ne içi iğnelidir o japonlar, ne muhtelif pozisyonlar geçer o şehla gözlerinden bilemezsiniz. Rüyada mı geçmiycek hah-ha gülerim buna.

Neyse gene dağıttım. Elin japon'u yaptımı yapıyor anasını satiym. Artık şefkate bile para vericez abi ya!!! Ben gidip şu Japon Yen'inin tanesi kaç para onu hesap edeyim bari.

Cinayet Mahalli

Bir adam öldürmüş olan kimsenin, cinayetten bir süre sonra cinayet mahalline geri dönmek için karşı koyulması mümkün olmayan bir hisse kapıldığı söylenir. Katil cinayeti işlediği yere döner etrafı izler, yaralı bir hayvan amaçsızca dolaşarak oradaki havayı solurmuş.

İnsan doğduğu andan itibaren ölümüne biraz daha yaklaşıyor. Bebelik ve çocukluk döneminde dizginleri başkalarının ellerindedir, ufak tefek itirazları minik şirinlikler olarak algılanır sadece, büyümüş de küçülmüş bu derler, küçümseyip geçerler. Yetişkin olan kimse kendi hayatının dizginlerini kendi eline alamadığı vakit cinayetlerin en büyüğünü işliyor. Nedir dizginleri ele almak? Hayatta ne istediğini bilmek, hedefleri olmak, belirlediği hedeflerine ulaşmak için çaba sarfetmek. Hedeflerinin olması hayallerinin olmasını gerektiriyor, bir insanın hayalleri olmalı. Hayali yoksa mesele yok baştan kaybetmiş bu arkadaş dizginleri başkalarının eline vermiştir bile bu insan. Hayatının rotasının başkalarının arzu, istek ve içgüdülerine göre körü körüne belirlemesine gözlerini yummuştur. Kendisinin olan en önemli şeyin, hayatının kontrolü başkalarının ellerindedir artık.

Ama insan hayallerinin peşinden gidebilmeli, hayallerinin peşinden gitmeyi istemeli, en azından bir kez deneyebilmeli. Başarısızlığı ya da başarılı olmayı yakalayabilmeli.

Hayallerinin peşinden gitmektense, hayallerini terk etmeyi seçiyor insanların çoğu. Unutuyorlar istediklerini, hedef koymayı erteleyip zamanın akıp gitmesine müsaade ediyorlar. Zamanın tozları hayallerin üstünü katman katman örtüyor. Bazen bir hatıra bir tozun kenarından üflediğinde hatırlar gibi oluyor bir insan, gerisinde bıraktığı erişilmesi için artık belki de çok geç kalınmış o hayali. Ama hatırlamak istemiyor yine de.

Bu aralar cinayet mahalline dönüyorum sık sık, öldürdüğüm hayallerimin yanına gidiyorum. Terkedilmiş sokaklardan geçip eski evlere giriyorum, boyası eskimiş duvarlara bakıyor, tozlarını silkeleyip ayağa kaldırmaya çalışıyorum.

Aynadan Göremediklerimiz

Bu aralar çok revaçta olan bir televizyon programı var: Yemekteyiz. TV kanalı maliyetin en asgarisi ile bir program hazırlayıp günün/gecenin/geceyarısının/sabaha karşının neredeyse tamamında sırtını bu programa yaslıyor hafta içinde.

Kıyma hayatta hiç yemedim, o yüzde nefret ediyorum kıymadan, sadece köfte yerim o bir kıyma sayılmaz, köfte bambaşka bir şey.

TV kanalının hali içler acısı demek ki yerinde bir tatlı su kurnazlığı yaparak dizilere para kaptırmaktansa reklamlardan para basmayı seçme yönünde gayet hızlı bir hamle yaparak ticari anlamda rotayı doğrultmuş, reklamlara yelken açmış. İlk izlediğimde yemekten kıl çıkarma yarışması sanmıştım kılı bulan kazanıyor izlenimi yarattı bende kıl bulmuş yarışmacının yüzünde yer alan zafer kazanmış ifadede en ufak iğrenme izi bile yoktu.

- Ay kıl çıktı!!!

- Kıllara kıl çıkar.

İlk başladığında bir avuç egzantrik insanın bir araya toplandığı marifet sergileme yarışması gibi görünmüştü, ancak üzerinden zaman geçtikçe bu tsepitin hayli yüzeysel olduğunu görüyorum. Programa yarışmacı olarak seçilen insanlar arıza tipler sıfat tamlaması altında kategorize edilecek vatandaşlar değiller. Gayet doğal normal tipler. Tipik türk vatandaşları onlar. Hepsi içimizden çıkmış hepsi normal. Fırsatı bulunca kuşaktan kuşağa ulaşmış ananeleri bir kenara bırakıp, misafirliğe gittikleri evde terbiye sınırlarını zorlayan kelamlar etmekten kaçınmayan, eleştirirken vicdan, mantık, gözün gördüğü, dilin tattığını bir kenara bırakan tiplere dönüşüyor hepsi. Eleştir demişler bunlara, eleştiriyorlar, daha önce hiçbir konuda düşünmek zorunda bırakılmadıkları için, "eleştir" denildiğinde öğretilmiş terbiye kodlarını, toplum içinde insanca paylaşma kodlarını bir yana bırakıveriyorlar. Yasaklarla yoğrulmuş çocuklar gibi, yasak perdesi kenara bırakılınca mantık da, vicdan da kenara kalkıyor vuruyorlar bel altından.

Domates ağzıma sürmem, italyan mutfağı nedir bilmem, meksika salatası bizi bozar.

Her şey bir tarafa

Damak zevkime uymaz!!!

Ben Yemekteyiz isimli bu TV programını topluma tutulmuş bir ayna olarak görüyorum. Kesinlikle yemekteki o insanlar gibiyiz hepimiz. Herbirimiz öyleyiz, hızlı bir şekilde hepimiz o programa çıkanlara benzeyen kimselere dönüşmekteyiz. Hoşgörüsüz, sırf kendini beğenmiş, başkalarına burun kıvıran, emeğe saygı göstermeyen, tıkırtı duysa göbek atan, içten pazarlıklı, yüzüne iyi dediği konuyu arkasından konuştuğu vakit olumsuza çevirmekten kaçınmayan, kaba, hırçın, kıskanç ve kırıcı olma hallerinden bir kaç tanesini bünyesinde barındıran insanlar çıkıyor bu programa.

Afiyet olsun.

Et Yemez

Çocukluğumun ilk yılarının kısa bir bölümü, Gelibolu'da bir tavuk çiftliğinde geçti. Göz alabildiğine uzanıp giden kafeslerin içinde binlerce civciv vardı. Kafeslerin olduğu bölüme geçerkenki tuhaf koku hala aklıma gelir. Bazen gözlerimi kapattığımda yüzlerce civcivin suni güneş ışığı altında çıkardıkları sesleri duyar gibi oluyorum. Civcivleri sevmeye kafeslerin oraya giderdik. Çocukların hayalidir sanırım; yüzlerce, binlerce sapsarı civcivlerin elini uzattığında yakalayacağı mesafede durması.

Sonra bir gece bütün civcivler ölmüştü. Binlerce ölü civcivin varlığı sanki elle tutulur somut bir varlığa dönmüştü, kış gelmek üzereydi, puslu, kasvetli, gri bir sema kucaklıyordu çiftliği. Günlerce tuhaf bir yanık et kokusu duyuldu.

Bir arkadaşım var; vajeteryan. Sadece balık eti yiyebiliyor. Beraber yemeğe çıktığımızda arkadaş grubumuzdakilerin etyememeyi seçmiş olması ile ilgili esprileri dinlemekten bıkmış. Konu tekrar açıldığında yüzüne anlamsız bir gülümseme yerleştirir genelde. Rus salatalı sandviçinden bir ısırık almak üzereyken ona bir öğlen vakti sordum:

- Neden et yemiyorsun?

- Et yemiyorum çünkü bir kez mezbahada bir ineği öldürmelerini izledim, çok acı çekiyordu, çok fazla kan vardı. Katliam gibiydi. O günden sonra ne koyun, ne inek, ne de tavuk eti yiyebildim.

Sonra bir süre sustuk ikimiz de. Tekrar konuşmaya başladığımızda başka şeylerden bahsettik.

Gülen Yüzler

Bu aralar burayı pek bir ihmal ettim farkındayım. Sağlığım yerinde, domuz gibiyim maşallah. Sağlık yerinde ama gelin görün ki göz var izan var, her ikisi de bende şu sıra mafiş. Bir yoğunum bir yoğunum ne yapacağımı bilemiyorum hiç bir şeye zaman ayıramıyorum. Bu lafı da kullandım ya sonunda yapmacıklıkta sınırları kaldırdım demektir. Sonuna kadar vıccık vıccık yapmacıklık artık. Yoğunmuşum peh!!! Yoğun olma lafına ezelden beri gıcığım, sahte yoğunlukları da, duygusal yoğunlukları da ne anlayabilmiş ne de katlanabilmiş değilim. Bu yüzden bütün manasız bakışlarım, bu yüzden kalabalığın içinde dalıp dalıp gidişlerim, sonra geri dönüşlerim. Benim gibi kalın kafalı olunca adamın idrak yolları tahlil yapma hususunda duyarsız oluyor, düpedüz yetersiz kalıyor. Yoğun da değilsem ne yapıyorum madem? Sıkı durayım açıklıyorum: Kendimi yazmalara kaptırdım. Epeydir üzerinde çalıştığım bir metne çeki düzen verme telaşı içindeyim. İstediğim gibi birşeye benziyor en sonunda. Hatta benzedi benzeyecek. Ama bitince bitmiş bir metine ne yapılınır bilemiyorum. Öylece kalakalırım hatta sıkılır bir kenara bırakırım orada durur, eve misafir geldiğinde gösteririm herhalde. Adaaam sende.

Efendim en kısa zamanda - ki bir iki güne tekabül edeceğini ümit ediyorum - buradayım . Tüm dostlara sevgilerimle.

İşte yazarken bloga vakit bulamasamda ayak parmaklarıma resim çizmeye vakit bulabildiğimin resmidir resmen. Gördüğünüz gibi "yüzlerim" gülüyor hep. Herkese gülücükler ve sevgiler.

Bir Dilek

Dünya bir turunu daha tamamladı güneşin etrafında. Bir yıl daha bitti. Bu seferki diğerlerinden biraz daha uzun sürmüş bir turdu, artık yıl hesabıyla. Her biten yıl yeni şeyler öğretiyor insanlara, her insanın o yıldan kazanımı bir başka. Ben yavaşlamayı öğreniyorum artık; ağırlaşmayı, bağırmadan konuşmayı, fısıldamayı, huzuru arttıracak eylemleri bağrıma basmayı, iki kere düşünmeyi, bir kaç kere yutkunmayı, zamanın akıp gidişini seyretmeyi. Bunları öğrenmenin yolunda telaşa yer yok, hep ağır ağır.

Bu yıl yanımdan geçenler, ben geçerken dokunduklarım, yanımdan geçerken rüzgarı yanağımda iz bırakanlar nelerdi? Hatırlaması bile güç.

Biraz temizlik yaptım bu yıl. Dostu düşmanı tanıdım, hala insanlara hakettiklerinden fazla değer veriyor olduğum için kendime kızdım, hala değer verdiğim kimseler bana aynı ölçüde değer vermiyor diye üzüldüm, bunlara üzüldüğüm için kendime kızdım. Çıkardım içimden attım, temizledim biraz daha. Böyle böyle mi ıssız oluyor insan? Hiç sanmam, böyle böyle kafasında yer işgal edenlerden kurtuluyor, daha zenginleşiyor, kendisine, yapmak istediklerine daha geniş zaman ayırıyor.

Sanal dünyadan insanlar tanıdım, gerçek dünyadakilerden daha yakın hissettiklerim oldu. Şöyle sohbet ortamında oturduğumuzda bir on sene harcarsak işitebileceklerimizi tez elden paylaştık. Zaman biraz daha hızlı aktı blog dünyasında. Dünyanın dört bir yanından, ülkemden arkadaşlarım oldu. Onları, düşüncelerini, dünyaya bakışlarını, hayatta bırakmaya çalıştıkları izlerini gördüm. Onlara kelimlerle dansedenler ismini verdim. Çünkü onlar kelimeleri aldılar, türlü şekillere sokup, birbirlerine ekleyip cümleler kurdular. Bu cümleleri kurarken uykusuz kaldılar, geç kaldılar, soluklarını tuttular, olmadı silipp yeniden yazdılar, yazdıklarını beğenmeyip bir kenara kaldırdılar. Sonra o kelimeleri bizlerle paylaştılar. Bazen kavga eder gibi, bazen bir martının çığlığı gibi, ama illaki dans eder gibi.

Sevgili kelimelerle dansedenler;
Aydan Atlayan Kedi, Çınar, Abi, Nily, Arzu, Barış, Melih, Ferhanca, Kutup Zencisi, Nightologist, Haccecan, Burcuca, Sem, 7. Oda, Hayatta Giderken, Krem Ali ve Annesi, Sanana Aki Bana Ne San, Kültür Portakalı, Böcek, Karōshi, Petunya ve Egzotica, Bir Garip Vampir, Ege Mavisi, Kırmızı Gün(lük), Ters Meditasyon, Hayattan ve Masallardan Biraz, Gizli Bahçe, Erhan Bey, Burcu Sezer, Delikanlı, Voodoo Girl, American Dreamscapes, Nomadic Joe, Mystery Of Riley, Sufi Saja, Gregor Samsa'nın Notları, Gay Kedi, Nahnu, Alice in Wonderland, Bareng Blog, İzmir Blog, Persona Non Grata, Teyzen Teyfik, Güray Önok, Zodyak, Ama Amaaan, Tekme Tokat, Yazar Ne Yazar Ne Yazamaz, Yalnızca Soytarı, Kandan Adam, Kördüğüm, Liberter Kedi, Bir Dilim Sohbet, Mavi Gibi, Fabrika, A Soviet Poster A Day, Spiritus Libertatis Dımtıs Dımtıs, 6:45 Yayınları Bedava Kitap Blogu, Bay Dikkatsiz ve Rehavet

Sizleri tanıdığım için kendimi çok iyi hissediyorum. Yazdıklarınızı okuyor, yazacaklarınızı merakla bekliyorum, iyi ki varsınız. Bu gece İzmir'in semalarında da havai fişekler parlayacak, herbiriniz için birer tane, bir an için, çok kısa bir süre, karanlığın içinde, bir ışık kümesi apaydınlık ve sımsıcak yanacak. Sizler için bir dilek tuttum: Yeni yılın sizlere güzellikler getirmesini diliyorum, 2009 ileride yüzünüzde tatlı bir gülümseme ile hatırlayacağınız bir yıl olsun.

Fotoğraf www.vampircik.com dan bir arkadaşın abisi Özgür Özdemir'e ait, bu güzel resmi çektiği için kendisine teşekkür ediyorum.

Noel