Vladimir'in derdi

Aşk Türküleri

2012-01-27T12:25:00.001+01:00

O ne illet bir şarkı

dinlerken, okur gibi;

Bir kadını

Bir çocuğu,

Sekiz sayfalık ödül:

Kendine hayran

kıvırcık sarışın bir yol

Acayip hileler aslında

Aşk türküleri

Gazete Karalamaca:

19 Kasım 2010,

Hürriyet Pazar,

Sf. 20

Gazete Karalamaca

2012-01-27T10:45:00.001+01:00

Bu aralar evde atılmak üzere kenara ayrılmış basılı materyale sardırdım. Deiğişik bir resim tekniği üzerinde uğraşıyorumç Artık gazetelerin ve derg,ilerin sayfalarını karıştırdığımda, sayfanın şu kenarıındaki yazıdan nasıl bir gölge çıkar, öbür köşedeki paragrafı ne kadar ilginç bir yazı karakteri ile hazırlamışlar diye düşünür ve ileride kullanırım diye acımadan makası geçirir oldum. Eski gazetelerle böylesine haşır neşir olunca seneler önce, üniversite yıllarında tadandığımız bir oyun geldi aklıma. Şiir karalamaca ya da gazete karalamaca. İşin doğrusu gazeteden beğendiğiniz kelimelere dokunmadan birbrini takip eden bir kaç paragraftaki diğer kelimeleri karalayarak şiiir yaratma oyunudur bu. "Gazeteden Şiir Karalamaca" ismi daha uygun olacak sanırım.

Kuralı çok basit, birbirni takip eden dört, beş paragrafı seçerek, kelimeleri okunmayacak biçimde karalamaya başlıyorsunuz. Daha sonra geriye kalan kelimeleri sıralarını değiştirmeksizin okuyorsunuz. Bazen güzel şiirler çıkabiliyor, çıkmasa da vakit öldürmek için hoş bir yöntem. Elde ettiğiniz cümleler olmadık bir konuda başka bir esin perisine hoş geldin diyebilir. Kim bilir, denemek lazım. Evdeki scanner efendinin gönlüni eder etmezkendi karaladığım şiirlerden örnekleri buraya koymaya karar verdim.

Adını Haber Bülteni Koydum

2012-01-25T10:20:00.002+01:00

Herbiri birbirinden güzide TV kanallarımızdaki haber bültenlerini hazırlayanaları, ana haber bülteni saati geldi mi derin bir keder bulutu kaplıyor, onlar da bu bulutun arkasına saklanıyorlar. Zira bu değerli şahısların haber diye izleyici önüne koyacakları bir halt yok. Gündemden kopuk, gündeme eksiklikleri taşımaktan aciz insanlar çoğu. Bir çok iş kolunda proaktif olmayı başaramamak, çağdışı kalmak anlamına gelirken haber bülteni beyinleri proaktif olma kelimesinden bihaber vaziyetteler. Habercinin proaktif olamsı önüne konan şey haber değildir, kendi haberinin izini kendin sür, bul, yayınla olamlı bence.

Alın işte en son Fransa'nın saçma yasası, hani "bize göre yok hükmünde" olan şey. Aynı ülke Anadolu topraklarında ermenilere soykırım yapıldığı yönünde bir yasayı çıkardığında da şimdiki kadar yani orta şekerli bir celalllenme süreci yaşamıştı bu ülkenin zemberekli gündemi (-). Sonra on onbeş gün geçmedi ki, üzerlerine ölü toprağı serpilmiş gibi sustular, unuttular konuyu. Fransa'nın son yasası gökten zembille inmedi, hazırlanma süreci hayli ağır, mamafih fransız halkının gündeminden inmeksizin gelişti ve son kıvamına erişti. Bu esnada bizim haber ajansları konuyu kaale almadılar. Şimdi kopan veleveleye bakmayın. Onların amacı reklam kuşaklarının arasına görsel serpiştirmek ve adını haber bülteni koymak.

Şimdi bu birbirinden seçkin, cevvall ve gözünden en minik detayı kaçırmayan ve birbirlerinin karbon kopyası bu haber bültenleri ülkemizin komşuları ile "sıfır sorun" (yani "zero problem) yaşayıp, al gülüm ve gülüm ticaret yapmaları esnasında elbette pek bir haber bulamıyorlardı. Haber bültenlerimizin her biri bir ötekinden zeki muhabirleri youtube dan ya da diğer video paylaşım sitelerinden abuk subuk videoları bulup anchormanlerinden aferim aldıktan sonra bunları bir güzel, yani hiç utanıp erinmeden haber diye halka kakalıyorlardı. Buna halen de devam ediyorlar. işte habercilerimizin haber izi sürmekten anladıkları bu, you tubedan başkasına ait video görüntülerinden habermişgibicikler bulmak. "Alice kocasını dövdü", "dokuz yaşındaki Eric kedisini konuşturdu", "bacanak bacağını barbekü yaparken kesti" gibi salaklıklar habercilikte geldiğimiz en son noktadır, gerisini kolayca hesap edebilirsiniz, hem de hesap makinesi kulllanmaksızın.

Sorularım şunlar:

- Sayısı milyonları bulan video paylaşıcılarının internet sitelerine yerleştirdikleri özel video kayıtlarını hiçbir telif hakkı ödemeksizin kendi TV kanalında göstermeleri sıradan bir şey iken, TV kanallarından bri tanesinin yayın hakkını elinde bulundurduğu görüntüleri paylaşıyor diye video paylaşım sitelerine savaşlar açılması doğru mudur?

- Başkalarına ait videolar telif haksızdır da kendilerinin görüntüleri telif haklı mıdır?

- Bireyin haklarını haktan saymayan TV kanallarının kendi haklarını sonuna kadar koruması hakikaten de nedir?

Not: Zemberekli gündem şu demek ben uydurduğum için bilmeyenlere sçyleyeyim: Kur bırak, zembereği boşalıncaya kadar sarssın ve sarsılsın.

Bülbülü Öldürmek

2012-01-21T10:59:00.000+01:00

Nelle Harper Lee'nin yazdığı To Kill a Mockingbird 1960 yılında yayınlandı ve aynı yıl Pulitzer ödülünü kazandı. Kitap görünüşte babaları avukat olan iki çocuğun Amerika Birleşik Devletleri'nin büyük krizi esnasında bir yaz başlarından geçenleri ve kasabada işlenen bir suç etrafındaki sır perdesinin kaldırılmasını anlatır. İki çocuğun olayların görünmeyen yüzlerini anlamaya başladığı ve yetişkinler dünyasını tanımaya başlamalarına tanık oluruz. Bir anlamda masumiyetin çaresizliği de anlatılmaktadır. Kitapta önemli bir metafor vardır ancak Mockingbird kelimesinin yıllardır ısrarla bülbül diye çevrilmesi yüzünden bu metafor kitabı türkçesinden okuyanlara pek de anlamlı gelmemektedir. Öncelikle Mockingbird kelimesinin karşılığı bülbül değildir. Ülkemizin bulunduğu coğrafyada bu kuşun mensubu olduğu türün hiçbir ferdi yaşamamaktadır. Mockinbird kendine ait sesi olmayan bir kuştur, kendisine has bir ötüşü yoktur. Doğada yaşayan gri renkli bir yaban kuşudur. gizlendiği yerde kendi yaşam alanını paylaştığı ve işitme menzilinine giren canlıların; diğer kuşların, böceklerin, kurbağaların seslerini taklit eder. Taklitleri çok başarılıdır. Aynı sesi şarkı söyler gibi ardarda çıkartır. Adeta "bu neyin sesi?" dercesine hafızasındaki sesleri peşpeşe sıralar, dinleyenleri şaşırtır, neşelendirir.

Harper Lee 1930 lu yıllarda kitapta anlattığına benzer bir Alabama kasabasında yaşamıştır. Olayda anlatılanların otobiyografik tarafları fazladır. Kitaptaki baş karakter, dul olan Avukat, Atticus Finch'i avkat olan babasından esinlenerek yaratmıştır. Scout isimli kız çocuğunda alattıkları ise kendi çocukluğudur. Öte yandan erkek kardeşi Jem'i ise yakın arkadaşı Truman Capote'den esinlenerek yazdığı söylenmektedir.

Baba Atticus Finch çocuklarına av tüfeği hediye ettiğinde, "bununla bahçedeki kutulara ateş edebilirsiniz, ama bir süre sonra kuşlara da ateş edeceğinizi biliyorum. Ancak asla bir mockinbird'ü öldürmeyin, çünkü onlar çıkardıkları değişik sesler ile bizleri eğlendiriler, yaşadığımız dünyayı daha hoş bir yer haline getirirler, onları öldürmek büyük günahtır" der. Kitap tam da bu söz üzerinden şekillenir. Harper Lee mockinbird figürü ile kitaptaki Boo Radley ve Tom Robinson karakterini tasvir eder. Her ikisi de kendi halinde ve sessiz insanlardır. Onların kendi kendilerini ifade edecek sesleri yoktur, onlar hakkında ne biliyorsak kasaba halkının anlattıklarından biliriz. Sessiz oldukları için onların sesi kasabanın dedikodu ağı olmuştur. Aynı o kuş gibi başkasının sesleri ile tanınırlar. Onları öldürmek ya da mahvolmalarına sebep olmak günahtır. Ama kimse dinlemez onların infaz edilmeleri kolaydır, sessizlikleri yüzünden kasaba halkı ,çin kolay lokmadırlar. Onlara kendi canlarının istediği sonu uygun görmek kimsenin vicdanını sızlatmayacaktır. .

Kitap yayınlanma aşamasına geldiği sırada yazar, yakın arkadaşı Truman Capote'un sonradan "In Cold Blood / Soğukkanlılıkla"'da anlatılacak olan olayları araştırtığı gezisinde kendisine eşlik ediyordu. Lee'nin bundan sonra başka bir kitabı yayınlanmadı. Kitap 1962 yılında filme uyarlandı. Başarılı bir uyarlama idi, O sene en iyi film ve en iyi erkek oyuncu oscar ödüllerini kazandı. Başroldeki Gregory Peck seneler sonra, uzun meslek yaşamında kendisini en çok etkileyen ve oyuncu olarak en büyük hazzı veren rolün bu kasaba avukatı rolü olduğunu anlattı.

Film çekimlerinin başladığı gün Harper Lee sete ziyarete geldiğinde açılıştaki sahne çekiliyordu. Finch çocukları ile kasabanın bir bölümünü aşarak evlerine doğru yürüyecekti. Lee bir kaç saniye sonra kendini kaybedip konuklara ayrılan bölümden çıktı ve kameranın peşine takıldı. Oyuncular önde, kamera peşlerinde ve en arkalarında yazar hayran kalmış biçimde onları takip ediyordu. Çekim aşamasında Gregory Peck Harper Lee'nin bu halini göz ucu ile farketti. Çekim sona erdiğinde yönetmen "tamamdır bunu kullanıyoruz, çok iyi bir çekim oldu yenisine gerek yok" dedi. Peck, Lee'nin yanına yüzünde kocaman bir gülümseme ile yaklaştı. "Bayan Lee ne dersiniz,,sonuç umduğunuz gibi olacak mı?" diye sorduğunda yazarın gözleri dolu doluydu ancak yüzünde koskocaman bir gülümseme vardı. "Bay Peck sizinde babamın o yaşlarda olduğu gibi minik bir bira göbeğiniz var" dedi.

Yazar ve Peck ailesi arkadaş oldular. Film çekimleri sırasında Harper Lee'nin babasının yaşadığı eve beraber ziyarete gittiler. Gregory Peck artık yaşlanmış olan avukatın bazen hatırlamak bazen de zaman kazamak için kullandığı jestleri hafızasına kazıdı. Yaşlı adam düşünürken saatini cebinden çıkarıp zincirinden tutarak çeviriyordu. Bu sahneyi filmin mahkeme sahnelerinde kullandı. Film çekimleri bittiğinde yaşlı avukat kendisini sinema perdesinde izleyemeden öldü. Film ödüllere boğulup tüm ülkede coşku ile karşılanmıştı. Harper Lee babasının saatini Gregory Peck'e armağan etti.

Seneler sonra film çekimleri sırasında küçücük bir kız olan Cecilia Peck, yetişkin bir kadın olup evlendiğinde ilk çocuğuna Harper ismini verdi.

Meraklısına Linkler;

Mockingbird nedir? Neye benzer?

To Kill a Mockinbird

Filmin başlangıcı,

Dikkat İnek!!

2012-01-21T08:45:00.002+01:00

Yeni tehlikelere ya da mevcudiyeti yerel halk tarafından bilinip de yoldan gelip geçen insanların bi haber olduğu tehliklere karşı gereken önlemnlerin alınabilmesinin ilk adımı dikkati o tehlikelere doğru çekmekti. Artık yeni tarfik işaretleri lazım demiştim bir ara ve seneler önce bir ineğin çevikliğinin zincirleme trafik kazasına sebep olduğunu gözlemlemiştim. İnekler tembel, yiyen, yatan, yattığı yeren geviş getiren, tezek ve süt üreten hayvanlardır genel de ama ne denli çevik olduklarından bir çok insan o denli bi haber ki. Uyarmak şart oluyor bazen. Uyaran uyarmış o ayrı. :)

Meraklısına Linkler;

Huzuru Kaçan Çayır

Ekonomi Tıkırında

2012-01-20T14:00:00.001+01:00

Bazı nankör izmirliler belediyeyi ve faalitelerini kıskanmaya, kıskandıkları yetmiyormuş gibi belediye hakkında bu şehre yıllar yılı adam gibi bir çivi çakmadıkları dedikodusunu uydurmaya devam ediyorlar. Bu kıskanç insanlarla yüzyüze kaldığımda onları paylıyorum, kıskançlıklarını yüzlerine vuruyorum ve belediyemizin en son icraatlerinden örnekler veriyorum. Diyecek laf bulmadıkları için kalakalıyorlar.

Şimdi bazı münasebetsizler diyor ki yağmur biraz haşin yağdığı zaman bu güzide şehrin en mutena yerleri de en salaş kenarları da sular altında kalıyormuş, güya her yanı su basıyormuş da, bu kadar su içinde hızlı bir evrim geçirip amfibik bir yaratığa dönüşmekten korkuyırlarmış. Bak bak bak, laf mı bu şimdi. Belediye mi yağdırıyor yağmuru, yağmasaydı, su basmasaydı, 1995 yılından beri neredeyse her yağmurda bu bahsi açmanın ne manası var ki, gidin yüzme öğrenin kardeşim. Suyun nereleri bastığını bile bile hala ısrarla oralarda dükkan açmaya, o yerlerde ikamet etmeye ne gerek var ki. Sırf sorun çıksın diye mahsus oralarda eğleşiyorlar ki maksat sorun çıksın bunlar konuşsun.

Koskoca şehirde su içseler, pet şişeyi atacak yer, dürüm yeseler kağıdını atacak çöp kutusu olmadığını iddia ediyorlar. Siz çöp yaratmaktan başka neye yararsınız kardeşim? Belediyenin işi kalmamış da çöp kovası koyacakmış. Çöpleri atamamaktan şikayet edeceğinize sizlere sokaklarda su içip dürüm yedirten bu saçma zihniyetten arının. Unutmayın çöp yaratmazsanız, atılacak çöp olmaz, çöp olmayınca da suçlanacak kimse kalmaz. Çerden çöpten laf kalabalığı bunlar.

Deniz kenarındaki, vapur iskelelerinin etrafındaki kedi iriliğindeki lağım farelerini öldürmediklerini, bunların hızlı biçimde ürediklerini, diğer hayvanlara türlü hastalık bulaştırıp, insanlara da geçebilecek bir salgın başlatacağını iddia eden ne dediğini bilmez grup insan türü de var malesef. Sanırsınız ki fare ırkınna nüfus sayımı yapmışlar, gördüğü göreceği olsa olsa bir tane mazlum faredir. Hay allahım ya belediye de o mazlumu niye öldürsün ki, gülerim buna. Belediye insanlara hizmet için burada, hayvanlara ötenazi yapmak için değil. Hem bu lafı edenler hayvan prsikolojisinden bir gıdım anlasalar böyle konuşmazlar. Fare dediğimiz hayvanat türü aslında o kadar zeki ki, o kadar akıllı ki öleceği zamanı biliyor, eceli gelince kendiliğnden ölüyor zaten. Masum hayvanı öldürmek de ne oluyor, cani bunlar.

Şehrin kelleştiğini, yıllardır şehrin içinin yeşillendirilmediğini iddia eden bir grup lüzumsuz insan var. Hatta geçenlerde izmirli bir hanım sanatçı TV ekranına çıkmış, utanmadan İzmir güzel şehir ama yeşil değil, hiç ağaç dikmiyorlar diye yakınıyor. Sana ne kardeşim? O kadar para kazanıyorsun çok istiyorsan kendin dik. Şimdi buna sorsalar hayatında kaç ağaç diktin diye, adam gibi bir cevap veremez, bir dikili ağacı yoktur bunun. Kalkmış aklı sıra halkı kışkırtacak. Hem halk ne anlar. Yeşil diye tutturmuşlar, modadan benim kadar en anlamıyanı bile bu sene yeşilin moda olmadığını gayet iyi biliyor olmalı. Yewliş diye tutturup şekri rüküşleştirmenin alemi yok.

Bir de belediyenin olanaklarının kısıtlı olduğunu o yüzden hiç bir iş yapılamadığını söyleyenler var ki onlara artık kıl olmamak mümkün değil. Hayır efendim olanaklar kısıtlı değil. Bilakis ekonomi tıkırında. Hal ve vakit o kadar iyi olmasa artık rutine binmiş kaldırım taşı döşeme işi nasıl yapılıyor sanıyorsunuz. Çakıl taşı ile değil, parayla yapılıyor elbette. Belediyemiz sağolsunlar, bu sene de deniz kenarındaki olağan kaldırım taşı yenileme hizmetini aksatmadı. Deniz kenarlarındaki taşlar kaldırılıp atıldı, betonlandı, ve üzeerlerine bu sefer bir önceki penbe renkli taşlarıdan daha da güzel karolarla döşendi döşenecek. Bu kadar sık aralıklarla kaldırım taşı yenileyen kaç belediye var bu ülkede? Nankörlük etmeyelim lütfen. ayıp oluyor.

Trene Bindim Gittim

2012-01-19T23:59:00.001+01:00

Guguk Kuşu'nun yazısını Salı günü okudum. Okur okumaz yerimde duramadım, tren tekerleklerinin raylarda çıkardığına benzer bir ses yankılandı beynimde, perşembe gününe aldım biletimi. Epeydir tren yolculuğu yapmamıştım. Eskiden yazları soğuk, kışları fırın kadar sıcak olurdu trenler. Tedbirimi aldım da bindim sabah saat dokuzu altı geçe, 6 Eylül Ekspresi'ne. Güneşli derelerden geçtim, karlı tepelerden geçtim, yani dere tepe düz gittim.

Blog arkadaşlarımdan bir tanesi de epeyce uzun süre önce yazmıştı; okumaktan keyif aldığı romanların sonuna yaklaştığında son bölümünü mutlaka özel bir yerlere giderek okuduğunu. Çok imrenmiştim bu fikre. Ben severek okuduğum kitapları nerede okuduğumu çok net hatırlarım, bende iz bırakmış filmleri de hangi sinema salonlarında izlediğimi anımsıyorum. Sevdiğim kitabı bitirme konusunda blog arkadaşım kadar dirayetli olamayabilirim, ancak epeydir okumak için uygun zamanı kolladığım bir kitap vardı. Yola çıkarken onu aldım yanıma.

Biraz etrafımı seyredip, biraz fotoğraflar çektikten sonra, kulağıma sevdiğim müzikleri tatım, kitabımı çıkardım. Epeydir hayalini kurduğum güzel bir yolculuğa çıktım.

Başladı şair anlatmaya; "Açık denizlerde dev dalgalarla boğuştukları aylarca süren fırtınalı deniz yolculuğunun sonunda o sabah, Anakara'nın güneybatı körfezine özgü yumuşak rüzgarın o tanıdık kokusuyla uyandı." Böylece başladık Şair'in Romanı'na.

Fotoğraflar: Pencere Kenarından 6 Eylül Ekspresi - D.M.

İzansız

2012-01-18T13:15:00.001+01:00

Eskiden komşuluklar başkaydı. Komşularımız sık görüştüğümüz kimselerdi. Akrabadan daha yakın, dostluk anlamında bambaşka yerlerdeydiler. Yakınlık fazla olunca özel hayata şahitlikler de fazlaydı haliyle. Bir komşumuz vardı, Nalan Hanım ve zamanının tabiriyle evlilik yaşına gelmiş kızı Şermin. bir de tuhafiyeci kocası Hamdullah Amca. Tuhaf bir adamdı. Ben çocukken Hamdullah Amca tuhaf bir insan olduğu için böyle bir iş yapıyor sanırdım. O işi yapmak için öncedlikle tuhaf olmak gerektiği yanılgısına kapılmıştım. Hamdullah Amca mesela evine gelirdi, evin anaktarını dükkanda unuttuysa, kapıyı çalmayı akıl edemez,kapının açılmasını beklerken merdivenlere kıvrılıp uyuklardı. .Kızı her nelerelerden eve döndüğünde ya da, Nalan teyze "kocam nerde kaldı" diye merak edip kapıyı açarsa kocasının orda o pis merdivenlerde uyuduğunu görerek sinirlenir ve haykırmaya dıyamazdı.

- İzansızsın sen ya, oturulur mu herkesin ayaklan bastığı yere?

- Aman Nalan ne kızıyosun, uyuyordum işte, oturmuyorum ki.

- Adam adam delirtme beni gir içeri.

Onların bu hallerine gülerek kulak misafiri olurdum. Nalan Teyze Şermin'in iyi bir ev hanımı olması için uğraşırdı. Ama kızın o tarakta bezi yoktu, hayatta ilgilendiği pek bir şey yoktu hatta. Fotoroman okumayı, en çok satanlar listesindeki 45lik plakları biriktirmeyi, hatta o şarkıları ezberleyip yüksek sesle bağırmasını severdi. Nalan Teyze anneme sabah kahvesini içeye geldiğinde kızından bahsederken;

"Babası kılıklı" derdi,

"İkiside beyinsiz bunların".diye coşardı.

Hemen arkasından pişman olur, biraz daha alçak sesle;.

"Aman n'olur aramızda kalsın, beyinsiz dediğimi duyarsa boşar beni" diye ilave ürkekçe ederdi.

"Nalan'cım konuşuyoruz ay niye söyliyeyim ki hem" derdi, ferahlatırdı konşumuzu.

Havalar ısınmaya başladığında, hafta sonlarında sabahları balkonda.ders çalışmaya çıkardım. Kulağıma gelen seslere çok güldüğüm için çalışamazdım elbette.

"Şermin bu yerleri az önce kendin silmedin mi?"

"Evet annecim"

"Islak ıslak misler gibi Vim kokuyor, ne güzel olmuş - da"

"N'olmuş annecim"

"Evladım iyi güzel silmişsin de şimdi ön balkondan o tozlu terliklerle içeriye ne giriyosun anlamdım. Koskocaman kırk nurmara ayak izleri bırakıyosun geçtiğin yerlerde ıslak ıslak"

"Anaaaa görmemişim"

"Niye böyle yapıyorsun evladım, Elinlen düzlettiğini kıçınlan deviriyorsun yavrumi bebeğim, yazık değil mi emeklerine?"

"Nerden bileyim anne"

"İzansızsın kızım sen, babanla bir oldunuz beni delirtmek için uğraşıyorsunuz, biliyorum."

"Vallahi yalan, öyle deme annecim gel öpeyim"

"İstemem, izansız"

İzansız lafını fazla kullanırdı Nalan Teyze. Sonra taşındık. Bir kaç kez bayramlarda görüşüldü. Kızının düğününe gittik, Nalan Teyze en büyük hayali gerçekleştiği için çok mutluydu. Görüşmeler azaldı ve hayatımızdan çıktılar derken. İzansız kelimesini uzun süredir duymuyordum.

Geçen gün yolda yürüyorum, önümde iki yaşlı adam ağır ağır gidiyorlar. Kalabalık olduğu için bu yavaşlık benim işime geliyor çünkü bir dükkan arıyorum. Karşılarından bir genç kız geliyor. Tıpkı Şermin. Uzun siyah saçlar, hafif tombul yanaklar, Başını eğmiş elindeki telefona odaklanmış, mesaj yaza yaza hızla yürüyor. Etrafa kati surette bakmak yok. Önümdeki adamlardan biri pimpiriklendi; "Duralım yoksa bize çarpacak bu" dedi. Durdular. Kız bunlara çarptı. Görünen kaza işte. Adamın bir tanesi sendeleyince gayri ihtiyari koluna girdim. Kız;

"Dikat etsenize" diye bir güzel azarladı bunları.

Duralım diyen adam bağırdı aniden;

"Önüne balsana izansız yaratık"

"Ne" dedi.

"İzansız!!"

Kız "allah allah" diye söylene söylene hızla ilerlemeye deavn etti. ben yıllardan sonra ilk kez izansız kelimesini duydum, komşularımızı anımsadım.

Bilirsiniz; izan anlayıştır, analama yeteneğidir. Kolay bir kelime ama gelin görün ki çoğu insanda yok. İşte izandan ırak kalmış, izan özürlü bu insanlar aklı başını terketmemiş insanlara dünyayı zehir ederler, kafalarının basmadığı her şey için, sizi düşünmeden suçlama hatta ve hatta çemkirme potansiyeline sahiptirler. En nihayetinde, şöyle, temizinden bir olay çıkartmayı başarırılar. O zaman kabak bir de sizin bbaşınıza patlar.O yüzde "aa aklı ermiyor, yazıktır" dediğiniz kimselrin içinde iyi niyet tohumlarının ekili olup olmadığını bilmeden acımamakta fayda var, İzansızlarla temas halinde iki otırup bir düşünmeli ya da kestirmeden oradan fıyılmalıdır. Nerden de nereye bağladım böyle.. Gidip izan testi yaptıriym kendime.

Var mı böyle bir test?

Kendime Not: İzansızlık örneklerini listele.

Denyo

2012-01-16T12:10:00.000+01:00

Bir öğlen tatilinde sokakta iki çocuk yanyana, hararaetli hararetli konuşarak yürüyordu. Şakalşıp, gülüşüyorlardı. Çocuklardan bir tanesi diğerine "ulan denyo" dedi, Sonra gülüştüler. İlk kez duduğum bi rkelimeydi, anlamını bilmiyordum. İnternetten araştırdım hi. bir yerde anlamını bulamadım. Türk dil kurumu'nun gov.tr ile biten adresinde bile karşılığı yazılı değildi. Aylar sonra tv ekranlarında bir hanım sanatçımız kurum kurum kurularak kendini övüyordu aniden: "Ben denyoyum" dedi. Bu kelimeyi ikinci duyuşumdu, Üşenmedim araştırdım. Keime dile yerleşiyordu demek ki; Google'da bir kaç karşılık bulabilmiştim. O zaman öğrendiğim anlamını, zengin ve bön insan demekmiş. Denyo kelimesinin anlamı buydu madem kabul ettim. O sanatçı hanım hep aklımda denyoluğundan dem vurması ile kaldı. Hem zengin, hem bön.

Sonra yıllar boyunca sağda solda duydum, ama kullanım şekline bakılırsa anlamını yanlış öğrenmişlerdi. Az öncesine kadar bir daha aramaya kalkışmadım bu kelimeyi. Tdk kelimenin karşılığını yazmış hem de bir kaç tane."Denyo"nun karşılığında şunlar yazılı;

Sıfati argo, Çince "denilo"dani

1 - Sıfat Argo; Dengesiz, Delibozuk

2 - Sersem, Budala

3 - İsim; Emanet, Rehin, Tutu,

Bunlarmış demek denyonun karşılıkları. Vesile ile tutu diye uydurma bir kelime ile daha karşılaştım, o da ipotekmiş.. Dilimiz gelişiyor yani, gözümüzaydın. Artık rahat uyuyabiliriz.

Görsel:

"D, E, N, Y ve O" harflerini kullanarak;

www.textify.it

Tek Kişilik Tango

2012-01-15T20:00:00.015+01:00

Patricia Kaas'ın "Les Hommes Qui Passent" şarkısını ilk duyduğumdan beri severim. Şarkıcı da çok seviyor olmalı ki, hemen hemen her sahneye çıkışında söylüyor. Her bir konser turunda şarkının farklı bir versiyonunu seslendirip, iki yılda bir yayınlanan konser albümüne alıyor. Her dinlediğimde farklı bir şarkıya dönüşerek beni şaşırtıyor. Pop, caz, senfonik ve tango. Beni ençok şaşırtanı tango düzenlemesi olmuştu; hepimizin çok iyi tanıdığı bir rus şarkısı ile iç içe geçmiş bu versiyonunu çok severim. Öte yanda Oya Küçümen'in söylediği hali de güzeldir, Haris Alexiu da başarılı bir versiyonunu albümlerinden bir tanesine almıştır.

Var mısınız Patricia'yı dinleyelim tek başına yaptığı tangosunda.

Tango Dersleri

2012-01-15T10:34:00.002+01:00

Tangoyu ilk kez radyoda duymuştum. "Sevdim bir genç kadını?", "Mazi kalbimde bir yaradır" veya "Papatya " olmalı. Melodinin içinde aniden yükselen enstrümanların seslei dikkatimi çekmişti. Sevdiğim sanatçılardan da arada tango söyleyenler oluyordu, ya da şarkılarını tango düzenlemesi ile seslendirenler. Seneler sonra üzerindeki yasak kalktığında izlemiştim "Paris'te son Tango"yu. Oyuncularının sırlarını ele veren bir filmdi hatırladığım kadarıyla. Kırın ortasında kameraya doğru yürüyen oyuncu hatırlamak istemediği şeyleri anlatıyordu. Tango gömülmüş gitmiş sırları ortaya çıkartır mıydı sahi bu filmdeki gibi?

Tango isimli bir film izlemiştim, yine seneler sonra. Çokca müzik vardı, müziğin olduğu yerde dans vardı. Bir dans olarak tango çok derinşerde bırakılmış sırları ortaya çıkarma mücadelesi gibi geliyordu bana. Astor Piazzola ile yeniden keşfettim Tango'yu, tangonun ustası müzisyen cazın ustası Gary Burton ile Yeni Tango'yu ortaya koymaya çalışıyordu. Vibrafon ile akordeondan bu sesler nasıl çıkıyordu?

Uyum içinde çalan piyano ve viyolonsel, bunlara meydan okuyan kemanın ve akordeonun aniden yükselen tiz sesleri. Mücadeleyi bu ikisi yapıyordu işte. kemanın aniden yükselen sesi ile bölünen müzik daha tekinsiz bir hale geliyordu.

Tango dansı ise düpedüz zor bir dans. Uzun süre çalışıp sonra bütün bildiklerini br kenara koyacağın bir dans. Gözlerin kapalı da dansedersin, açık da. Karşındakine güvenirsin ama ona güvenmemen gerektiğini bilerek dansedersin.

İşte onca seneyi üstüste koyarak aldığın tango derslerinden sonra şimdi dans pistinin ortasındasın. Tango tek kişilik bir dans değil. Bunu ilk derste söylemişlerdi. Müzik başladığında, bütün gözler senin ve partnerinin üzerinde olacak. Adımlarını koşar gibi atarken aniden durup döneceksin. Partmerini sımsıkı yakalayıp kendine doğru çekecek ve aniden onu bırakacaksın, düşer gibi olduğunda yine sımsıkı yakalacaksın. Beraber dönecek ve dıuracaksınız bu sefer.. Evet müzik başlıyor, gözlerini açabilirsin. Son bir öğüt: Sakın nefes almayı unutma.

Tango yapabilmek için hareketlerde ustalaşmak, müziği içinde hissedebilmek, partnerinin sonraki hamlesini hesaplayabilmek gerekir. Peki dilde ustalaşmış birisinin tango tarifi nasıldır? Ece Temelkuran "Tango Felsefesi"ni şöyle tarif ediyor:

"Erkek kadına tuzak kurar. Kadın da o tuzaktan kurtulmaya çalışır. Tango budur."

"Ayaklarıma bakma, tuzağa düşersin. Gözlerime bak. Onlar kuracağım tuzağı sana ispiyon eder."

"Bir şeyi çok isteyip de yapmamayı bilmek gerekir tangonun olması için."

"Tango: istemek ve istediğini belli etmemek dansıdır. İstemek ve istediğine yaklaşmamakla ilgili."

"Tango; kalıcı olanların değil, hep gidecek olanların dansıdır. Ele geçirilemeyenler arasında sessiz bir kavga. Beraber bir tuzağın koynuna düşmeyi çok isteyen ve bunu ilk kimin söyleyeceğini yoklayanların dansı."

"Çok korkan ama korktuğunu belli etmeyen iki insanın birbirine meydan okuması. Sevdim de vermediler, ağlaşması değil; Ben seni hiç sevmedim yalanı."

Meraklısına Linkler;

Aman teslim olmayın,

Tango Günlüğü,

Bazı danslar bazı yaşları bekler

Sevdim Amma Görmüyor Bak

2012-01-13T08:30:00.001+01:00

Çocukluğunda "Gizli Aşk Bu" şarkısı pek bir modaydı. uzun yıllar radyoların sık çaldığı şarkılardandı. Neşeli bir şarkı olarak aklımda kalmış ama sözlerine kulak vermeye başladığımda hiç de neşeli olmadığı gördüm.

Gizli aşk nu söyleyemem

Derdimi hiç kimseye

Zevke veda, neş'eye de

Veda artık herşeye

Arzular birbir hayal oldu

Baharımın gülleri soldu

Gönlüm hicran hasret

Gamla doldu

Sevdim amma görmüyor bak

Gözlerim hiç bir şeyi

Gizli aşk bir gizli dertmiş

Feda ettim her şeyi.

Bilakis pek de acıklı, ben kendi kendini böyle aşk acısına mahkum eden, için için kendini yiyenleri pek anlayamıyorum. Bana kalırsa bu neşeli melodili şarkının sözleri fazlası ile abartılı, hem aşık hem de gönlü hicran, hasret, gam ile dolan bir kişi gerçek olamaz olsa olsa çizgi filmlerde bu kadar eza olur.

Resmi gördüğümde. "Çöp Adam" gizli aşk acısı çekseydi böyle çekerdi, yani o bile fazla gizli tutamazdı dedim kendi kendime.

Bir Daha "Öptüm"

2012-01-12T11:00:00.002+01:00

Neşe Karaböcek, Neşe Karaböcek olduğu yıllarda "Yağmur" isimli şarkısında mırıldar, miyavlar gibi bir mırıldama tutturarak şöyle şakır "Bir öptüm bir öptüm bir daha öptüm, kimseler görmedi öpüştüğümüzü yağmurdan başka". Çocukluğumun Yeşilçam filmlerinin bir çoğunun içinden bu şarkı geçmiştir ve ben çocuk aklımla, şarkıyı her duyduğumda; böyle yarı kedi sesli bir teyze beni yanağımdan öpse günlerce yanaklarımı tırmalarcasına silerdim diye kendi kendimi ürkütmüşlüğüm vardır. Uzun süredir öptümlü bir şarkı çıkmamıştı ta ki 2011'e kadar. Sezen Aksu'nun geçen yıl Mayıs ayında çıkan on şarkılık albümünde iki şarkıda öptüm kelimesi geçmekte, hatta şarkılardan bir tanesi "Sayım" da haddinden fazla geçmekte. Ancak her iki şarkıdaki öptüm sözcüğünün herhangi bir miyavlama ile alakası bulunmamakta. Daha vakur, olgun ve oturmuş bir seste vücut bulmuş öptümler bunlar.

Albümdeki şarkıları sevdim, ama aranjmanlarına fazla ısınamadım. Hatta albümün en yakalayan şarkısı "Unuttun mu beni"nin pek bilindik bir filmin ana teması ile aşırı benzerliğine hayli sıkılıp şöyle de bir yazı döşendim. O yazıyı yazdıktan sonra ev ahalisinin izlediği bir dizinin müziği çalındı kulağıma: "Adını Feriha Koydum" isimli bu dizinin müziklerinden bir tanesinde ana enstrüman olarak sazın kullanıldığı slow bir parça var. Şarkı ile Öptüm'deki "Vay" şarkısının nakaratındaki benzerlik mükemmele yakın. Bir Sezen Aksu albümünde esinlenme boyutunun bu denli yükselme eğilimine girmesi beni sıktı. Albümü kaldırıp kenara koydum.

Aradan aylar geçti, Aralık ayında raflarda "Öptüm - Remix" isimli bir albüm görünce dayanamadım satın aldım. İflah olmaz bir sezenaksuseverim işte, bazen hayal kırıklığı da verse, yeni bir şey yağtığında ediniorum mutlaka. Remix albümleri çoğunlukla başarılı olmuyor, çünkü albüm bütünlüğüne sahip olmuyorlar, aşırı bir cıstak tekrarı hatasını işliyorlar, şarkının enerjisini yanlış biçimde alevlendiriyorlar, haddinden fazla uzun parçalar ile baygınlık veriyorlar. Ancak bu yeni albümde bu hata yok. Bir şarkı hariç bayar uzunlukta şarkı yok. Yazın çıkan albümdeki on parçanın dokuzu remixlenmiş ve yedisinin iki farklı versiyonu var. Albümün en güzel tarafı aylar önce çıkan asıl albümde hiç dikkat edilmemiş, gözden kaçmış, ikinci kez dinlenilmeye layık görülmemiş bazı parçaların aranjmanlarının başarılı biçimde yeniden yapılandırılmış olması. Slow şarkılardaki enerji seviyesi cıstak formüllerine ilişilmeden yeni düzenlemeler ile yükseltilmiş. Karşımızda doğru düzgün bir albüm var, bana 1989 yılı ve 1998 yılı albümlerini anımsatıyor bu yeni düzenlemeleri ile.

Albümde öne çıkan parçalar şöyle;

"Sayım" İlk albümde hiç ısınamadığım soğuk düzenlemesi sayesinde samimiyetini kaybedip fazla iddialı laflar eder hale gelmiş şarkının her iki versiyonu da başarılı, sözler yerini bulmuş, itici gelmiyor.

"Acıtmışım canını sevdikçe" İkinci düzenlemesi 6 dakikayı aşan süresine rağmen çok başarılı, ilk albümde hiç dikkatimi çekmemiş olmasına hayret ettim. Michael Cretu'nun yeni düzenlemelerini andırıyor, geri vokallerin finale doğru şarkıyı ele geçirmesi müthiş.

- "Vay" İkinci versiyonu son derece keyifli, tempo hafif hızlanmış, şarkı hala slow ancak hint şarkılarındaki gırtlak namelerini andıran bir vokal ile yapılan açılış şarkıya çekici bir hava kazandırmış.

- "Ballı" Söz ve müziği Nazan Öncel'e ait bu şarkı ilk albümde sahibinin sesini andırır bir yorumla sunulmuştu, aranjman yenilenip geri vokaller öne çıkınca çok iyi olmuş, özellikle ikinci versiyonu remixe benzemeyen, dinamik bir çalışma olmuş.

- "Ah Felek Yordun Beni" İlk albümde hiç dikkatimi çekmeyen bir parça yeni düzenlemeleri ile dikkat çeker hale gelmiş, hatta versiyonlardan bir tanesinin sonlara doğru sanatçının unutulmaz hiti" Hadi bakalım kolay gelsin" şarkısının parodisi haline dönüşüp sonra noluyorz be diye silkelenircesine normal haline dönemsi hoş bir detay olmuş.

Uzun lafın kısası albüm bütünlüğüne sahip bir remix albümü, Emrah Karadıman, Melisa Uzunarslan, Okay Barış isimleri albümde dikkati çeken isimler. Öptüm ile Öptüm Remix ikisi bir karton kutun içinde birlikte satılıyorlar. Sezen Aksu severlere tavsiye debileceğim güzel bir albüm.

Meraklısına Linkler;

İşte döşenmiş olduğum yazı

Hatırladığım Şarkılar

2012-01-11T08:30:00.010+01:00

Yılı bitireli kaç gün oldu, günler hızla ilerliyor. 2011 yılında dinlediğim şarkıları hala ıslıkla çalıyor, mırıldanıp eşlik ediyorum. Geçen yıl sadece yeni şarkıları değil, önceki yıllardan da bazışarını keşfettiğim sene oldu. Türkçe sözlü müziğekulak vermek isterseniz, play tuşuna basınız lütfen.

Bakalım bu şarkılar size de 2011 yılını anımsatacaklar mı?

Hatırlıyorum

2012-01-10T08:30:00.093+01:00

En derin anılarımın çocukluğum ve ergenliğimle ilgili olduğunun farkındayım; annem, babam, kardeşim, mahalle arkadaşlarım, savaşla ilgili anılar, her gün yeniden çözülmesi gereken maddi sorunlarla ilgili anılarım.

Elbette bir sürü anım var; ama o dönemlerime ait olanlar bende çok izler bıraktı. Sonradan gelenler, başarı, ün, para, bende hiç iz bırakmadı.

Ve sonra savaş, bende silinmez izler bıraktı. Bunu dramatik açıdan ösylemiyorum, bombardıman başladığında birden sirenler çalmaya başlardı. O zaman ya korkarak olduğumuz yerde kalır ya da sığınağa doğru koşardık. Ama bizim için tüm bunlar, - onaltı, onyedi yaşlarındayken - oyundan başka bir şey değildi. Sığınağa kim önce varacak oyununu oynardık.

Nasıl anlatmalı bilmiyorum, mantığa aykırı da gelse, tüm maddi sıkıntılara rağmen herşey çok daha huzurluydu. Gazete kağıdından yapılmış bir top bizlerin iki saat sokak ortasında futbol oynamasına yetiyordu. Sicimle tutturulmuş kağıttan bir topu dağıtmadan saatlerce nasıl da oynardık,..

* * * * *

Zor yıllardı. Askerlik yapmamak için, Floransa Askeri harita Kurumu'nun açmış olduğu bir çizim yarışmasına katıldım. Aralarında benim de olduğum otuz kadar romalı genç kabul edildi.

Bizi Floransa'ya yolladılar. Bu bana keyifli bir fırsat olarak gözükmüştü çünkü orada yiyecek bir şeyler bulabiliyorduk. Roma'da ise yoktu. Ama ne yazık ki bir kaç ay sonra Avusturya sınırının yakınındaki Dobbiacco'ya gönderildik. Harita Birliği'nin tümü oraya gönderilmişti ve orası almanların kontrolündeydi. Bir kaç ay kaldım, sonra sahte bir kimlik ile geçiş belgesi hazırlayarak Venedik'e ulaştım.

Tıpkı İtalyan komedilerinde olduğu gibiBu kaçak dönemimde annemle babadan hiçbir haber alamıyordum. Onlar da benim başıma ne geldiğini bilmiyorlardı. Venedik'te saklandığım aylar boyunca onları düşünerek bir kuru fasulye biriktirdim. Fasulyelerimi bir bavula doldurdum.

Roma'ya bir su tankerinin üzerinde döndüm. Tankerin üzerine ata biner gibi oturmuş, bir bavul dolusu kuru fasulyeyi göğsüme sımsıkı bastırıp, ağız kısmına sımsıkı tutunmuştum, Sürücü beni evimin yakınlarına kadar getirdi.

Nihayet evimdeydim. Annem, babam, kardeşim Ruggero; kucaklaşmalar, öpüşmeler, gözyaşları. Ve en sonunda: "Bakın size ne getirdim: Bir bavul dolsu kuru fasulye!"

Lakin bilmediğim bir şey varmış meğer; o da amerikalıların gelmesi ile kardeşim Excelsior Hotel'de garson olarak çalışmaya başlamamış mı meğer. Sanırım eve neler neler getirdiğini söylememe gerek yoktur. Babamın diyabetten ölmesinin bir nedeninin de tatlı ve çikolata yemeye fazla yüklenmesinin olduğunu sanıyorum.

Ve ben, bir bavul dolsu kuru fasülyeyi bir kenara öylece bırakıverdim.Alın size tam italyan tarzı bir komedi!

Hatırlıyorum - Marcello Mastroianni

Can Yayınları - 1998

Çev,ren - Ayça Gülsoy

Meraklısına Linkler;

Kimdir,

Filmografi,

I Girasoli, Ay Çiçekleri

La Dolce Vita, Tatlı Hayat

Ginger e Fred, Ginger ve Fred

Ieri, Oggi, Domani, Fün, Bugün, Yarın

Gülelim Güller Açsın, Elemler Bizden Kaçsın

2012-01-09T10:45:00.002+01:00

Gecenin bir vakti, yatmadan evvel e-mailimi kontrol edeyim dedim. Etmez olaydım. Aldığım bir e mail nevrimi ufak çaplı döndürdü. Oturdum hızla bir cevap e maili yazdım. Sonra da bu blog postu döşenmeye başladım.

İki akla ziyan türk sanat müziği şarkısı vardır ki her ikisini de hiç sevmem ama sinirlendiğimde ya da utandığımda, kah peşpeşe kah iç içe geçmiş biçimde dilime dolanırlar. Kurtulamam günler boyu bu iki şarkıyı için için tekrar etmekten. Her ikisinin de hatırası seneler önce aldığım mandolin derslerine dayanır. Ama o yarayı deşesim yok. İşte yine dilime dolandı o iki şarkı, sanırım bugün bana rahat yok.

Dudaklarında arzu, kollarında yalnız ben,

Sana bakan bir çift göz ben olayım sevgilim.

Senelerce senelerce evveldi, daha üniversiteyi yeni bitirmiş hem tıfıl hem de foduldum yani nasıl diyeyim henüz ele bile gelmiyordum şimdiki kadar. Üniversiteyi bitirince "Ben ne olucam şimdi?" sorusunu kendime sormaya, ve bu soruya kendimce yanıt bulmaya uğraştım bir müddet. Hiç de proaktif değildim o zamanlar. Ulan salak, dört sene okudun di mi? Düşünseydim o kadar sene. Üstelik habire "bitirince ne çıkıcan?" sorusunu duydukça kemküm eder açıklardım için için köpürerek. Sorulmuş da hazır düşünseydim değil mi? Eşeklik işte, cahilliğime denk geldi, Düşünmeye başlamakta geç kaldım.

O yaz habire sınavlara giriyorum, şimdiki gibi merkezi sınavlar yok her kurumun snavı kendine. Gazetelerde sınav ilanı gördükçe habire okuldan arkadaşlar birbirine fısıltı gazetesi ile haber veriyor. Sınav yerine geliyor bir bakıyoruz bizim bütün bölüm orada. Duymayan kalmamaış maşallah. Sınava kendi çağırdığın rakiplerinle girmek de ne oluyor değil mi? Şimdiki aklım olsa kimseye sınav mınav haberi vermem. Kendileri bulsun değil mi ya? Artık hayat şartları geç de olsa tepeden tırnağa kadar bencilleştirdi beni. Hoş o da geç oldu. Prodüktçr alınacakmış, hurra TRT İzmir radyosunun sınavına falan giriyoruz, o denli vahim bir durumdayız. Yazılılar klasik, karpuzun nasıl seçileceğini tarif etiriyorlar o zamanlar kalabalığın içinden prodüktör seçerken. Vasıflı salaklar da cevap vereceğim diyye eza çekiyor. Kurşun kalemle teksir kağıtlarına yaz günü yazı yazmak nasıl bir azaptır bilen bilir. Ben için için seviniyorum, babam da annem de ziraat mühendisi, pazarda karpuzu da ben seçiyorum: Hayatta en iyi bildiğim şeylerden birisi de karpuz seçmektir. Ben seçersem kelek çıkmaz: Hayatım kelek o ayrı. Onu da ben seçmedim. Sınavda karpuzlarla empati kurmuş gibi artık yazdıkça yazıyorum, sonuç bir açıklanıyor bizim ekipten kazanan yok. "Ama" diyorum "karpuz" diyorum, sesim cılız, tıfılım ya çıkmıyor.

Haydi oradan gidiyoruz hesap uzmanları kurulu, hesap uzmanı alacakmış. Aylarca kitapları yalamış yutmuşuz, Ticaret Hukuku, Borçlar Hukuku, Vergi kanunları tam tekmil, muhasebe, mali tahlil hepsinde hepimiz zehir gibiyiz. Okuldayken öyle çalışmışlığım olmamıştır. Sınav başlıyor. Gözetmenlerin arasından yumurtadan daha kel bir beyefendi iki yüz kişilik ssalona bağrınıyor: "Aranızda mülkiyeli var mı? Varsa el kaldırsın! Bakınıyorum sağıma, soluma, arkama. Var hakikaten de..Ellerini kaldırıyorlar sinsi sinsi, pis bıyıklı tipler. Sınav başlıyor herkes haldır haldır yazarken kel bey yükseklerde konuşlandırılmış makamından elinde kırmızı kalem ile inip mülkiyelilerin yanlarına seyirtiyor. Kağıtlarına cırt diye birer çızıktırıyor. Bütün keyfim kaçıyor, soruları cevaplamadan çıkıyorum. Vaktime yazık, yazacağıma avluda aylak aylak dolanırım daha iyi. Kazanacaklar belli işte. Avluda karar veriyorum:.Hayata atılmaya hazır değilim. Hayata atılmak istemiyorum dahası. En iyi bildiğim işi yapmak istiyorum. Okumak yani. 16 yıl okumuşum, benden iyisini mi bulacaklar. Yüksek lisans sınavına girmeye karar veriyorum kendi okulumda. Eylül ayında sınav var Bu kez işimi garantiye alıyorum. Ne yapıyorum ne ediyorum, soruları buluyorum. Cevapları ezberliyorum, sayfalar dolusu haldır haldır hatasız ve bir çırpıda yazabiliyorum.

Kalbim seni özler, yollarını gözler

Nerde verdiğin sözler, niçin neden gelmedin?

Sınav günü geliyor. Okula gidiyorum. Güzel Allah'ım okulumun bahçesini, kantinini ne çok özlemişim. Bizim ekip kantinde yığılmış, sınav saati gelsin diye beklerken laflıyoruz. Millet birbirine sırlarını dökülmeye başlıyor. Sırlar saçıldıkça anlaşılıyor ki bizim ekipte soruları almayan yok. Oh kesin kazanırız. Sınav saati geliyor, Hooop anfiye. Sıraları ne çok özlemişiz. Sorular teksir edilmiş geliyor. Açıyoruz. Beş soru, Klasik sınav. Elle yazılacak. İşin hoş yanı kaç gündür ezberlediğim sorular bunlar, yerleri bile aynı. Hohoyt. Sınav süresi 3 saat. Antremanlıyım sorular kazık ama 3 saatte yetiştirebiliyorum hepsi ezberimde. Kaptırıyorum yazıyorum durmadan. Süre dolduğunda son noktayı koyarken gözetmen kağıdımı elimden çekip alıyor. Sınav sonrası özgüven had safhada, okulun karşısındaki kafeteryaya gidip sınav hakında konuşuyoruz. Oturalı yirmi dakika olmuşken birisi koşarak geiyor. Hayal kırıklığı içinde bağırıyor "Yüksek lisans sınav sonuçları açıklandı." Hayır olamaz, diyerek birbirimize bakıyoruz. "Ne kadar da çabuk?" diyor bir arkadaşımız. Koşarak okula giderken yine birbirimize soruyoruz "Nasıl olur?" diye. Oluyor netekim. Yüzlerce kişinin elle üç saatte verebildiği yanıtların sonucu sınavdan 15 dakika sonra daktilo edilmiş, yetkililer imzalamış ve ilan edilmiş işte. Bizim arkadaşlardan, hatta bizim okuldan kazanan yok, hiç tanımadığımız insanlar kazanıyor sınavı. Konu gazetelik oluyor. Kimse tınmıyor yani.

Sonra aklımdan hiç geçmeyen bir işe giriyorum. Yüksek lisans macesrası Şubat dönemine kalıyor.

Bütün ömür boyunca kalbinde sevgilin ben,

Benliğinde yalnız ben, ben olayım sevgilim.

Yüksek lisans maceramdan sonra, sonuçların açıklanması anlamında başka hiçbir sürat beni şaşırtamadı yıllar boyu. Taaaaa ki 2012 yılının ilk günlerine kadar. Malumunuz rölantideyim şu sıra. İşsizim bildiğin. Çok istekli mi değilim, basiretim mi bağlandı, bilmediğim bir kariyer buğulama büyüsüne mi maruz kaldım, yoksa beni mi beğenmiyorlar henüz bilmiyorum. Halbuki hiç de beğenilmeycek biri değilim aslında. Kendimim diye demiyorum ama boy, pos, endam her biri yerli yerinde, saksı desen çalışır durumda, orijinal parçalar hepsi de..Bu özelliklerime rağmen bulamıyorum bir iş, olmuyor da olamıyor.

Hal böyle olunca edebiyata sardırdım. Her allahın günü buraya iki karalamasam rahat etmememin yanısıra günün belli saatlerinde düzenli olarak yazıyorum. Ama ne yazmak haldır haldır, sular seller, deryalar gibi yazıyorum babam yazıyorum. Zihnimin içinde dünyalar kurup o dünyaların ortalık yerine karakterler konduruyorum. Sonra da kronik uykusuzluk çekenlerin gözler faltaşı açık vaziyette uyumak için mücadele verirken çitlerden kuzu atlatmaları gibi yarattığım bu karakterleri envai çeşit badirelerden atlatıyorum. Öyküler, roman taslakları. Gömüldüm bunların içine. Hikayelerimin eriştikleri hal geçtiğimiz sonbahardan beri artık içime siner vaziyette. Bunlardan yaptığım bir seçkiyi, saygın bir yarışmaya, yarışma kuralları gereğince son teslim tarihi olan 2011 Aralık sonundan evvel teslim ettim. Şubat sonunda açıklanacak olan sonuçları nasıl beklerim diye heyecanlı bir kıprışıntı içindeydim ki, öyle beklememe gerek yokmuş. Meğer sonuçları 7 Ocak 2012 tarihinde saat 14'de açıklamamışlar mı beğenirsiniz? Öykü, roman, inceleme, dallarında teslim edilen onlarca dosyayı bir haftada okudukları için nasıl gururlandım anlatamam. Ülkemizi kıskananların klasik çamur atmasıdır, sözümona her konuda bir ağırlıktan, yavaşlıktan, uyuzluktan yaknır dururlar. İşte burdan söylüyorum bu kıskananlar halt etmiş. Süratliyiz işte. Görmüyor musunuz?

Şimdi hep beraber söyleyelim! Elleri de göreyim lütfen.

Gülelim güller açsın, elemler bizden kaçsın,

Sevişip koklaşmamız, etrafa neş'e saçsın.

Blog postu yazdıktan sonra e-mailimi kontrol ettim. Bir e-mail daha, aynı yerden. Bu seferki açıklayıcı bir e mail. Bir yanlış anlama, ifade sorunu olduğunu söylüyor. Sonuçlar henüz açıklanmamış. Gelen e mail geçen senenin kazananlarını belirtiyorumuş.Gecenin o saatinde benim ağzına geleni veriştirdiğim e mailime mi kızarım, o saatte bana e mail gönderen kişiye mi mahçup olurum. Hepsini birden oldum.

Şiştim mi?

Evet.

Morardım mı?

Hem de nasıl...

Öyleyse ne duruyorum, devam edeyim oto-işkence şarkıma.

"Laylay laralay lay laylaraylay. layla layla la laylay laylaray la lalaylaaaaaaaa,"

(Derin bir nefes çekip içime finaline giriyorum şarkının, Allah'ım sen utandırma)

"Niçün neden gelmeeeeeediiiiĞĞĞĞnnnnnnNNN!!!"

Bendenizden beraber ve solo şarkılar dinlediniz. Sağlıcakla kalınız.

Kolaj: Edebiyat Yarışması - D.M.

Meraklısna Linkler;

Tek şarkılık mandolin

Köleliğe Matematiksel Bakış

2012-01-08T11:45:00.000+01:00

Amerika Birleşik Devletleri, Georgia Eyaleti'nde bir kaç gün önce ilkokul üçüncü sınıf öğrencilerine verilen matematik ev ödevi ortalığı karıştırdı. 8 yaşındaki çocuklara verilen ödevin sorularından bazıları şöyleydi;

"Bir ağaçta 56 portakal var. Eğer 8 köle bunları eşit bir biçimde toplayacak olursa, her bir köle kaç meyva toplamış olur?"

"Eğer Frederick günde iki sopa yiyorsa.bir haftada toplam kaç sopa yer?

Bu soruları görüp de şaşkınlığa düşen öğrenci velilerinin nevirleri, uzun uzun anlatılan bir giriş bölümüne şu şekilde devam eden sorudan itibaren iyice dönmeye başlamış; "....Frederick günde kaç sepet dolusu pamuk toplayabilir?"

Bu yaşlardaki çocuklara köleliğin normal bir şeymiş gibi gösterilmeye çalışılmasının bir tür beyin yıkama girişimi olduğunu düşünen veliler, özellikle afrika kökenli amerikalılar bu işe çok kızgın. Bakalım sonraki günlerde acaba neler olacak?

Meraklısına Linkler;

ABC News

Zombalak Esprilerinde Zamanlama Hatası, Film Yönetmenliğinde İshal Ekolü

2012-01-07T12:50:00.008+01:00

Twitter çoğu insan için amacından şaşmış bir gösteriş malzemesi oldu. İnsanlar ne kadar zeki olduklarını gösterip takipçi ve takipçi alkışı topladıkça hem mest hem de mesut oluyorlar. Bu kalabalığa ben de dahilim malesef. İlk girdiğim sıralarda biraz fazla twit attırdığım doğrudur. Sonra sonra soğudum, arada bir girip zırvalıyorum yine de. İlk dönemlerde twitterda beni en çok güldüren, çok sevdiğim bir yazarın yazdıklarıydı. Adam son derece ciddi, vakur, küçük dağları da, onların arkasından zirveleri görünen büyük dağları da ben yarattım, gerekirse hepisini yüzkırk karakterde twitleyiveririm edası ile aşkı anlatırdı; hem de ne anlatmak "dangada dangada dank" nevinden cümleler ile.

Aşk şöyledir. DaNKKK!!

Aşk böyledir. DANNKKK!!

Aşk adamı zatarito notorotüfff DANKKK!!

Bir kaç gün okuyunca "ulan n'oluyoruz, n'oluyorsunuz, daha n'olsun?" diye n'olduğumuzu sorgulamaya başladım. Bu ansiklopedi sıkıcılığındaki tasvir deryasında kendini kaybetmiş yazarın twitleri dinmek, egosu yorulmak bilmiyordu. Cümlelerine bakınca; kendi kelamına böyle aşık birisinin başka birisine kolay kolay aşık olacağına ihtimal veremiyordum, ama kokusu da bir yerden bir gün çıkar diye ümitleniyordum.

"Aşk adamı tuttu mu ahanda böyle DANKKK!!" dediği bir gün kafama dank etti. YAzıdan değil ama aynı gün gazetelerde, dergilerde adamın resimleri boy boy, en en çıkmış olmasından. Aşka dair tırıvırının sahibi olanca sırıtımı ile karşımdaydı işte. Nasıl bir gönül bulantısı anlatamam. Maşallah takmaksızın poz vermiş sünnet çocuğu kıvamlı resimlerin altında ya da üstünde iri puntolu başlıklarda "Dünyanın en güzel Twitlerini yazan adam", "Dünyaya twitter'ın amacını öğreten öğretist", "İşte twitterdaki en güzel türk mucizesi" gibi lezzetleri birbirinden zırva cümleler yer alıyordu. Her gün okuduğum Dannk!! kıvamındaki cümleler de altalta birbiri peşi sıra sıralanıyordu. Meğer kendinden uzun süredir bahsedilmeyen yazar insanları önce twitterdan yaydığı sıkıcılık denizinde boğmaya, ordan da gazete dergi başlıklarına taşmaya niyetli değil miymiş. Bu zerzevat reçeli kıvamındaki twitler adamın yeni romanı çıkınca başladığı gibi kesildi. Dahası adam twit hesabını kapattı: Misyon tamamdır dedim. Aşkı öğretti

Twitter böyle işte vıdı vıdı deryası. Ünlü biri twitterda insanlara sözümona bir parmak bal çalma telaşına düşüyorsa, "Ah yazık" diyorum "şöhreti örselenmiş bunun, tamir etmeye çalışıyor". Lise görmemiş, nota bilmemiş şarkıcıların cümle kurmaya kalkışmaları da içler acısı, o ayrı zaten.

Sonra bir yönetmenimiz saçma sapan korku filmini sevmediğim, filmine hayran kalamadığım için bloke etti beni. Kabzımal kılıklı film yönetmenlerimizin başarısızlıklarına rağmen alkışa doyamadıklarını, eleştiriye zırnık kadar kaatlanamadıklarımı zaten biliyordum o yüzden sarsıldığımı iddia etsem yalan olur. Muhterem olduğu kadar zuhterem olan o zatın sonraki filmi de çarşıdan aldım bir tane, eve geldim bin tane misali her bir köfteye hususi biçimde maydanoz olduğu için, ele aldığı konu parım parım parçalanmış, anlatmaya çalıştıklarını her sefer olduğu gibi toparlayamamıştı. Lokman Hekim Vladimir der ki; "Yönetmenlerde çene ishalinin filme zararı dokunuyor, bir tatlı kaşığı kahvenin üzerine bir gıdım şeftali suyu sıkıp ham etmelerini reçete ediyorum. Dediklerimi harfiyen, yalamadan yutarsa ishali başladığı gibi şıppadanak kesilecektir. Üzerlerine afiyet."

Derken, son zamanlarda en güldüğüm twit yılbaşı münasebeti ile, yılın ilk saatlerinde geldi. Birbirinden kopya bu twitler habire retweetlenerek mitoz bölünmeden daha irkiltici biçimde twitter aleminde fink atıyordu. Kaynağını irdelediğimizde zeka yaşı, ilerlemesini tek haneli yıllarda durdurmuş gürbüz zombalak saçmalamasından başka bir şey olamayacak twitler şöyle cesurane bir eda ile celalleniyordu. "Hani len mayalar dediydi, hani dünya sona ercekti, girdik işte 2012'ye? nıhaha". Böyle derken, son yıllarda bir filmin tanıtım kampanyası için alevlendirilmiş komplo teorisini anlamadığını, ama kıçının en beğendiği kenarı ile de duymuşluğunun bulunduğunu muştulayan bu ordinaryus, maya takviminin 2012 yılının aralık ayı sonuna doğru hitama erdiğini ve o günün dünyanın sonu olacağına dair yankısı bol söylenceyi de es geçmiş oluyordu minik bir tarih hesabı ile. Aklı sıra espri yapmıştı da aklına gelen saçma espriyi yapmak için yaklaşık bir sene bekleyecek kudreti yoktu. Espri bu, durduğu yerde bekleyemiyor. İşte bu duruma da espride zamanlama hatası diyoruz. Ya da en azından ben öyle diyorum. İşte şu karşınızda gördüğünüz dağlar, sonra da arkasındaki sıradağlar, Allah övmüş övmüş de yaratmış.

Yastık Sohbetleri

2012-01-06T11:20:00.002+01:00

Yatakta konuşmak çok rahattır. Yatıyorsundur bir kere, otururken, ayakta dururken konuşunca yorulabilirsin pekala. Oysa yatarken öyle değil. Orada yan yana uzanmış konuşurken insan nerelere gider. Hele bir de dürüstse kendisi ve yanındaki. Zaman yaz melteminde salınan bir tül perde gibi değer üzerlerine, belli belirsiz. Oysa dışarıda ne rüzgarlar esmektedir, fırtınalar kopmaktadır. Şehrin karanlığında, uzaklarda, ufkun olduğu yerde hafif bir aydınlık belirir, ipince, kılıç yarası gibi. Gündüz geceyi bir köşesinden kesmeye başlar. Anlatırsın ve dinlersin. Kelimelerini paylaşırsın, doğru, düzgün, samimi olmak fırsatını yakalrsın ya da tam tersi yani; yalan, yanlış ve gizli kapaklı. Sana kalmış. Kimse göremez karanlıkta yanında uzanan kişinin yüzündeki ifadeyi. Karanlıkta saklanmak da kolaydır, soyunup kendin olmak da.

Orta okul yıllarımda keşfetmiştim büyüklerin yastık sohbetlerini. Yan odadan mırıl mırıl sesler gelirdi, bir şeyler anlatırlardı ne olduğunu pek duyamazdım. Kulak verirdim bir müddet. Ama sonradan gözlerim kapanmaya başlardı. Ninni gibi gelirdi sesler bana.

Yaz tatillerinde teyzemlerin evinde kalırdım bir kaç hafta. Evleri çok büyük değildi. İki oda bir sakon, ama çok güzel bir bahçesi vardı. Teyzemin kızı ile aynı odada yatardık. O pencere kenarındaki yatağında ben de hemen çaprazındaki duvar kenarındaki divanda. Kafa kafaya yatardık. Elini uzatsan yastığına değecek mesafede yani. O benden beş altı yaş kadar daha büyüktü. Gece uyumak için odalarımıza çekildiğimizde bana bir şeyler anlatırdı. Arkadaşlarından, erkek arkadaşından, hayallerinden bahsederdi. Pek de önemli bir hayali yoktu. Füsun Önal konserine gitmek, okulunu bir an evvel bitirmek, işe girmek, sonra evlenmek istiyordu anladığım kadarıyla. Kız hayalleri işte diye düşünüyordum o anlatırken, ama dinliyordum yine de. Uyku dolu bir sesle, fısıldar gibi konuşurdu. Bazen söylediklerini usulca onaylardım. Sessiz kalmama kızardı arada.

- Ne oldu uyudun mu yoksa?

- Yoo, dinliyorum.

- Hiç anlaşılmıyor dinleyip dinlemediğin.

- E başımı sallıyorum ya.

Karanlıkta nasıl görsün başımı salladığımı değil mi? Biz kapımız açık uyurken bazen sohbetimiz uzardı, o vakit teyzemin odasından ses yükselirdi.

- Hadi yatın uyuyun bakayım, yeter konuştuğunuz.

Susardık biz de. Her gece uzun konuşmazdık elbette. Bazı geceler yastık sohbeti sesleri gelirdi teyzem ile eniştemin yattığı odadan. Mırıl mırıl, huzur veren sesler. Merak uyandıran hatta. Neler konuşurlardı acaba? Teyzemin kızına sordum bir gece.

- Ne konuşuyor bunlar?

- Ne olacak anlatıyorlar işte.

- Ne anlatıyorlar, merak etmiyor musun? Dinlemiyor musun hiç?

- Dinliyorum elbette. Sen yokken koridordan yavaşça gidip kapılarını dinliyorum.

- Eee, ne konuşuyorlar peki.

- Çok şey, gevezelikleri tutuyor işte.

- Ne anlatıyorlar.

- Aman, ne meraklısın kendin git dinle. Ben dinlemem artık.

- Niye be?

- Sen gelmeden iki hafta dinliyordum, gündüz olan biteni konuşuyorlardı. Sonra sustular. Aniden sevişmeye başladılar. Çok utandım, kaçtım odama. Kapıyı kapadım. Artık dinlemem.

Bu açıklamanın üzerine susup kalmıştım. Ben de utanmıştım sanırım. Teyzemle eniştemin sevişmeleri ihtimali içimde bir şeyleri cız ettirmişti. Yapmaz onlar öyle şey demek istemiştim Ama kuzenim alay eder, sonra da diline düşerim diye söylemediğimi anımsıyorum. Bir daha bu konuyu açmadık. Ama yaz tatillerimde teyzemlere gittikçe, kuzenim evleninceye kadar bizim yastık sohbetlerimiz devam etti.

Anne Sözü Dinler Gibi Masum

2012-01-05T11:05:00.001+01:00

Sokak kedilerine ne olur hepimiz biliriz. Onlar ölüme mahkum minik dostlardandır. Çoğu insana görünmez olurlar, görebilenlerden kimisi çığlık çığlığa abartarak korkar onlardan, tüyü döküldüğü için nefret objesidir kimileri için. Kediyi gördüğünde tırnağını çıkartan, vahşileşen çok insan vardır. Sevenleri de vardır ama sayıca azdır. Zor bir hayat sokak kedilerinin ki. Ama devri daimi aynı, bir kaç ay süren mutlu bebeklik dönemi. Sonra yalnız geçen kısa bir ömür.

Dün bir pet-shopa uğradım, içeride bir kadın vardı elindeki poşete sarılmış bir gazete kağıdı vardı. Kağıdın kenarından bir kedinin tüyleri görünüyordu. Dükkan sahibine dert yanıyordu kadın. "Bu hafta üçüncü bu, sokaktali kedileri besliyorum ama komşularımdan birisi benim beslediğim kedileri öldürüyor, Ne yapmam lazım?" diye soruyordu. Yaz aylarında evimin bahçesine ben ve bir kaç komşum küçük kaplarda su koyarken o su kaplarını kediler gelmesin diye devirenleri biliyorken bu sorunun cevabını o an ben de çok merak ettim. Merakla baktım dükkan sahibinin yüzüne, kadın da aynı merakala sorusuna bir cevap bekliyordu. Ne yapılabilir ki, insanın bol olduğu yerde insanın değeri yokyen, sokak hayvanlarını zehirleyen, başını taşla ezen insanları bu hobilerinden kim, nasıl vazgeçriebilir? Kadına şiddet sorunu sadece ceza ile çözmeye aklını yoran bir ülkeden insan hayatını da hayvan hayatını da ciddiye alan bir sonuç beklenilebilr mi?

Sokak kedisi doğar, biri başını taşla ezmezse, bir erkek kediye mama olmaz da paçayı kurtarırsa, yaramaz ve sevimli bir çocuk olanca sevimliliği ile kuyruğunu kesmezse, gözünü oymazsa, şanslıysa bunlar kardeşlerine de olmazsa bir müddet kardeşleri ile birlikte annesinin kollarında, çiçekli bir bahçenin yollarında yaşar gider. Annesi ona çöp kovasından dişe dokunur gıdaları çekip almasını, tehlikeli insanların gözleri önünden kaçarak hayatta kalmanın yollarını öğretir. Bir kaç ay süren bebeklikten sonra; yavru kedi büyüyüp kokusu değiştiğinde anne kedi için yavrusu yabancı bir kedi olmuştur artık. Evladını reddeder, yürür gider.

Anne kedi nasihat eder, masum ve minik kedi öğrenir. Aklında tuttuklarının hayatta kalmasına yardım edeceğini bilmeden öğrenir. .

Fotoğraf: Nasihat - D.M.

Sorcerer

2012-01-04T10:40:00.000+01:00

Sinema tarihinde beğeni toplamış filmlerden çok daha fazla sayıda beğenilmemiş, anlaşılmamış, hatta ahmak sinema eleştirmenleri gibi coşup abartacak olursak; nefret toplamış, tiksinti uyandırmış filmlerin olduğu bilinir. Ancak bazı filmler ilk gösterime çıktığında başarısız olarak adlandırılsalar bile seneler sonra sinemaseverler tarafından yeniden keşfedilip heyecanla karşılanıyorlar.

Sonradan külte dönüşen bazı filmlerin ilk gösterimlerinde başarısız olmalarının bir çok nedeni var elbette. Sorcerer'da bunlardan bir tanesi. gösterildiği dönem başarısız olma nedenlerine geçmeden önce filmin öncesine bakalım. Henri-Georges Clozuot'un 1950 yılında çektiği "La Salaire de la Peur" ( DVD'si ülkemizde bir kaç sene önce yayınlandı) tüm dünyada hakettiği ilgiyi bulmuş, tansiyonu yüksek etkileyici bir macera filmi. Howard W. Koch 1958 yılında bu filmin amerikan uyarlamasını çeker. Söz konusu uyarlama "Hell's Highway" ve "Violent Road" isimleri ile bilinen ses getirmemiş, unutulmuş filmlerden olur. 1971 yılında The French Connection filmi ile genç yaşında en iyi yönetmen Oscar Ödülünü almış olan William Friedkin, 1973 yılında yönettiği The Exorcist ile aldığı ödülün tesadüfen elde edilmediğini bir kez daha kanıtlar. İlerideki yıllarda yönetmenliğini yaptığı filmlerden bazıları Cruising, To Live and Die in L.A., Jade, The Hunter, Rules of Engagement, Bug, Killer Joe'dur. The Exorcist'den sonra bir yeniden çevrim yapmak ister ve önce Clouzot'u ikna eder, daha sonra stüdyoyu ikna edebilmek için ücretinden önemli miktarda feragatde bulunur. 1977 yılında filmini çeker.

Yirmi dakika süren başlangıç bölümü hariç film ismi belirsiz bir Güney amerika ülkesinin ücra köşelerinde geçmektedir. Çekimler Dominik Cumhuriyetinde, dağlarda, ormanlarda yapılır. Aksiyon, gerilim, tehlike, patlama sahneleri maket kullanılmaksızın olabildiğince gerçeğe yakın biçimde çekilmiştir.

Dünyanın farklı yerlerinden gelen dört farklı kanun kaçağı adam Nikaragu'ada kaçak olarak yaşamakta ve bir petrol arama şirketinde çalışmaktadır. Şirketin 200 mil ötedeki kuyularında çıkan yangının söndürülmesi için nitrogliserin kullanarak seri patlamalar yapılması gerekmektedir. Petrol şirketi bu dört kişiye bulundukları kasabadaki patlayıcıları alarak yangının olduğu yere iki kamyon ile nakletmeleri halinde ödül olarak para ve ülkede yasal olarak yaşamaları için gereken izinleri alacaklarını söyler. Hayatlarından kopup çamurlar içinde, dünyanın ücra köşesinde beş parasız, sefil bir yaşam süren dört kişinin bu öneriyi kabul etmekten başka çözümleri yoktur. Kabul etmeleri halinde önlerinde gidilecek yüzlerce millik asfaltsız derme çatma bir yol, aşılacak balta girmemiş bir orman, nehirler, dik bir dağ vardır. Kabul ederler ve yola koyulurlar. Nitrogliserinler en ufak sarsıntıda patlayabilecek kadar tehlikeli olduğu için hedeflerine ulaşabilmek adamların tahmin ettmiş olduğundan da tehlikelidir. Neden iki farklı kamyon ile yola çıkartıdıklarını anladıklarında yolun sonunda hayatta kalma şanslarının ne olacağını sorgulamaya başlarlar. İki kamyon ve ikişer yolcusu yolun belli bir noktasında tekrar seçim yaparak iki farklı güzergahtan ilerlemeye devam ederler. Gelelim filmin ismine; Sorcerer karanlık güçlere hizmet eden bir tür büyücü demek. Filmdeki "sorcerer" ise "kaderin ta kendisi" ve insanları önlerine farklı seçenekler koyarak sırayla sınıyor.

Konusu son derece basit olmakla birlikte filmdeki gerçeklik duygusunun da etkisiyle filmin içinde kaybolmamak mümkün değil. İkinci yarısında, diyalogların azaldığı, hatta hiç konuşmanın olmadığı anlarda, tehlikenin doruğa çıktığı anlarda alınan sinema tadına doyum olmuyor. Özellikle finale yakın köprü sahnesi bundan sonra çekilmiş bir çok aksiyon filmine ilham vermiş olmalı. Ufacık bir hatanın olması filmdeki gerilimin bir anda komediye dönüşmesi demekken, gerilim düzeyi hep tırmanıyor. "Az sonra ne olacak" endişesi filmin başından sonuna kadar içinizde. Tangerine Dream'in insanı yormayan ancak filme hizmet eden müziğinin de bunda payı olduğu farkediliyor. İzlediğim en güzel William Friedkin filmi buydu diyebilirim.

Gelelim filmin başarısız olma nedenlerine. Öncelikle film 121 dakika, ilk 20 dakikalık bölümünde hiç ingilizce konuşulmuyor. Amerikan seyircisi filmin çekildiği dönemlerde alt yazılı film izlemeye alışkın değil, o yüzden bu kadar sabredip de filmin geri kalan bölümünde verilenn sinemasal ödülü almaya niyetli olmadığından film hakettiği izleyiciyi bulamıyor. Öte yandan Star Wars IV ile hemen hemen aynı tarihlerde gösterime çıkması için olsa olsa şansızlık denilebilir. Filmin Amerikan piyasasındaki hüsranından sonra yapımcı firma filmi kırparak 93 dakikalık bir versiyon oluşturuyor. Bu filmin başlangıcındaki 20 dakikanın kesilmesi demek. Bu versiyon dört tane kim olduğu belirsiz kişinin çamur içinde bir kasabada ortaya çıkması ile başlıyor. Böyle olunca da onları bulunduları o çukura neyin ittiğini kimse anlamıyor. En önemli olanı da filmin orijinal finalinde başlangıca bağlanan yerlerin de filmden çıkartılmış olması. Avrupa ve daha sonra dünya piyasalarına verildiğinde izleyici karşısında 28 dakikası kırpılarak kuşa dönmüş kimin ne olduğunun belirsiz kaldığı bir film buluyor.

Sorcerer - 1977

Yönetmen: William Friedkin

Senaryo: Gerges Arnaud'un romanından Walon Green

Müzik: Tangerine Dream

Oyuncular:

Roy Scheider

Bruno Cremer

Francisco Rabal

Amidou

Meraklısına Linkler;

Sorcerer

Paula Rowlands'ın bir yazısı

Dehşet Yolcuları, 1950

La Salaire de la Peur, 1950

Kullanılmış İnsanlar, Eski Oyuncaklar

2012-01-03T12:40:00.000+01:00

Çocukken hepimizin oynamayı çok sevdiği oyuncaklar olmuştur mutlaka.

Benim hatırladıklarım;

Oyuncak bir arabam vardı, yere hızla sürtünce içinden kıvılcımlar çıkardı,

Kurularak çalışan bir motorum vardı, suda giderdi, adını "çatlatan" koymuştum.

Bir de mor renkli bir zürafam vardı, boynunu bacaklarını bükerek enteresan şekiller vermek mümkündü.

Çok sayıda oyuncağım vardı ama en çok hatırladıklarım bunlar. Eskilmelerine rağmen yıllarca sahip çıkmış ve atıllmalarına kıyamamıştım. Yıllarca oynadığım bu oyuncakların ne zaman hayatımdan çıktığını ise anımsamıyorum. Oysa çocukluğunu sokaklarda geçirmiş, soğuk havalarda eve mecbur kalınca da yien gerçek oyuncaklarla oynamış şanslı nesilllerden biriydim. Oyuncaklarıma sadık sayılmalıydım. Bu üç oyuncağımı çok sevmeme rağmen ne zaman evden çıkıp gittiler onu anımsamıyorum. Belki de ben evden çıkıp gitmişimdir. Ama bir şey var ki bu oyuncaklar yok oldular. Birilerine verilemeyecek kadar yıpranmış, tamiri mümkün olmayacak denli örselenmiş, boya ile kurtarılamayacak kadar süngüden düşmüşlerdi son hatırladığım halleriyle. Büyük bir ihtimalle sıradan bir bahar temizliği esnasında sokaktaki çöp tenekesini boylamışlardır. Konudan mesul evin reisi o oyuncakları anımsamıyor bile. Bizim için önemli olan nesneler, başkaları için anımsanması güç minik birer teferruattan başka şey değil aslında. Öte yandan hayatı da, edebiyatı da zengin kılan bazı insanların anımsamak istemediği minik detaylar.

kimi insanlar diğer insanları kullanmayı çok severler. Ayaktasınızdır;

- "Hazır ayaktayken, mutfaktan..."

diye seslenirler. Kimisi böyle seslenmek için ayakta olmanızı bile beklemez, oturuyorsunuzdur.;

- "Hazor ayaktayken, musandıradan..."

- "Ayakta değilim beç Oturuyorum"

- "Kıracak mısın şimdi beni?"

Minik bir detayla kırmak istemez kalkarsınız ve gider ne isteniyorsa getirirsiniz. Adam kullanmaya alışmış öyle tipler vardır ki bir iş yapmazlar. Yapmaya kalktıklarında hiç bir iş elllerine yakışmaz zaten. Ama ne yapar ne eder her işlerini a'sında z'sine kadar başkasına yaptırmayı başarırlar. Başka birine yaptrılabilecek işlere asla kendi ellerini sürmezler. Başka insanlara asla faydaları dokunmaz, yaralı parmağa faydası olacapını bilseler işemeyi zul addederler. Yemin edersiniz bir daha bir şey istesin yapmayacağım ağzının payını vereceğim diye. Yeminizi yutaresınız çok defalar. Yıllarca işini görmüşsünüzdür o kişinin. Taa, buranıza kadar gelmiştir. Kalabalık içinde her zamanki umursamazlığı ile sizden bir şey ister. Artık iyiden dolmuş, patlamaya iyice hazır hale gelmişsinizdir. Sakin hallerinizi elinizin tersi ile ittirir bir anda canavara dönüşerek "Seni de, senin işini yapanı da.. " diye saydırmaya başlarsınız. Kulanmaya alışkın insan pişkindir de "A ne var bunda sinirlebnecek anlamadım" diyerek en masum pozunu takınır. Öfke ile kalktığınız işte zararlı siz çıkarsınız, kullanılan pozisyonundan geçimsiz, dengesiz, heyheyli deli "level"ına bir anda atlarsınız. Bunlar minik kulanılışlar, Oysa insanları daha büyük kullananlar da var.

Ömrünüzü yerler, ömrünüzden ömür çalarlar, siz delice bir iyiniyetle karşınızdaki mutlu olsun diye habire kendiniz kul köle edersiniz. Her istediğini verir, yaranamazsınız. O istemeden, leb demeden leblebi koyarsınız önüne, beğenmezlikten gelir yan cebine koyar. Çok uzun zamandan sonra bir gün oturup düşünürsünüz ben ne yapıyorum böyle diye. Hönkürmeye başlarsınız. Kendinizi kullandırtmaya karşınızdakini alıştırdığınızda siz dur diyesiye kadar kullanır sizi. Dur dediğini anda kullanım tarihiniz sona erer. O an unutulursunuz. Çıkarsınız hayatlarından. Kullanamayackları adam ihtiyaçları yoktur.

Kullanılmış insanlar ile eski oyuncakların kaderi aynıdır. Bilirsiniz bunlara sonunda ne olacağını...

Fotoğraf: Kullanılmış İnsanlar - D.M.

En Mutlu Gün

2012-01-02T18:30:00.000+01:00

En mutlu gün-en mutlu saat
gözlerimin gördüğü göreceği,
En parlak ışıltısı gücün ve gururun

Şiir: Edgar Allan Poe - En Mutlu Gün

Resim: BuzzFeep.com

Kolay Değil

2012-01-02T08:00:00.001+01:00

Pınar Kür bir yazısında toplumuzdaki yozlaşmanın en önemli sinyallerinin kolay olanın, ucuz olanın baş tacı edilmesi olduğuna dair bir açıklamada bulunuyor. Zor olanın, uzun süren emekler sonunda elde edilenin görmezden gelinmeye çalışılması ise bu geriye dönük yolculukta varılacak son durak olsa gerek. Gerçekten de kolay olana haddinden fazla değer veriliyor olması utanç verici. Kolay olan, yani elde edilmesi zahmetsiz olan ne kadar da elverişli değil mi? Ancak esas olan kolayca elde edileni hedeflemek, ya da yapmak olmamalı. Çoğu insan, hayat boyunca belki bir kaç kez yakalayabileceği seçeneği sırf zor olduğu için en önce geri çeviriyor. Rahatını ön plana alıyor. Mesela, sabah daha erken kalkmaktansa ayağına kadar gelen bir olanağı geri çevirebiliyor. O an derinlemesine analiz edemediği, ya da konforundan yapacağı en ufak fedakarlık ihtimalinin verdiği telaş ile görmezden geldiği seçenek belki bir kaç yıl sonra hayatının en önemli pişmanlığına dönüşebiliyor.

Çoğu insan kolaya sahip olmayı seviyor, yıllardan beri önümüze itelenerek benimsettirilmeye çalışılan değerler de kolay olanın erdemmiş gibi kabul edilmesini sağlamaya yönelik. Kolayı erdemleştirmiş sanal bir dünyada yaşıyoruz. Oysa kolay hayatın özüne aykırı. Hayat her zaman kolay değil, Zor anları da var. Zorları, zorlukları olan hayatın içinde kolaya saptığınızda, zahmetsiz ödüller edinmeye hazır hale geldiğinizde en ufak tökezlemede çekeceğiniz yoksunluğun hissedilen acısı olması gerekenden daha ağır olacak. Kolay uçacak buharlaşacak, zor olan anımsanacak.

Bir çok insanda birileri tarafında bir şekilde keşfedilme isteği var. Hangi özlelliğinden, hangi çalışmalarından ötürü farkedilmek istendiğinin yanıtı çok basit. Yok böyle bir hazırlıkları. Sadece farkedilme ön plana çıkma ve kolay olana kapağı atma hayali sahip oldukları. Zahmet elbette gerekmiyor. Orijinal olmak yerine, eş ahbap dost konejanından bir pozisyona kapak atmaktan ttutun da, sağdan soldan hırsızladığının taklidini yapanlar giderek daha popular hale geliyor. Yaratıcı olmanın primi yok. Yaratıcı olduğunu düşündüğümüz bir çok şeyin aslında kötü taklitlerde ibaret olduğunu okuya, geze, gore farkediyoruz. Farkedilince bir skandal patlamıyor. Başka toplumlarda utanç kaynağı olabilecek her tür olaydan, bu dolaylarda herkes, yani mağdur edenlerin tümü, her zaman minik ya da gerekirse irice bir polemik alevlendirerek yine “kolaylıkla” sıyrılabilmekte. Kolayın bizi getirdiği getirebileceği nokta burası, ileriye değil, geriye,

Kolay olan bize onlarca yıldır aşılanıyor, o yüzden dört beş nota kullanılarak (fazlasına gerek yok) yapılan deli saçması, .çocuk oyuncağı besteler ile kafamızı ütülüyorlar yıllardır, o yüzden başka ülkelerde yayınlanmış, ülkemizde çıkmamış kitaplardan konu aşırıp önümüze itekliyorlar, yabancı filmlerden arakladıkları sahnelerden film oluşturuyorlar. Samimiyetsizlik kolay algılanıyor da, kolay değer olalı çok uzun zaman oldu. Geç kaldık artık. Kimsede rezil olma kapasitesi yok. Kolay elde edenler inkarlarına herkes inansın istiyorlar. İnanıyor da insanlar bunlara. Yıllarca bir çok ünlü grubun bestelerinden pop-rock şarkılar ürettiler, original olduklarına inanmamızı istediler. Artık çok gezen mi çok okuyan mı bilir tartışmasına gerek yok. O da kolay artık. Oturduğun yerden bir çok şeyin kaynağına erişebiliyorsun kolayca. O yüzden belki erişimi zorlaştırma denemeleri dönüyor bir kaç yıldır. Geçen gün düşündüm son yüzyıllarda hiç bir türk filozofu çıktı mı, bir türk düşünürü çıktı mı, özgün fikirleri ile dünyaca tanınan bir ekol oluşturduk mu diye? Ben yanıt bulamadım, felsefe kosundan bilinçli biçimde her türk kadar uzakta kaldım. Mevlana, Yunus Emre. ya sonra? Hangi konuda tıp tarihine geçecek kaç adet keşfimiz var acaba, bilim dümyasına ne gibi armağanları oldu türk bilim adamlarının merak ediyor insan. Merakla yanıt bulunmuyor. Kolay olanın, minik akademik ayak oyunlarının bizi alıp getirdiği nokta burası. Onlarca üniversite diploması veren yer var, peki üniversite eğitimi veren yer kaç tane var?

Hayat zorlukları da olan bir zaman dilimi, Kolaya hazırlıklı hale getirildik. Deprem kuşağındayız, afetler atlatıyoruz, hala insan hayatını ciddiye alan bir tek ciddi önlrmimiz yok. Neden kimsenin aklına mahalle organizasyonları kurma fikri gelmiyor. Bir afet anında insanların çaresiz felç olmuş gibi kalakalması yerine yedekli olarak bir takım ara isstasyonların oluşturulması ve afet anında mahalle sakinlerinden oluşacak bu birimlerin göreve geçmesini niye kimse organize etmeyi akıl etmiyor. Kolaycılıktan hep, değil mi? Zaten çok olan daha kolay harcanırmış, bu durumda, bu nüfus bolluğunda en kolay harcanan insane oluyor elbette.

Hayat güzel, ancak zorlukları da var, zorluklarına rağmen yaşamaya değer, hepimiz biliriz. Ama yaşam standardımızı bir seviye yukarıya atlatabilmek için hep kolayına kaçmak yerine biraz da kolaycılıktan kaçmamız gerekiyor. Adımlarınızı atarken, seçeneklerinizi değerlendirirken kolay olanı seçtiğinizde unutmayın ki en iyi seçeneği kaçırmış olacaksınız. Sözüna sadık kalmakta güçlük çekenlerin ülkesinde birilerine sadık olmayı seçmek yapılabilecek en büyük hatadır. Kolayı seçerken sadakati seçip seçmediğinize de dikkat etmelisiniz ayrıca.

Her şeyi ile kolay olan, güllük gülistanlık bir yaşam elde etmeyi düşünüyorsanız öncelikle bunun için emek vermelisiniz. Zoru seçmekten korkmayın, zahmete katlanın, unutmayın zorlukların arkasında bugün sahip olduklarınızdan daha güzel bir hayat var.

Kolaj: Kolay Değil - D.M.

Anımsama Atakları

2012-01-01T09:30:00.003+01:00

Günaydın. Sabah olmuş, ocak gelmiş, yeni yıl gelmiş. Hepsi de hoş gelmiş.

Yılın ilk sabahındaki sessizliği seviyorum. Yollar, sokaklar boş değil ama boşa en yakın hallerindeler. Tanıdık yerlerdeki bu dİnginliği, sessizliği seviyorum. Günü uzun yaşamak için sabah erken kalkanlardanım. Öğleden sonra ışıkları beni biraz fazla ruhsuzlaştırıyor. Canım bir şey yapmak istemiyor o saatlerde. Sabahlar iyi. Hele böyle sessiz sabahlar. Sessiz sabahlarda dışarıya çıkıp dolaşıyorum, sessizlik en çok eskileri anımsamaya iyi geliyor. Durduk yerde, elli kere gördüğüm, yüz kere baktığım bir otobüs duurağı, gazetede bile almadan ömünden geçtiğim bir gazete standı, kırılmış bir ağaç dalı sanki ilk kez görüyormuşum gibi eskiye dair bir anının kapısını açıyor sessizlikte gözüme değidiği zaman. Bu sabah da öyle oldu, kçşedeki tekel bayiinin önünde geçip denize doğru yürüken çok eskiden yaşadığım karlı bir sabahı anımsadım.

Evden çıkmış, kartopu oynamıştık kuzenlerimle. Benim için İstanbul'un ilk ayları. Havadaki rutubetin keskinliğine ayazı meşhur bir taşra şehirnden gelmiş de olsam alışamamışım daha. Ve her yer kar. Kar ne kadar da bizim dağımızdaki kara benziyordu. Bizim neşeli koşuşturmalarımıza rağmen ortalık tuhaf biçimde sessizdi.

Sessizlik muazzam bir şeydi. Başka sessizliklere benzemiyordu karın üzerinde gezen sessizlik. Hatırlanacak fazla bir şey yok o sabaha dair. Elde örülmüş eldivenlerimiz kar topu oynamaktan ıslanınca soğuğu fazla hisseder olmuştuk. Parmaklarımız acımıştı. Eve dönünce anneannem - nine derdik ona - bize hazırladığı sütlü kakaodan vermişti. Fincanı sımsıkı kavrayınca elimizin soğukluğu geçmişti. Soğuk, arkasından sıcak. O sabaha dair hatırladıklarım bunlar. En önemlisi sesszilik. Sessizliğe saygı duyorum, zor buluyorum, buldum mu kaçırmıyorum. Ama içimdeki zıtlıklar arka arakaya sıralanıyor yine de, bunu en iyi ben biliyorum. Sessizlipi severim, sayarım ama fazlasına gelemem. Hayatın sesleri, gürültülerini de sessziliğe olduğum kadar sadık biçimde bağlıyımdır.

Evet ocak gelmiş. Hoşgelmiş.

Ata306, Bookworm, İlk kar, Antiparadigma, Baggio, Boncukçu, RuE, Zehrina, Bengi Özkan, Pınar Pare, Seda, İsmet Telci, İsmisendesaklı, Derbay, Hakan Akkuş, Semi'nin mutlu elleri, reyhane, Sera, Nini ve Cemre gelmişler, hoş gelmişler, safalar getirmişler.

Son Bir Kaç Şarkı

2011-12-31T21:00:00.002+01:00

Nasıl Geçti Yılınız?

2011-12-31T09:00:00.002+01:00

Akşam Olur mu? Olur elbette. Ne kaldı şunun şurasında. Akşam da olur, sabah da olur, yarın da. Gün geçer, hafta biter. Ay da döner, sene de. Ömürler bitiyor, dile kolay. Geçelim bunları da, söyleyin bakalım; kaç kez mektup aldınız bu yıl? Eski bir dostunuzu aradınız mı hiç? Kimseyle barıştınız mı bu yıl? Siz bunlardan haber verin.

Bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyen akıllı insanlardan mı oldunuz? Kalbinin sesine kulak vermiş vicdan sahibi kişilerden mi? Yolun neresindeydiniz bu yıl? Başında? Sonunda? Ortasında? Yoksa seçtiğiniz bir yolunuz yok muydu henüz? Gidiyor muydunuz yani öylesine? Pusuda mıydınız, beklemek mi kolay gelmişti size de? Susamış mıydınız? Su içmiş miydiniz? Susuzluğunuz dinmiş miydi peki?

Rüya gördünüz mü bu yıl? Hatırladınız mı sonra o rüyaları? Peki hatırlayamadığınız rüyalar gördünüz mü benim gibi siz de? Bir rüyanız var mı geleceğinize dair?

Yazmaya değer, anlatmaya değer bir şey yaşadınız mı bu yıl? Sıradan bir yıl mıydı, sırasız, sıradışı, muhteşem, ılıman, orta şekerli, ya da nasıl demeli... Nasıl geçti yılınız? Geçen zamanın anları resim olup çizildi mi yüreğinize?

Özlediniz mi birilerini bu sene? Özlediklerinize gittiniz mi peki? Sesini duymak için bir "alo" demeyi çok görmemişsinizdir belki. Umarım eliniz telefona çekinerek uzanıp, ürkerek vaz geçmemiştir.

Aralık yılın sonu, soğuktur eni konu. Aralığın en son günü ise sıcaktır değil mi? Yarıda kalmış şeylerin telaşı, sona kalanların hepsini bir hamlede bir araya tıkıştırmanın aceleciliğinin verdiği sıcacık telaş vardır belki. Telaş ısıtır kimisinin içini. Bu arada pekala da son dakikaya bıranların arasından, pes edip vaz geçenler de olabilir elbette.

Bu yıl bitti arkadaşlar. Telaşlanacak bir şey yok. hep oluyor zaten

Yeni yılda sevdiklerinize, hayallerinize sahip çıkın lütfen. Mutlu, sağlıklı, güzel bir yıl bekliyor hepimizi. Belki yarın, her şey daha da güzel olur, değil mi?

Yeni yılınız kutlu olsun.

Çocuk ve Dev

2011-12-30T19:00:00.000+01:00

Bir zamanlar, koca bir dev

ve minik bir çocuk vardı.

Korkusuzca gezerlerdi

Yeşil güzel bir bahçede

Kocaman dev bir bahçıvan

Minik çocuk bir çiçekti

Sımsıcacık yürekleri

Hep elele gezerlerdi

Kocaman devin elleri

Minik çocuğun yüzünden

Korkuları hep silerdi.

Ama

Akıllı insanlar

İnanmadılar bu masala...

Şarkı: Çocuk ve Dev

Söz: Deniz Türkali

Müzik: Sezen Aksu

Sinir Krizine İflas Diyen "Chicken Translate" Evirmenleri

2011-12-30T16:00:00.019+01:00

Bu yılın en iyi dizi filmlerinden birisi olan Enlightened ile ilgili olarak hangi internet sitesine girerseniz konusunun aşağı yukarıı aynı olduğunu okursunuz. Yani Amy isimli bir kadın çalıştığı şirkette sinir krizi geçirir ve üç ay Hawaii'de bir merkezde tedavi görür. Döndüğünde aydınlamıştır, hayatın iyi yanlarını daha kolaylıkla görebilmektedir.

Amy'nin geçirdiği bu sinir krizini internetteki sitelerin hemen hemen hepsi "public place meltdown", "breakdown" ve "down fall" gibi kelimelerle ifade ederken, diziyi göstercek olan digiturk kendi sayfasında dizinin konusunun şöyle olmasını uygun görmüş (Aynen alıntılıyorum, copy paste yani); "Güzellik ve sağlık uzmanı olan ve annesiyel birlikte yaşayan Amy'nin çalıştığı işyeri iflas edince, Hawai'deki bir tedavi merkezine gider." Cümle tamamen palavra. Kadının güzellik ve sağlık uzmanı olduğunu nereden uydurduklarını bilemiyorum, sanırım iç güdüsel olmalı. Ben dizinin on bölümünde buna dair bir belirti belirlemedim. Geçelim o kısmı da çalıştığı işyerinin iflas ettiğini iddia etmek tamamen saçma, şirketin iflas etmediğini dizi filmin ilk beş dakikasını seyreden de, ilk on bölümünü seyreden de pek ala biliyor. Geçen gün demiştim sözlüğe baktırmayan Allah bakktırmıyor, çeviriyorum diye ortada salınanlar da meydan geniş nasıl olsa, uydurdukça uyduruyorlar, uydurdukça uyduruyorlar. Anlaşılan o ki bu yazıyı yazan dizinin her hangi bölümünde her hangi bir beş dakikasını izlememiş ve iflas kelimesini de sinir krizi kelimelerinin de ingilizce karşılıklarını bilmiyor ayrıca söz konusu isteyi hazırlayanlar işleri ile ilgili özen gösterme konusunda yeterince aydınlanmamışlar.

Haydi çeviren çevirdi, o yazıyı oraya koyan, şu veya bu o şirkette o diziyi izleyen bir tane allahın kulu yokmuydu? Ben bu çevirmenlere evirmen diyorum, kendileri hakediyorlar bunu.

Allah gerçek çevirmenlere sabır, eş-ahbap-dost kontennjanından çevirmenlik kadrosu işgal eden evirmenlere de sözlük edinme hevesi bahşetsin.

Enlightened

2011-12-30T10:20:00.014+01:00

Epeydir izleyebilecek doğru düzgün bir dizi filme rastgelmiyordum. Ekim ayında başlayan bir HBO dizisini duyunca bir şansımı deneyeyim dedim. Enlightened, "Aydnlanmış"; 30 dakikalık süresi ile absürd komedi ile dokümanter film arasında duran genel havaya sahip. Dokümanter havası dediysem de titreşen el kamerası görüntüleri yok, dizi film doğru düzgün bir film şirketinin çektiği eli yüzü düzgün bir film havasında. Konuda bir tür devamlılık olsa da her bölümü ayrı bir kısa film gibi izlenebiliyor.

Dizinin yapımcısı ve başrol oyuncusu Laura Dern, annesi Diane Ladd dizide de annesini canlandırıyor. Yazarı ve L. Dern ile birlikte yapımcısı olan Mike White dizide öne çıkan rollerden birisi Tyer'ı oynuyor. Luke Wilson uyuşturucu madde bağımlısı eski eş rolünde. Eğer izleyecek olursanız İnsan Kaynakları Müdürü Judy rolündeki Amy Hill'e lütfen dikkat, müthiş bir komedyen ve bunu son derece ciddi durarak başarıyor.

Dizi bir patlama ile açılıyor, adının Amy Jellico olduğunu öğrendiğimiz kırklı yaşlardaki bir kadın şık bir ofisin asansöre açılan çıkış kapısında etrafa ultimatomlar tehditler yağdırıyor, göz yaşları fışkırırcasına akıyor, rimelleri göz yaşlarına karışıyor. O anda kadının müdürü pozisyonundaki evli adamla bir ilişkisi olduğunu adamın Amy'ye verdiği vaatleri tutmak şöyle dursun çalıştıkları güzellik ürünleri üreten ve pazarlayan firmada ayağının kaydırılması için uğraşmakta olduğunu ve vaad ettiği pozisyona başkasını önerdiğini anlıyoruz. Asansöre geldiklerinde Amy düpedüz sinir krizi geçiriyor. Sonra hoş bir aydınlık çöküyor ve baş karakter aydınlanıyor. Amy'nin üç ay kadar Hawaii'de bir tedavi merkezinde konuk olduğunu anlıyoruz. Buraya kadar anlattıklarım dizinin ilk bir kaç dakikası. Asıl dizi Amy'nin tedavi merkezinden dönmesi ile başlıyor. Kadın annesini evine yerleşip onunla yaşamaya başlıyor. Sinirleri bozzuk her an parlamaya hazır kadının gidip onunla taban tabana zıt, baktığı her şeyde güzellik arayan ve bulan birisinin geldiğini görüyoruz. Asıl Amy arada bir kendisini gösterse de aydınlanmış Amy dizginleri çabucak ele geçiriyor. Amy'nin ilk önce sinir krizi geçirerek ayrıldığı şirkete safça geri dönmeye çabalıyor, sinir krizi geçirmesine sebep olan müdürü, annesi ve eski eşi ile ilişkilerini düzeltmeye çalışıyor.

Dizinin ilerleyen bölümlerinde Amy'nin saldırgan, kavgacı,, kolay parlayan kişiliğinden sıyrılma çabasının onu bir seri utandırıcı olayın içine çekişi konu ediliyor. Annesi onun değişimini kuşku ile karşılıyor ve yaklaşan olayları netlikle görüyor. İzleyici de neyin yaklaşmakta olduğunu ve Amy'nin ona nasıl biçimde tepki vereceğini anlıyor ve düşeceği ddurumu ona acıyarak bekliyor. Bu hem mükemmel oyunculuklarla, oyncular arası uyum ile hem de çok detaylı yazılmış senaryo ile mümkün elbette. 30 dakikalık süre olabilecek en iyi biçimde değerlendirilmiş, her bölümde minik gerilimler var, olaylar o gerilim anına kadar yükseliyor ve doruk noktasında artık aydınlanmış Amy'nin eski Amy ile mücadelesine tanık oluyoruz. Şimdilik on bölümünü izledim ve 2011 yılının en iyi dizisi olduğunu düşünüyorum.

1 Ocak tarihinde Digiturk'un bu diziyi yayınlamaya başlayacağını duyunca iki satır yazmaya karar verdim. Digiturk'ün yaptığı gaf da bir "çeviri hataları" etiketli başka posta kalsın.

Pusudayım

2011-12-29T16:00:00.000+01:00

Belki yolun sonundayım

Belki de işin başında,

Oturup düşünülen zamandayım.

Birileri birşeyler bekliyor

Beklenmek kolay değil.

Gelecek yıllara karardayım.

Bitmemiş bir hesaptayım,

Sabretmek kolay değil.

Bunca yıldır çalmaya doyamadım.

Asıl şimdi başlıyor.

Anlatmak kolay değil.

Yolun ortasında... Pusudayım..

Şarkı: Mazhar, Fuat, Özkan

10 Parmağında 20 Marifet Olduğunu Dikte Edenlerin Parodisi

2011-12-29T12:30:00.001+01:00

2011 yılında beni en çok güldüren kayıtlardan birisi "Fulliktidar" tarafından hazırlanmış "Janet" videosu.Orijinalliğin yaratıcılığın kolay kolay prim yapmadığı ama kolaylıkla dışlanıp yok sayılabildiği ülkemizde kötü taklitlerin kendilerini zavallıca orijinal kabul ettirmeye çabalaamalarının taklit sayılamayacak denli hakiki bir iz düşümü. Postu göndermeden önce bir kez daha izlediğim için dilim, kelimlerim böyle kaptırık oldu biraz. Keyifli zilemeler:

JANET from Fulliktidar on Vimeo.

Bu Nasıl Personel Böyle?

2011-12-29T08:25:00.002+01:00

Hayatımın önemli bölümü bankacılık yapmakla geçti şurda bıraksanız anılarımı anlatmaya kalkışsam kimseler durduramaz, askerlik anısı gibi misali dur durak tanımadan anlatırım. Yediyüz küsür gönderiyi bulmuşum ama bu konuya layıkıyla dalmadığım için kendimi tebrik edebilirim. Oysa bankacılık ile ilgili hayli gün ışığı görmemiş saçmalığı sır saklar gibi atttım içime, eh tabi insanoğlunun hatıra defteri torba değil büzesin yakında bir punudna getiri anlatırım birazını. Bugünkü gönderimin konusu bankacı iken karişılaştığım bir çeviri hatası.

Bankacıların kredi müşterilerinde en çok dikkat ettiği detaylardan biri müşterinin gereksiz gösteriş yapıp yapmadıoğıdır. Aşırı gösteriş hiç de hoş olmayacak bir gidişatı yakalamanın en iyi belirtilerindendir. Haddinden fazla şık döşenmiş büraolar, sık değişen arabalar, yat, at gibi zorunlu olmayan harcamalarda artışlar, futbol klübü yöneticisi olması gibi teferruat asla gözden kaçmaz.

Yeni başladığım bir şubede sanayici bir aile şirketini üretimlerinin de gerçekleştirildiği iş yerlerinde yanıma aldığım kredi görevlisi ile birlikte ziyaret ediyordum..Sabah toplantısında firma ile ilgili detayları gözden geöirmiştik, firma ortaklarından bir tanesinin oğlu kentimizdeki üniversitelerin bir tanesinden mezun olmuş ve Amrika Birleşik Devşletleri'nde yüksek lisansını tamamlayarak şirketlerinde göreve başlamıştı. Elini atara atmaz bir hevesle şirketin her tür levhasını, iaretini bir güzel ingilizceye çevirtmişti. Gçrüşmemiz keyigli geçti. Baba ne kadar rahat, sevecen tavıtlı ve iştigal konusundaki piyasaya hakim ise oğlu o kadar alaksız ancak inanılmaz havalı idi. Konuşmasının arasına sürekli yalan yanlış ingilizce kelimeler serpiştiriyptdu. Görüşmemiz bittikten sonra fabrikalarını gezdik. Fabrika iöindeki bölümlere yazılan tabelaları okuyup da gülmemek olanaksızdı.

Bir çok saçma tabelanın arasında zihnime kazınanı en gülünç olanı idi. Muhtemelen "Yetkili olmayan personel giremez" yazılmak istenen bir tabelanın üzerinde ayne şu ifade koca koca harflerle bağırıyordu adeta. "Authorized Personal Only". Yabancı dil öyle hain bi rşeydir ki, yoğun ilgi, dikkat harcamadan öğrenirseniz ihaneti de büyük olur. Bu firmanın veliahtı çocuk da bir öğrenmiş pir öğrenmişti anlaşılan ve sözşüğe baktırmayan Allah da baktırtmadı mı bakltırtmıyordu Allah için. Gelelim işin komik olan yanına dilimizde personel, eleman, çalışan diye adlandırılan bu insanlar ingilizce dilinde "Personnel" ya da "staff" olarak adlandırılabilir. Anlaşılan o ki küçükbey tabelayı duyduğu gibi yazdırtmış kısaca "personal" dedirtmişti. Personal ise kişiye ait, özel anlamlarına geliyordu. :ocuk kasım kasım kasılıyor tabelalarından pek bir övünç duyuyordu. Diğer bankacılar da bu saçmalığı farketmiş ancak küçük beyin havalı tavıırlarını itici buldukları için düzeltme gereği duymamışlardı.

Susadım

2011-12-28T17:00:00.007+01:00

Susadım

Üç tane elma soydular, üç tane portakal

Nafile

Bir bardak suyun yerini tutmadı.

Şiir: Bedri Rahmi Eyüboğlu

Başladıysanız, Bitirin

2011-12-28T08:55:00.001+01:00

Mükemmel biçimde bitirmeyebilirsiniz, ama başladığınız işi bitirebilmek kendi elinizde. Öyleyse yapın, bitirin. Bir işi bitirmek bazen çok keyifli gelmeyebilir, üstelik yapılabilecek bir sürü başka iş varken. Ama siz yine de bir kere başladıysanız yapın.

Bir işi bitiridiğinizde büyük bir ihtimalle sizi eleştirecek birileri çıkacaktır. Malumunuz meyve veten ağaç taşlanır, ortaya çıkan her sonuç eleştirilebilir Siz bırakın onları başladınız madem, zor da olsa, sıkıcı da olsa bir işi bitirmenin hazzını yaşayın. Başladığınız bir işi yarıda bırakmak için yüzlerce mantıklı gerekçe üsretilebiliri inanın ki kolay olan yüzüstü bırakmaktır. Sİz uğraşırken dikkatiniz dağıtacak belki yüzlerce farklı engel de önünüze çıkabilir. Olsun. Bu kez zoru deneyin. Yarıda bırakmamanın hazıını yaşayın.

Yolun yarısında belki şevkiniz kırılabilir, isteğinizin kaybolması ulaşılacak sonuca değmeyeceği düşüncesini aklınıza getirebilir. İşte o anlarda bir kenara çekilin ve biraz dinlenin. Gözlerinizi kapatın, başlarkenki amacınızı anımsayın. Sonra gözlerinizi açın. Derin bir nefes alıp kaldığınız yerden devam edin.

Siz başladığınız işi bitirecek kapasitedesiniz ve sonuç emin olun ki katlandığınız bütün zahmetlere değecektir. Elde ettiğiniz sonuç ne olursa olsun, başkaları tarafından nasıl karşılanırsa karşılansın. Bilin ki sonuçlar mutlaka bir şeyleri değiştirir. Öyeyse bıraqkmak yok. Devam edin, yapın, bitirin. Yeter ki başladığınız işi yarıda bırakmayın. Yarıda bıraktığınız her şey ama her şey bir gün sizi çok mutsuz edebielir. Mutlu olmak için bitirin.

(Baskı Eşarp)

I Won My First Imaginary Award. However It’s an Award: Versatile Blog Award !

2011-12-27T16:05:00.002+01:00

Bu mim sevgili Mavikalemdekiler'den yani yazılarını keyifle okuduğum N. Narda'dan. Böyle bir ödül verdiği için kendisine çok teşekkür ederim.

Blogları izlemeyi seviyorum, internete girdiğimde mutlaka blog arkadaşlarımı ziyaret ediyor, bugün ne yazmışlar heyecanını her gün yaşıyorum .Yorum yazma ya da bana yapılan yorumlara yanıt vermekte bazen ağır kanlı davrandığım dönemler olsa da onların kendi bloglarına yazdıklarını okumayı ihmal etmemeye çalışıyorum.

Blog tutmaya başladığımda burası iyice her teldendi ancak sanırım son bir yıldır bazı ana başlıklara bağlı kalıp acaba bugün beni kelimlere nereye götürecek demeksizin ben kendi kelimelerimi önceden bildiğim yerlere götürüyorum. Önümüzdeki yıl, ki birkaç gün sonrası işte, bloga alacağım başlıklar ve seriler şimdiden belli. Konu etiketlerini bilerek yazınca yazma anlamında daha üretken olunduğunu farketmiş bulundum sanırım (Amerika'nın yeniden keşfi)

Gelelim hem kendi dilimizde hem de ingilizce yazılması gereken bu mime; yani bu ödülü kabul etmenin ve yanıtlamanın kurallarına;

1 – Size bu ödülü layık gören kişiye teşekkür etmeli ve onun bloguna bağlantı vermelisiniz.

2 - Kendi hakkınızda 7 gerçeği paylaşın.

3 - Kevdiğiniz ve takdir ettiğiniz 10 başka blogçuya aynı ödülü verdiğinizi bildirin.

Rules of accepting and answering this post;

1 – You have to thank the person who gave you the award and link back to their blog.

2 – Share 7 facts about yourself.

3 – Send to 10 other bloggers whose blogs you love appreciate and tell them you've given the award

1 - Öncelikle N.Narda'ya, ki yazının başında linlini vermiştim, bana bu ödülü verdiği için çok teşekkür ederim.

2 – 2007 yılından beri burada bana dair, itiraflar, bu günlerde, anımtırakımsı gibi etiketler altında yazdıklarımdan sonra hakkımda henüz anlatılmamış yedi tane gerçek bulmakta zorlanacak olmama rağmen hakkımdaki yedi gerçek şunlardır. Bu vereceğim bilgileri daha önceki yazdıklarımın özeti gibi kabul edebilirsiniz.

Malesef adalet delisiyim.
Çok sabırlı, aynı zamanda aşırı sabırsızım.
Müziği çok severim, gece yatarken bile müzik dinlerim.
Bana yalan söyendildiğinde kolay anlarım, ve bu beni çok sinirlendirebilir.
İnsanlar beni genelde nazik biri olarak tanısalar da bir kişiyi sevmediysem rol yapamam, belli ederim.
Vazgeçmeyi düşünmediğim tuhaf alışkanlıklarım vardır; mesela gece yatmadan önce su içmek.
Aynı anda birden çok kitap okuyup okuduklarımı karıştırmam.

1 - First I would like to thank to N. Narda for giving me this award, a link to her blog has been given at the beginning of this post.

2 – Since I had been writing here at this blog under the labels “facts about me”, “confessions”, “recently” and “like a memory”; even though it would be hard to find facts about myself that hadn't been told yet, here are 7 facts about me. You might consider these pieces of information as a summary of my previous posts

Unfortuately I am a fool for Justice,
I am very patient as I can be too impatient
I like music, I listen to music even when I am in bed for sleeping.
I can easily spot a lie when I am told one, and that might drive me crazy.
Even though most people might think of me as a kind person, I can not hide my feelings for people I don't like.
I have some weird habits which I would never think of changing, like drinking water before ı go to bed.
I can read different books simultaneously, without getting confused.

Aslında bu mim de çok eskidi biliyorum ama, benim bu ödülü verebileceğim, .çok yönlü, her konuda yazabilen arkadaşlarım şunlar.

Hayattan ve masallardan biraz

Görseli N. Narda'dan ödünç aldım :)

Lütfen Düşlerimi Terkediniz

2011-12-27T13:35:00.000+01:00

Bu gece,

üç kez

rüyama girip,

ruhumu felç

ettiniz.

İkisini hatırlamıyorum.

Üçüncüde...

Şiir: Kemal İspir

Serüven

2011-12-26T17:00:00.014+01:00

Kediler mahfediyor insanın hayatını

ve aklı başında yaşamak, ne kadar sıkıcıdır bilsen!

Sıyrıldı duymaktan hayatı ve kadın oldu

Yazılacak ne vardı artık?

Bir kuş, bir kedi

Şiir: Merve Betül Özsoy

Aksiyonun Böylesi

2011-12-25T20:59:00.002+01:00

Terminatör serisinin ne ilkinde ne sonuncusunda bu hint filmindeki kadar atmasyon ve aksiyon görülmemiştir. Efektse efekt, robotsa robot, teknoloji ise teknoloji. Hepsi bir arada. Bir göz atmakta yarar var.

Suya Düştü Zaman

2011-12-25T17:00:00.007+01:00

Zaman su oldu

Bitimsiz akmaya durdu;

Her damlasında ayrı bir resim

Şiir: Cumhur Turan

Khooni - Dracula; Bir Bollywood Korku Filmi

2011-12-25T12:20:00.000+01:00

Korku filmlerini de, saçma filmleri de izlemeye bayılırım, hele saçma sapan korku filmini izlemenin keyfi apayrıdır. Bir de bu film müzikal ise, tadınadan yenmez. İşte karşınızda izledikten sonra “Bu filmi izledim de, sanki ne geçti elime?” diye düşüneceğiniz yegane film: Khhoni – Dracula. Bu bir Bollywood korku filmi. Filmin bütçesi sanırım yok decenek kadar az böyle olunca bu filmin yoktan varedildiğini söylersem hiç de boşa atmış olmam.

Öncelikle bu filmin konusunu anlatabilmek benim gibi sıradan bir film izleyicisinin kolaylıkla üstesinden gelebileceği bir iş değil. Filmin senaryosu o kadar dallanıp budaklanmış ki sinemanın icadından beri ele alınan konulardan el atılmadık hiçbir detay kalmamış diyebiliriz. Ama yine de filmin ana öyküsüne şöyle bir ucundan bulaşmayı deneyeyim. Şimdi şişman ve kötü kalpli bir amca var, bu kötü adam içkiyi biraz fazla kaçırdığı karanlık ve fırtınalı bir gecede hizmetçisine once tecavüz ediyor sonra kızcağızı öldürüyor. Cinayeti örtbas etmek için kızı evin bahçesine gömüyor. Tesadüf bu ya meğer bildğimiz meşhur, yılların Dracula’sı da aynı yerde öp-ölü yatmıyormuymuş beğenirsiniz. Adam bahçede ölmüş valla. Derken hizmetçiden sızan kanlar Drakula’nın ağzına damlıyor ve kan teması ile Drakula canlanıyor. Ama ne canlanmak, bir canlanıyor pir canlanıyor. Hayatınızda gödüğünüz görebileceğiniz en kötü plastik Drakula maskesi ve silindir şapkası ile.

Yazımın burasına şu efekti koymadan edemeyeceğim:

”In ın ın, ın ın ın”

Çünkü buradan sonrası fena halde spoiler içeriyor, filmi izlemek istiyorsanız ve lezzeti kaçmasın diyorsanız bundan sonrasını lütfen okumayınız. Yok okurum derseniz benden günah gitti. Ben de anlatmaya devam ederim o zaman.

Tekrar canlanan Drakula, masallardaki şişeden çıkan cin misali şişman ve hem kötü kalpli hem de katil amcanın kulu kölesi olur. Şişman amca Dracula'nın eline şifreli bir kağıt tutuşturur, sonra da Drakula’yı nereye gönderirse oraya gider, korkutur, saldırır, tecavüz eder, öldürür, Filmin bundan sonrası aslında her tür masraftan kasten ve bilinçli biçimde kaçınılmış müsamere düzeyindeki sahnelerden oluşuyor. Sahnelerin hemen hemen hepsinde bir bahane ile güzellik banyosu alan kadınlar var. Banyodaki kadınlar mayolu ya da biklinili ise bunlar mutlaka ölüyorlar, Ama kadınların üzerinde elbise varsa onlar kurtuluyor. İşte bu yazdığım en önemli spoilerdi. Sanırım bu filmdeki soyunan kadınlar kötü kadınlar ve kötü oldukları için ölüşleri mazur gösterilmeye çalışıyor. Kötüydü zaten, öldü ne yapayım misali.

Konu konu içinde demiştim ya, bir adam var; ailesinin parasını çalıp çırpıyor kazık kadar bir adam. Ailesi açlıktan kıvranırken bu gidip sürekli kumar oynuyor, ama filmin bir yerinde bu adamın kız kardeşi gelip ona öyle acıklı sözler söylüyor ki adam birden tövbe edip yaşadığı kumarbaz hayatından vazgeçiyor Bu bölümün filmin geneli ile hiçbir alakası olmayışı özellikle takdire şayan. Sanki film içinde filmden bağımsız bir kısa film gibi. Dikkat dağıtmak için konulmuş sanki, amaç dikkati o ana kadar dağılmayanların dikkatini dağıtmak olmalı. .

Filmdeki bir başka karakter de kahraman polis memuru, hayatını Dracula’yı bulup yok etmeye adamış Bu polisin en büyük zaafı Dracula’nın ne zaman, nasıl yok edilebileceği hakkında gereğinden fazla ansiklopedik bilgiyi yalamış yutmuş ve bu bilgilerini sürekli şarkılar söyleyerek ifşa eden beyazlar içindeki sevgilisi.

Şişman kötü amcanın yıllardır herkeslerden gizlediği büyük bir sırrı var bu yüzden neredeyse bir düzine çıplak kadın tam da banyo yaparken öldürülüyorlar. Bu ölümlerin sıklığı polisin dikkatini çekiyor. Tabi Hint filmi olduğunu unutmamak lazım bu film de her hint filmi kadar müzikli, Drakula kurbanına doğru sinsice sokulurken başlayan akıllara ziyan bir şarkısı var. Vokalin mart kedisi mırnavlamasından daha irkiltici olduğunu da belirtmeden edemeyeceğim.

Filmin genelindeki oyunculuklar son derece utanç verici, roller her türlü inandırıcılıktan uzak. Bu konuda en şanslı kişi Drakula’yı canlandıran oyuncu çünkü giydiği iğrenç maske yüzünden onun yüzünü göremiyoruz. Böyle olunca da onun rol yapıp yapmadığını bile bilemiyoruz.

Hayatta gördüğüm en ucuz, en aptalca, en saçma korku filminin bu olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim ama yine de izlemekten müthiş keyif aldım, müzikal cinayet sahneleri son derece aptalca, insan kahkaha atmadan duramıyor. Daha once Hint yapımı “The Exorcist” filmini izlemiştim o da müzikaldi ve saçmaydı ama bunun kadar komik değildi.

Khooni, Dracula - 1992

Yönetmen: Harisam Singh

Oyuncular:

Amrit Pal

Kiran Pal

Karushal Singh

Filme ait bir videoyu bu linkten izleyebilirsiniz.

Bu Gece

2011-12-24T17:00:00.008+01:00

Karşımda sen varmışsın gibi uzun uzun baktım,

Buğulu gözlerimle boşluğa.

Bu gece sanadır yine yazılan sözler.

Kalemim mürekkebini gözüm yaşına karıştırıp,

Seni yazdı yine karanlığa...

Şiir: Buse Uzunoğlu

Bana Bir Şey Olmaz

2011-12-24T11:32:00.000+01:00

Bu sözü sık kullananlara bir müddet gerçekten de bir şey olmaz. Hafif yollu bir efsunluluk halleri olsa gerek. Ama bir müddet sonra efsunları uçup gidince, "Bana bir şey olmaz" diyenlerin kendilerine de, çevresindekilere de hayırlı sonlar hazırlamadıklarını görürüz. Hemcinslerimin bir kısmını lüzumsuz cürret ve cesaretleri için tebrik ediyorum. Erkek nüfusunun azalmasında görülen hızlanma ivmesinin erkeklik gösterilerine gereğinde fazla önem veriliyor olmasının yol açtığını düşünüyorum. Siz siz olun kazalara davetiye çıkartmayın. Cıs olursunuz sonra.

Ela Gözlüm

2011-12-23T17:19:00.000+01:00

Gönlüm harman olmuş, aklımda firar

Tek dostum sigaram verse de zarar

Duman duman zehirler aktı da gönlüme

Dün gece ela gözlüm, özlemin çötü içime.

Şiir: Hakkı Akay

Annelerin Evlatlarına Asla Söylemediği Sözler

2011-12-23T08:00:00.020+01:00

Elbette kalabilir yavrucum o pis kokan kirli sokak köpeği. Her gün mamasını vermek, sokağa tuvalet etmeye çıkarmak da benim için keyifli bir ayrıcalık olur. Daha ne isterim? Büyümüş de eve sokak köpekleri getirirmiş, aman da aman.

Aa!! Sırtındaki o ceket de ne? iki esti diye sokağa ceketle mi çıkılırmış evladım. Nane molla olacaksın bu gidişle.

Oğlum ne çok terlemişsin gel sana bir bardak soğuk su vereyim, terli terli iyi gider.

Ay bütün ışıkları açık bırakmışsınız, bütün ev apaydınlık, içim aydınlarndı valla çocuklar. Hep böyle yapalım şıkır şıkır oluyor.

Oğlum televizyon o kadar uzaktan mı seyredilir? azıcık daha yaklaşsana şuna. Ne bu resmiyet anlamadım.

Valla senin yaşındayken ben de hep okuldan kaçardım. çok eğlenirdim. Okul o zaman da çok sıkıcı bir yerdi.

Ya? Demek Oğuz’un annesi babası izin veriyor öyle yapmasına. Daha evvel söyleseydin ya şunu, tabi sen de yapabilirsin. Arkadaşından geri kalmana gönlüm razı gelmez. Durmanı kabahat addederim.

Ver bakiym şu gömleğini kokluycam. Oh, oh. İyi, iyi. Bu daha bir hafta giyilir çocum.

Yavrum ben de kağıt mendil almamışım yanıma, kolunun tersiyle siliver burnunu.

İç çamaşırı öyle sık mı yıkanırmış? Tersinden de giy bir hafta.

Dikiş kutusuna git, makası kap, koşa koşa getir bana. Çabuk.

Senin odan niye böyle derli toplu, ne biçim çocuksun sen? Evimizin formatına aykırı bu intizam merakın.

Şu dinlediğin müziğin sesini az açsana yavrun, kısık sesle tadına varamadım.

Kızım bu ne kılık, gömleğinin düğmelerini az aç, eteğini yukarıya çek. Bırak bacakların görünsün biraz. Çirkin sanıcaklar, açıl şöyle hafif.

Kızım okula niye otobüsle gidip para harcıyorsun, güzelsin, çekicisin otostop yapsana, az aklını çalıştır.

Tabi yavrun yaz olsun, çadırını alıp arkadaşlarınla tatile çıkabilirsin.

Hep ders gep ders başka birşey bimez misin sen evladım?

Ben karışmam. On yaşına geldin, Artık kendi kararlarını verebilecek yaşta sayılırsın. Üstüme fazladan mesuliyet yıkmayın.

Canın yemek istemiyor mu? Hay hay bebişim. Yemek istemiyorsan git çikolata ye, mısır cipsi ye, gazoz iç. Ağzının tadını biliyor. Gırme olucak bu velet, gurme..

Onu Kurtarmak İçin Çok Uğraştım

2011-12-22T21:30:00.000+01:00

Ufacıktı, mini minnacıktı, çok sevimliydi ve başı fena galde dertteydi.

Onu öldürmeden diri diri yemek için peşinde deliler gibi salya soluk koşturan yam yam kılıklı iğrenç mi iğrenç düşmanları vardı. Onun düşmanları benim de düşmanlarımdı.

Düşmanlarının her biri çok ürkütücüydü. Ama yine de yılmadım yıllarca onu korumaki kurtarmak için bütün iyi niyetimle, özverili biçimde uğraştım. Sonra ne olduysa birden bire görmez oldum onu. Unuttum düpedüz. "Tetris" çıktığı sırada pabucu dama atıldı. Sonra "Sokoban" falan. Bir de Dune çıkmasın mı, .Unuttum giti, çok üzgünüm.

Kurtulmuş mudur Pac-Man?

Hala yaşıyor mudur sizce?

12 Ay

2011-12-22T18:25:00.000+01:00

Aralık yılın sonu,

Soğuktur eni konu,

Şiir: Rakım Çalapala

Sanırım Laciverdim

2011-12-22T09:55:00.002+01:00

Sevgili Eren aylar önce mimledi, sordu renginiz ne diye. Mimleri bazen çok erteliyorum, unutuyorum düpedüz. Ama en unuttuğum mim bile bir yerlerde yapmam gereken bir şey var olup, geri dönüp beni dürtüklüyor rahat bırakmıyor.

Ruhunuz ne renk?

İzlediğiniz blogcular ne renk?

Eren'in ve ona bu mimi gönderen Define Adası'nın renklere dair yazıları çok güzel.

Mimi okur okumaz ne yazmak istediğimi, rengimin.ne olduğunu hemen buldum. Lacivert rengi seviyorum ben. Denizin ortasındaki enginlerin laciverdini seviyorum. Rüzgar yüzüme çarparken, denizin üzerinde bir kayık, vapur, yelkenli, motorda hızla giderken lacivertlerin derinlerine bakmayı seviyorum. O derinler birden yeşil kıpırtılarla dolar ya, onu seviyorum. Laciverdin değişkenliğini, her rengi içine kolayca alabilirliğini, her renge kolayca dönüşebilirliğini seviyorum.

İzlediğim blogların ne renk olduğuna ise içimden geldiği gibi karar verdim, bu renklendirme esnasında herhangi bir mesaj amacı kesinlikle gütmüyorum. Renklere dair belirlenmiş bir takım evrensel kişilik yakıştırmaları varsa eğer onlardan da yararlanmadım. Sağ taraftaki blog listemde yer alan ve okumaktan büyük keyif aldığım arkadaşlarımı ben şu renklerde görüyorum:

Ley-La: Bazen koyu renk gölgeleri olan beyaz ağırlıklı; içinde turkuaz, çingene pembesi ve sarının tonları var.

Uyumayan Ses: Lacivert ile siyah arası bir gece, evlerden dökülen türlü renklerdeki sahici ışıklar.

Erhan Bey: Sarı ile turuncu arası, değişen ışıklı bir renk.

Aydan Atlayan Kedi: Kar yağmış, havada en ufak bir kıpırtı yok. Muazzam bir sessizlik ve göz alabildiğine kristal gibi, kartal gözünün görüdüğü gibi sınırsız bir beyaz manzara, aniden yüzlerce rengi olan bir kuş uzaklardan geliyor ve size doğru uçuyor. Beyazın kör ettiği bir dünyada umulmadık bir renk patlaması.

Kırmızı günlük: İsmine bakınca kırmızıymış sanıp yanılıyor insanla. Yakut renkli bir yüzük, şeffaf, içine dikkatle bakanlar o zaman görüyorlar yakutun içinde gizli lacivert, turuncu, leylak rengi ve yeşil tonlarını. .

Yazı kalır: Siyah ve beyaz bir arada.

Gereksiz Yazılar: Kahverengi, mavi karışımı.

Hayal Kahvem: Lacivert bir gecede elinde sarı femerli birisi geziyor. Işık büyüyor, lacivert azalıyor.

Çevrimdışı: Siyah bir fanus düşünün, içine dikkatle baktığınızda kıpırdadığını görüyorsunuz ve siyah da değil üstelik binlerce minik pırıltı

Yazar ne yazar ne yazamaz: Kahverengi bir yol, koruluğa gidiyor, akşam güneşi vırduğunda her yer bir tuhaf kırmızı penbe turuncu arası ışık ile gölgeleniyor.

Qunegond: Beyaz, koyu yeşil ve mavi. .

Tulkas: Sarı renkli bir jet uçuyor, taklalar atıyor, jetin arkasında yine sapsarı bir iz kalıyor.

Suya Bandım Bandım Doydum: Koyu yeşil,tam ortasında koskocaman siyah bir göz var, yaşamı izliyor.

Voodoo Girl: Kırmızı, bazen sarı tonlarda parlıyor.

Hayata, hayatıma dair ıvır zıvırlar: Kahverengi.

Leylak Dalı: Leylak rengi, mevsimlere göre gölgeleri değişiyor.

Sönmez Mutfak: Açık mavi gölgeleri olan pudra şekeri rengi.

Kara Kitap: Gri gölgeleri olan beyaz.

Öykü: Beyaz. Bazen gri bir bulut geliyor ama beyaz bir rüzgar alıp götürüyor o bulutu da. Bulut geçerken bazen kahve tonlarda gölgesi konuk oluyor yer yüzüne.

Briç Oyunu: Beyaz zemin üzerinde kırmızı kareleri kalpler, siyah çiçekler ve siyah sinekler görüyorum.

Guguk Kuşu: Mavi, masmavi, bir gök, bembeyaz bulutlar, mavi masmavi çimenler ve bulutlardan mor puantiyeli bir yağmur yağıyor.

Hayattan ve Masallardan Biraz: Sarı zemin üzerinde, ince ince eflatun renkli çizgiler geliyor ve birbirlerine çarparak hoş zigzaglar çiziyorlar.

Sokak Kedisi: Kavuniçi, koyu yeşil gölgeleri var.

Mavi Kalemdekiler: (N. Narda) Yeşilin en koyusundan bir ormanda yaşayan turkuaz rengi bir kelebek düşünün, O turkuazın içinde siyaj, kırmızı, sarı minik desenler var. Kelebelk yeşilliklerin içinden uçup gelirken kanatlarını hızla çarpar ya, o renklerin hepsi birbirine karışınca ortaya çıkan renk.

İnsan olmak: Cayır cayır bir şenlik ateşinin alevini düşünün, tam üzerinden atlarken alevden çıkıp ayakkabınızın kenarına doğru sıçrayan turuncu renkte bir kıvılcımın hayal edin. İşte o çıtırdayan, zıplayan kıvılcımın turuncusundan.

Nehir İda: Pamuk şeker pembesi gölgeleri olan beyaz.

Psikopati: Pembe, mavi renklerde çılgın puantiyeleri olan bir açık yeşil.

Gay Kedi: Gökkuşapının her bir rengi, süratli biçimde değişiyor, ayna gibi her rengi yansıtıyor.

Surrealism: Kahverengi gölegelerle bezeli su yeşili.

Bu kadar renk yakıştırmasını görüp de ne içtiysen bize de söyle derseniz, greyfurt ile portakal sıktım ondan içtim. Belki birazdan biraz da soğuk su içerim bilmiyorum.

Süresi çok geçtiği için bu mim burada kalıyor.

Resim: Fanny Diaz - Dark Blue

Atom Fiziğine de Profesörlüğüne de Lanet Olsun

2011-12-21T21:00:00.001+01:00

Yeşilçam filmlerinden unutulmaz saçmalıklar vardı arada geyiğin duraksadığı noktalarda birinin aklına gelir ve alır o sahnedeki repliği ve suskunlaşmış ortamın içine itekleyiverir.

Bu sahnede kumarbazlığı, itliği, hergeleliği öğrenmeye ahdeden bir atom profesörünün halini canlandıran Kadir İnanır'ı görüyoruz. Beni ne doktorlar, ne mühendisler istedi de varmadım diyenleri isteyen mühendisler de böyleler miydi acaba diye düşünmeden edemediğim oluyor zaman zaman.

Söz konusu filmin afişi.

İyi Düşünün

2011-12-21T17:00:00.000+01:00

Kaç kez mektup aldınız bu yıl?

Eski bir dostunuzu aradınız mı hiç?

Kimseyle barıştınız mı bu yıl?

Şiir: Ada Görgülü

İletişimde Tezat Sinyalleri

2011-12-21T09:05:00.000+01:00

Blog herkesin canının istediğini yazdığı, alenen sergilediği bir yer. El ne karışır yani? Beğenmeyen izlemesin mantığı. Ben okuduğum bloglarda yalnızca iç tutarlılık arıyorum. Kendi kendisi ile çelişmemeyen insanları oldum olası severim, bloglarını da severim. . Ama çelişenlerde zaman zaman gülümsetiyorlar insanı. Beklentileri ve isteklerinin başkalarına veremeyen insanları blog dünyasında da, gerçek yaşamda da garip karşılarım.

Blogun bir tanesinde şirin mi şirin bir ifade var diyor ki; "Günümüzde okurun yazara bu kadar kolaylıkla ulaşması söz konusu değil, o ayrı. 140 karakterlik diyaloglara olanak tanıyan twitter sayılmazsa, kimseler birbirlerine böylesine doğrudan ulaşamıyor artık."

Okuyanı kahkahalara garketmek için yazmadılarsa bloga bu yazıyı koyanın kendi blogundaki yazılarda yorumalara izin vermediğinden haberi yok olmalı.Bir blogda okuyucu görüşlerini toptan geri çevirip ardından böyle kocaman bir kelam edip, enfes serzenişlerde bulunmaya ne demeli?

Blogger'ın hizmetkerinden "Takip Et" butonunu uzun süre diğer bloglarda gördükten sonra yaklaşık birbuçuk yıldır ben de kullanmaya başladım. Bir kez ziyaret ettiğin blogu ilginç ve izlemeye değer buluyorsan ve blog sahibi bu aparatı görünür bir yere monte etiyse tıklıyorsun, ekliyorsun. Hoş ve faideli bir araç. Burada da şöyle bir enteresanlık oluyor kimi bloglarda; hazretler bu butonu koyuyorlar, ekleyen eklesin hevesi ile. Bakıyorsun, kişiyi izleyen bir miktar insan var, ama profiline girip bakıyorsun bu kimleri izlemiş diye (sinsi bir merak ile) adam/kadın bir tek kimseyi tıklatıp izlemeye almamış. Anladım mühimsemiyor da mühimsenmek istiyor. İzlediğim blogların başka insanları izlemediğini farkettiğim zaman onları kendi listemden çıkartıyorum. Bu da beni iletişimdeki arızalarımdan bir tanesi olsa gerek. Beni izlemesi şart değil ama bir allahın kulu olsa da bir başkasını izlemeyeni ben de izlemem arkadaş.

Akşam Olur mu?

2011-12-20T18:35:00.014+01:00

Olur vallahi

Sabah da olur,

Yarın da,

Gün geçer,

Hafta biter, ay da döner,

Sene de...

Şiir: Yüksel Nimet Apel

Ben Aslında Hiçbir Filmin Aleyhinde Yazmam

2011-12-20T10:05:00.000+01:00

Geçen hafta dört gün boyunca filme doyuldu. Yenilenme çalışmaları henüz sona ermemiş Konak Sineması'nın 3 salonunda filmler gösterildi. Salonların dolu olamayışını festivali düzenleyenlerin yeterince duyuru yapmamasına bağlıyorum.

Daha önceki yazımda film festivali egoya karşı demiştim, hakikaten de öyle oldu, bir sürü egolu, legolu adam fuayelerde kasın kasım kasılarak salım salım salınıyor, boş boş atıp tutuyorlardı. İsteyen istediği kadar atsın, el ne karışır tabii. Ama bunlar elde mikrofon film öncesinde konuşmay yapmaya kalktıkları vakite kendilerini komik duruma düşürdüler

Ben bir kaç güzel film izleme şansına eriştim;

Rosetta,

Volcano,
The Day He Arrives,
Courage,
Lorna's Silence,
Gelcek Uzun Sürer,
The Prize,
The Breathing,
The Misfits,
Nana,
La Rabbia,

Filmlerin fgösterileceği alana girerken bilet kontrolünün olmaması, içeride inşaatın hala devamm etmesi bariz tuhaflıklardı. Bedava girme şansının yüksek olmasına rağmen seyirci azlığını, duyuruların yetersizliğine bağladım. Bazı filmlerden önce bazı muhterem zatların çıkıp konuşma yapması çok hoştu. Ama konuşma yapmak üzere sahne önünde dinelen bu adamların konuşacakları film ile ilgili olarak bilgilerini tazelemiş olmaları hoş olurdu. Mesela Zeki Demirkubuz Bey'in The Misfits öncesinde çıkıp Clark Gable bu film çekildiğinde 75 yaşındaydı der demez seyircilerin arasından "ismi lazım değil" birisinin çıkıp Clark Gable 1901 doğumlu film 1960'ta çekilmiş, nereden baksanız 59" demesi üzerine yönetmen beyin "Filmde 75 yaiında bir adamı canlandırıyor" diye kıvırması komik oldu. Sonra bozuntuya vermeden deavme tti "Bu film beklemek üzerine, ölümü bekleyen bir grup insanın, beklerken yaptıkları anlatılıyor", "Gable bu filmde bir kadını etkilmek için ne kadar güzel at kullanıyor izlerken bayılmıştım" gibi filmle uzaktan yakından alakası olmayan şeyler söyledi. Fİlm birbiri ile uymusuz insanların bir araya geldiklerinde her birinin ayrı telden çalarken kısa an parçalarında birbirine dokunup geçmelerini, birbilerini daha iyi insanolma yolunda özendirmelerini anlatan, net bir olay akışı bulunmayan bir film, ayrıca gable filmin en sonunda aniden ata binip bir şey yapıyor amacı kimseyi etkilemek değil, zaten derdi de insanların birbirini etkilemesi üzerine adam etkilenmelere karşı bir tip. Her neyse, herkes kendi alanında muhakkak iyi ama unuttuğu konuşarda blöf yapanların foyaları anında ortaya çıkıyor. Diğer filmlerdeki dillerde yetkin değilim elbette ama Misfits'de yapılan çeviri yanlışları da yenilir yutulur gibi değildi. Yazıları görmemek, okumamak için koltuğumda iyice kayarak perdenin o bölümüne bakmamaya uğraştım sa da final sahnesinde bitti artık gidiyoruz derken çevirmen hanımefendinin "God Bless You" cümlesini "Seni affediyorum" diye çevirdiğini gördüm. Yuh artuık ya, yuh! Çevirmeyip öyle bıraksan daha iyiydi

Minik aksaklıklar olabilir, normaldir. İnşallah bu gibi film festivalleri devam eder ve izmirlilere duyurmasını başarabilirler.

Gezici Film Festivali "Ego'ya" Karşı

2011-12-14T21:45:00.013+01:00

İzmirlilere sorarsanız hepsi kentlerini çok sever ama bazı mühim izmirlilerin egoları bazen kent sevgilerinin önüne geçer. En ön sıraya kurulup, olanca arsızlıklarıyla nanik yaparlar hemşehrilerine bu her geçen gün, bir önceki günden daha fazla mühimsenme arzusuna yenik düşmüş hacıyatmazların yaşıtlarınınkinden daha gürbüzleşmiş egoları. Tabii ego bu, torba değil ki hırşşştadanak büzüp "recycle" ettiriveresin. Dokunduğu yeri mahvediyor geçiyor. Yani sen onu yakalayıp büzünceye kadar o seni bir çırpıda üzüyor. Eh şehrin sakinlerine gelince de serde var bir atalet yoğunluğu, atamıyorlar, satamıyorlar, komşuya emanet bırakamıyorlar. Her dakika bağrına bas, her dakika bağrına bas olacağı bu elbette atalet de şımarıyor en sonunda. Ego şişkinlikliği kaynaklı her tür hezimet bu şehirde görmezlikten geliniyor kendi ataletine yenik düşmüşler tarafından. Expo kentin önde gelen iki kişisinin el ele vermesi ile çantada keklik olabilecekken söz konusu beyzadelerin ego çatışması düzeyine inince, elin oyları tepişene, çekişene değil de layık olduğu yere gidiverdi. Akabinde sus olundu, hemen ardından olmazsa olmayacak biçimde pus olundu. Konu derhal örf ve adetlere uygun biçemde (biçim değil) ört ve bas edildi. Bu tabii ki izmirlilerin "Sen mi daha mühimsin yoksa ben mi?", hatta "Gör bak benden iyisi Şamdak Ayısı" * yarışmaları sonunda bir şeyleri ilk kez ellerinden kaçırışları değildi elbette.

Bir zamanlar bu kentte bir film festivali vardı, kimbilir kimlerin, ya da nasıl denir kimbilir ne kerli ferli olma özentili, kıtıpsiyöz yer cücelerinin egolarının tepişmesi sonucu o da başladığı gibi bitiverdi. Üstelik ilginin ayyuka çıkmışlığına, seyircinin yoğunluğuna, salonların tıklım tıkış doluluğuna, insanların yerlere oturup film izlemişliklerine bakılmaksızın. Bir tomar üniversite var, oralarda ambale olmamaya, dahası kendilerine "Hep ders hep ders, başka bişi bilmez misin kuzum Berke?" dedirtmemeye çalışan öğrenci yığınları var bunlar film festivali ister diye düşünen yok.

Ben de İzmir film festivallerinde kimbilir kaç kez işten çıkıp kapkaranlık zeminlerde el yordamı ile bir oturumluk yer bulup film izlemişimdir. Bu kadar filmi evimin salonu ya da salomanjesinde, dividilerde izlemedim haliyleN. Koskoca olduğu iddia edilen şehrin mütevazi boyutlardaki film festivali film tutkunlarınca hep böyle başladığı gibi üç dört ayrı, farklı mekanda sürer gider zannedilirken - tipik film tutkunu saflığı işte - malesef bir daha festivalin esamesinin okunmaz olduğuna şahit olunuldu. O şişkin egolu beyler, izzeti nefislerine bir gıdım halel gelmediği için çok mesutturlar şu anda bir taraflarda. Festival şehirden gitmiş ne gam, Elde var olan ego olduktan sonra, değil mi?

Film festivali sırra kadem basınca sinemaseverler bir müddet gezici film festivali ile avundu bu topraklarda. Ama belli ki ego değdiği yeri yakıyordu, o festival de sır oldu bir kaç sene boyunca. Nihayet bu yıl kente geri döndü gezici festival. Bir tek mekanda. Konak Sineması'nda. Ama olsun. Bir kaç yıldır nabız yoklayan kısa film festivali, sonra Film Ekimi'ni konuk etmeler filan derken şimdi sıra bundaymış. Elbet gidilecek görülecek çok film var. Bugün resmi açılış günü, ve 18'i dahil dört gün boyunca kaçırılmaması gereken filmler kaçırılmayacak. Bakalım neler olacak. Darısı egosuz, kalıcı, İzmir gibi şehre yakışan bir film festivalinin başına diyelim.

Şehre Festival gelmiş duru muyum,

iptal edilmeden gittim aldım

seyretmek istediğim filmlerin biletlerini.

(*)

Kendimle konuşmalarımdan:

Şamdak Ayısı:

Aslında yok böyle bi ayı türü.

Tamemen ses uyumundan hareketle atmasyonel hale getirilmiş

bir kelime grubundan başka bir şey değil.

Doğrusu Şam'da Kayısı olmalı. Olacak. İstiyorum.

Otur aşaRı sıfır.

Hayat Umutla Başlar

2011-12-13T16:30:00.000+01:00

Bir yılı aşkın zamandır taslaklarda bekleyen "cover" şarkılar ile ilgili bir yazım her elimi uzatışımda büyüyor da büyüyor. Artık umudu kestim o yazının bir yere bağlanmasından. Kulaklığımdan epeydir dinlediğim bir şarkı için olsun şu yeniden yorumlama işine döneyim diyorum.

"Hayat Umutla Başlar" güzel bir şarkı, sözü ve bestesi Ali Kocatepe'ye ait. 1978 yılında ilk kez Nükhet Duru tarafından seslendirilmiş. Dönemine göre hayli yürekli bi rçalışma. Onno Tunç'un düzenşemesi, sözlerin güzelliği ve Duru'nun gencecik sesi ile şarkı hakettiği duygusal yoğunluğu yakalayabilitor. 2006 yılında ise aynı şarkı Bülent Ortaçgil'in olgun, dingin sesinde yeniden kayıt altına alınıyor. Onun yorumu ile şarkı farklı bir anlama bürünüyor.

Ama her ikisi de güzel yorumluyor Allah için.

İşte Nükhet Duru'nun sesi,

İşte Bülent Ortaçgil yeniden yorumu

Ve işte şarkının sözleri;

Sakın sönmesin o parıltı
O gözlerinde yanan ışık
Mutluluğun bedeli sendedir
Umut yeniden doğmak demektir

Bugün geç kalmış sayılmazsın
Geçmişi silip atmalısın
Beni iyi dinle arkadaşım
Hayatı umutlarda bulacaksın

Her an gülümse herkese
Dünyaya arkadaşlık ver
Dostça merhaba de
Her gittiğin yerde

Hayat dostlukla başlar
Hayat umutla başlar
Hayat sevgiyle başlar

Şarkıyı dinledinizse eğer, sizin versiyonunuz hangisi? Gönül istiyor ki eski şarkılara yeniden el atılıyorsa böyle olmalı değil mi? Sanki yeni bir besteymiş gibi tamamen farklı biçimde alıp düzenlemesi, yorumu değişmeli.

Ali Kocatepe, Nükhet Duru, Büşent Ortaçgil

Bu Kedi Başka Kedi

2011-12-13T08:30:00.003+01:00

Kedi Kitabevi İzmir, Bostanlı'da Migros'a giderken sağdaki 1799 Sokağın içinde. Sokağa adım atar atmaz sol çaprazınızda hemen göreceksiniz. Pazartesi akşamları saat 18:30 sularında başlattıkları "Pazartesi Söyleşileri"nin dün akşam ikincisi yapıldı, Avram sayesinde haberimin olduğu bu etkinliğe katılmaktan büyük keyif aldım. Dün akşamki konu aşktı, ama aşkın tarifleri yapılırken ortak nokta bulmak güç, yine de katılımcılar bu zor işin altından kalkmayı denediler.

İzmirliler bu tür sohbetlerin azlığından yakınırlar, işte ayağımızın dibine kadar gelmiş bir söyleşi gecesi, edebiyatçılar ve edebiyata ilgi duyanları ve çeşitli mesleklerden insanları bi araya getirecek bir etkinlik. Kentimizi seviyorsak bu gibi toplantılara destek vermeli ve uzun ömürlü olmalarına katkıda bulunmalıyız. Sonuçta iki saate yakın lezzetli bir sohbet anılarımızın "keyifle anımsanacaklar" hanesine yazılacak.

Bu satırları okuyan İzmirliler'e Kedi Kitabevi'nin Söyleşi akşamlarına bir kez olsun kulak vermelerini öneriyorum. Aralık ayının söyleşi programı aşağıda, Ocak ayının konuk isimleri de duyurunun en altında yazılı. Keyifli katılımlar dilerim.

Meraklısına Linkler;

Kedi Kitabevi'nin Blogu

İçimizdeki Sokak Kedilerine

2011-12-12T18:30:00.000+01:00

Gel yine küçüldü saatler

Zor benim işim bilemezsin

Kah sana boyanır gözlerim

Kah içimi bulutlar sarar

Can sana bölünür uykular

Ah seni çeker canım işte

Yoksun yoksun kaç gün ya

Vurgun yorgun derbeder

Bir buz gibi kış gecesinde

Bu sokak kedisi

Yapayalnız

Bir Kayahan Şarkısı

Fotoğraf: Balkondaki Sokak Kedisi - D.M.

Meraklısına Linkler;

Bu da şarkısı..

Fotoğrafçı

2011-12-12T11:05:00.002+01:00

Fotoğraf tutkusunun ne zaman başladığını çok iyi anımsıyordu. Ortaokul ikinci sınıfa giderken babası kendisine yeni bir fotoğraf makinesi almış, o sene doğum günü geldiğinde ise eski makineyi küçük kızına hediye etmişti. İlk başlarda bir köşeye kaldırdığı beyaz metalden köşeleri olan siyah makineyi yaz tatili geldiğinde kahverengi deri taklidi, kenarları yıpranmış kutusuna koyup, kayışlarından boynuna asarak, onsuz bir yere gitmez olmuştu. Fotoraf çekme tutkusunun o yaz başladığı aşikardı.

Üzerinden yıllar geçmişti, o açık renk saçlı kız gitmiş yerine koyu kahve saçlı bir kadın gelmişti. Fotoğraf tutkusu şu kadarcık olsun dinmemişti. Okul yıllarında harçlığı hep filmlere, film banyo ettirmeye gidiyordu. Para kazanmaya başladığında yeni yeni fotoğraf makineleri edinmişti. Onun da dijital makinesi olmuştu sonunda. Türlü türlü lensler satın almıştı. Artık film bitecek, film bayatlayacak endişesi taşımaksızın fotoğraf çekebiliyordu. Fotoğraf stüdyoılarına film tab ettirmeye koşturmuyor, çıkacak resimleri heyecanla günlerce beklemiyordu. Şimdi daha özgürdü fotoğraflarını çekerken. Öyle ya güzel çıkmazsa anında görür silersin, istersen yenisini çekersin.

Fotoğraf onun hayatıydı ama mesleğini soranlara memur olduğunu söylüyordu. Haftanın beş günü devlet dairesinde, bir örnek insanların minik, sinir bozucu çekişmelerden oluşan dünyasının içinde nefes almaya çabalıyor, onların soluduğu havayı solumamaya, onlar gibi olmamaya uğraşıyordu. Bu yarıdan fazlası yarım akıllı insan sürüsünün içinde boğulduğunu hissediyor, günü bitirebilmek için aklına fotoğraf kareleri getiriyordu. Kah öğlen olsun akasya ağacının dalındaki yeni tomurcukların resmini çekerim diye düşünüyor, kah köşedeki tavşanı ile niyet çektiren adamın ellerinin resimlerini yeniden mi çeksem diye çekeceği fotoğraf karelerinin hayalini kuruyordu.

Dünyası fotoğraf kareleri olmuştu, gözünde başka şey yoktu. Yaz tatillerini geçirmeye ablasının yanına o en büyük şehire gidiyordu.

Tatildeyken hafta sonları ablası ile dolaşmaya çıkıyorlar, geziyorlar, sonra bir yerlerde oturup kahve, çay içiyorlardı. Yolda yürürken bazen ablası onu kaybediyordu. Durmuş vitrinde gördükleri ayakkabıyı incelerlerken bir bakıyordu küçük kardeşi yanında yok. Çok uzakta olmadığını biliyordu, derhal birlikte az evvel geçmiş oldukları yöne doğru bakıyordu. Kardeşi yere çömelmiş ya bir mazgalı, ya bir taşı, ya bir sokak köpeğini fotoğraflıyor oluyordu. Onun fotoğraf konusunda alıngan olduğunu çok iyi biliyordu. Kızamıyordu birtürlü.

"Beraber gezmeye mi geldik yoksa ben tek başıma dolanmaya, vitrin önlerinde kendi kendimle konuşmaya mı çıktım? Enişten görse boşar beni" diye yarı sitemkar konuşabiliyordu en fazla. Biliyordu ki dah afazlasını söylese bir sonraki yaz tatilinde kardeşinin yüzünü göremeyecek.

Fotoğrafçı biliyordu ablasının da çevresindeki diğer insanlar gibi onun bu merakından heyecan duymadığını. Üzerinde konuşulması yasak konuydu onun bu sanat türüne olan tutkusu.

Son yaz tatilinde ablasının işyerinden mesai arkadaşları misafirliğe gelmişti. Mutfakta çayı hazırlarken ablasının diğer kadınlara kendisinden bahsettiğini işitti. Gizlice mutfak kapısından başını hole doğru uzatıp ablasının anlattıklarını dinledi:

- "Güya beraber gezmeye gidiyoruz. Bir bakıyorum kaybolmuş. Nerede bu diyorum? Bakıyorum eğilmiş kaldırım taşlarının kenarından boy atmış bir ot parçasının, ya da yol kenarına atılmış bir çöpün resmini çekmeye çalılıyor. Eve geliyoruz, beraber yemek yapıyoruz. Ocak başında tencereyle uğraşırken kepçeden bir damla sıvı yere damlıyor. Silecek oluyorum. "Dur abla silme" diyerek bir çırpıda beni durduruyor. Koşup içeriden makinasını getirip resmini çekiyor. Ay ölür müsün öldürür müsün? Resimledikten sonra kendisi siliyor. Bozuluyorum böyle onun bunun resmini çekmesine, ama bir şey de denmiyor ki koskoca kadına. Böyle oflaya puflya mutfaktan çıkıyoruz. Akşam yemekten sonra o gün çektiği resimleri gösteriyor bize. O yerdeki yemek damlası, oluyor bir mücevher. Nasıl yapıyor ne ediyor bilmiyorum. Ama çektiği her resimde illaki bizim göremediğimiz bir şeyi muhakkak buluyor. O fayansa dökülmüş damlaya bir bakıyorum, içinde hareli hareli haleler. O sokakta çektiği ot resimleri sanki birer uhrevi nebatata dönüşüyor, Bakmaya doyamıyorsun. Ay sen mi çektin bunları diyorum. Gurur duyuyorum onun çektiği resimlerle."

İşte o gizlice dinlediği güzel sözler onu hayatında hiç olmadığı kadar mutlu etmeye yetmişti.

Bir İstanbul Beyefedisinin Maceraları

2011-12-11T17:00:00.000+01:00

Abdülcanbaz 1957 yılında Turhan Selçuk tarafından çizilen çizgi romanın aynı isimli kahramanıdır. İlk macerasını Aziz Nesin yazmıştır. Bunu takip eden serilerde bir müddet yazar olarak Rıfat Ilgaz yer alır ve Abdülcanbaz'ın karakteristik özellikleri tam olarak belirlenir. Bir müddet sonra Turhan Selçuk yazma işini de üstlenir. Çizgi roman Milliyet, Cumhuriyet, Akşam ve Yeni İstanbul gazetelerinde dönem dönem yayınlanır.

Abdülcanbaz "her çağda jalkın özlemini duyduğu, hayallerinde yaşattığı efsanevi bir tiptir. Bazen masal dünyalarında bazen günümüzde sürdürür yaşantısını, bazen de uzayı adımlar." "Dürüst, cesur, akılı ve zekidir. Bu üstün niteliklerini daima iyinin, haklının, ezilenin yanında; sömürücülere, zalimlere, namussuzlara karşı kullanır." 'Osmanlı Tokadı" pek bir mehurdur bir de akıllardan çıkmayan bıyıkları.

Meraklısına Linkler;

Abdülcanbaz Vikipedi'de,

Andülcanbaz'ın bloguna buradan gidilir,

Turhan Selçuk'tan İnsan Manazaraları

Samimiyetin Kayboluşu

2011-12-11T09:10:00.001+01:00

İnsanın bir diğerine kalbinin ne kadarını açması gerektiğinin kuralı yok. Bazı insanlar hayatlarına yeni giren insanlara bir tür aşka benzeyen yakıcı duygu ile bağlanırlar. İlgilerinin yoğunluğu geçici de olsa, ilişkinin her düzeyinde gerçektir samimiyetleri. Bu tür insanlar hayal kırıklığı yaşamaya açıktırlar. Samimiyet insanın kalbini açmasıdır çünkü. Sen kalbini açarsın, karşındaki içeriye "Ne güzel bir yer burası, sıra sıra dizi dizi her şeyden var, bunlardan hangisin işime yarar, hangisini alabilirim?"düşüncesiyle bakar. İlişkinin gidişatını samimi olan değil de içten pazarlıklı olan taraf belirler.

Karşısındakine ne verdiğinin hesabını tutmaksızın verenler ve karşısındakinden neyi alabileceğinin hesabını yapan insanlar var dünyada. Nötr tipler de vardır mutlaka, karşısındakinin ne aldığı ya da kendisinin ne vereceğinin hesabını yapmayan "cool" tipler. Onların sakinliği de bir yere kadardır, Zamanı gelince herkesten çok gürültü çıkararak feveran ederler. Başlarlar aldım-verdim ilişkisinin safhalarının muhasebesini çığırmaya. Geç yapılan her muasebe gibi beyhudedir bunların yaptıkları.

Bir çok insan ideal insanını anlatır konuşmaya başlayınca. "Ben olsaydım çöyle yapardım", "ben böyle demezdim", "kati surette benim tarzım değil." Bu laf kalabalıklarının bendeki tercümesi "dın dın dın" ya da "veni vidi vıdı vıdı vıdı" dır bu lafların. Uygulamaya gelir tarafı olmayan, öznel beğenilerin resmi geçidi adeta. Böyle kendini övmeye başlayan insanlara maruz kaldığımda büyüklerimin dilinden duyduğum bir atasözü gelirdi aklıma "Gurbette övünmek hamamda türkü sösylemeye benzer" derlerdi. Hani duşta, banyoda, hamamda kurna başında şarkı söylerken herkes kendisini bir Engelbert Humperdinck. Barbra Streisand, Hande Yener ya da Sezen Aksu zanneder ya o hesap işte. Kendini kendine ait olmayan tepkilerle öv öv nereye kadar değil mi? Böyle atmasyon ritüeline geçiş olduğunda ben kulaklarımın frekansını değiştirip insanların ne dediğini dinlememeyi uzun süre önce öğrendim. Karşılığında "ne kadar burnu büyük" olduğumun farkındayım. Yanlış uzuvla tanımlıyorlar, "ne kadar kısa kulaklı deseler" daha doğru olacak. Neyse, kapatıyorum ses algılama organlarımı, kulak asmıyorum kuru özövgülere. Aklım başka yerlere takılıyor o zaman. Etrafı seyrediyorum, civardaki insanların ne iş yaptığını tahmin etmeye çalışıyorum, bazen insanların ne gibi rüyalar gördüklerini uydurmaya giriliyorum. Tahmin demedim farkındaysanız. Ben kiöoluyorum da rüya tahmin edeceğim. Yakıştırmalarım uydurma düzeyinde olacak elbette.

Eskiden tanıdığım bir kadın vardı, yıllar önce şiire gönül vermişti. Yazdıklarının şiirle alakası olmadığını ona söyleyebilecek bir kişi çıkmıyordu karşısına. Şiir yazmanın kimin ya da neyin hakkında yazıyorsa onun ismini akrostiş biçiminde kelimelemek olduğu yanılgısına kaptırmıştı kendisini. Nasıl tutkulu akrostişlemelerdi anlatılması zor. Tepeden tırnağa bakıp, bu şiir falanca hakkında değil mi tepkisini yapıştıranlara hayran, günlerce gelip gidip şiirlerini okutuyordu. Okumaktan bezmişlere kızıyor "şiirden anlamıyor bu" diyordu hemen. Kadın kafayı bozmuştu, kimse ona karşı samimi bir şiir eleştirisi yapmıyordu. Deli deliyi görünce sopasını saklarmış, hiç birimiz sanırım onunla aşık atabilecek mertebeye erişmemiştik, umursamıyorduk kendi gerçek fikirlerimizi. İşte o kadının rüyasında mavi bir gondolda gezdiğini hayal ederdim. Uçan bir gondol ile büyük şehirlerin başkentlerin üzerinden uçardı kadın. Arkalarında muhteşem ışıklar bırakarak giderlerdi bir yer evarmaksızın. Gondolcu ile yakın arkadaşlardı, kadının o gece nereye gitmek istediğini daha söylemeden bilirdi gondolcu. Kadının gönlünden neresi geçiyorsa o yana kırardı dümeni. Kadın kırmızı elbiseler içinde, hava soğuksa kıpkırmızı pelerinli, elleri beyaz, uzun tüylü bir manşon içerisinde kafiyeler uygurarak Eyfel Kulesinin üzerinden geçerdi.

Sonra eskiden sık gittiğim bir kafeterya vardı. Mekanın ortaklarından birisinin arkadaşıydı adam. Neredeyse cüce denecek kadar kısa boyluydu, asker emeklisi olduğu söyleniyordu. Bu kadar kısa boylu birisinin subaylık etmiş olması bana inanılmaz gelmişti. Arada o adama bakar rüyasında neler gördüğünü düşünürdüm. O adam rüyasında çok yalnızdı, boş sokaklardan geçer, boş caddelere çıkar, caddelerin de boş olduğunu görünce ana caddelere çıkardı. Geçtiği yollar karanlık olurdu o karanlıktan korkar ama üstüne giderdi. Elinde fenerler olurdu, hiç bitmezdi o fenerler. Fenerleri alır sokak lambalarına asardı. Şehri aydınlarınca eve dönerdi adam. Ev diye gördüğü bina her gün değişirdi, irili ufaklı bir sürü evdi onunkisi. Yalnız bu evlerin tek bir ortak yönü vardı, o da isyisnasız hepsinin odalarının boş olmasıydı. Boş sokaklardan korkarak geçen adam, şehri aydınlatma vazifesi sona erdiğinde yine koşa koşa, bir ümitle yeni evine gelirdi. Geldiği her evin odaları bomboş olurdu. Nasıl bir hayal kırıklığı hem de, elle tutulacak kadar somut, gerçekleşmeyecek rüyalar kadar gerçek. Boş odalara, kaplaranlık, penceresiz odalara geri dönerdi adam. Bütün odaları arardı bir solukta. En son odaya kar dinmezdi ümidi. Son pdayı da el yordamı ile en ücra köşesine kadar taraması bitince uykusundan fırlardı. Ağzı sessiz bir çığlıkla açılırdı uykudan fıladığı vakit. Adam akşamları kafeteryada yalnız oturan ve hepsi de kendisinden uzun boylu kadınların yanına gidip selam verirdi. Hep reddedilmek görünüşte onu yormamıştı.

Aslında belki de hepimizin içinde böyle boş odalar gibi sıra sıra kutular var, açıyoruz içindekileri başkalarına gösteriyoruz. Eğer kutunun içi dolu ise başkaları tutup o kutunun içinde işe yarayan ne varsa alıp alıp gidiyorlar. Sonra da göremiyoruz bir daha ne onları ne de kutunun içindekileri. Sırra kadem basmak dedikleri de bu olsa gerek, samimiyet yoksunluğu.

Gravür: Sincerity - Luis Cabrera

Meraklısına Linkler;

Bu yazı aklıma seneler önce bu blogda yer almış Odanın Birinde

isimli öykümün ilk yazıldığı halini getirdi.

Dikkat!!! Dikkat Testi

2011-12-10T18:35:00.000+01:00

Orta okul yıllarımda "Bakmak ve Görmek" ve "Algıda Seçicilik" başlıklı iki yazı okuduğumu anımsıyorum. Aklımda ne cebirle cebelleşmelerim, ne Anadolu'nun ırmaklarının nerden dönüp kıvrıldıktan sonra nerelere döküldüğü, ne coğrafi bölgelerin bitki örtüsü yer etmedi bu iki başlık kadar. İnsanların aynı şeye bakıp farklı şeyler görüyor olduklarını hepimiz biliyoruzdur mutlaka.

Gelelim aşağıdaki fotoğrafa. Sizden ricam bu fotoğrafı tam bir dakika boyunca güzelce incelemeniz. Bir nevi dikkat testi ona göre aman dikkat lütfen! Gözlerinizi resimden ayırdıktan sonra itiraf edin kendinize bu fotoğraftaki en ilginç şey neydi ve resimden aklınızda ne kaldı.

Evet süreniz başladı. Resme dikkatle bakabiliriz.

Süre bitti. Artık fotoğrafa bakmıyorsunuzdur umarım. Yine de bakarken dikkat testimizin sonuçlarına göz atılmasın diye araya video klip attırıyorum.

Resim erkek blog okuyucularının gözlerine hitabetmiş olabilir. Bu yüzden kadın blog okuyucularının gözlerine hoş görünebilecek bir müzik videosu seçtim. Jay Khan bu aralar Almanya'da Nact isimli şarkısı ile revaçta, şarkı da klibi de hayli sükse yapıyor. Adamın ses performansı bizdeki popçular gibi, yani ses yok denecek kadar az. Böyle alınca klibin konusu adamın fiziğinden gaz alarak yolunda ilerliyor, ama ne ilerleme. İlerlemek video klibin anahtar kelimesi, şarkıcı klip boyunca ilerliyor ancak monoton bir ilerleyiş değil bu. İzleyici üzerinde bir gerilim yaratılmış "acaba bu ilerlemenin sonu nereye dek varır" düşüncesini insanların kafasına sokan bir çalışma çıkmış ortaya. Şarkının adı, Nackt (Çıplak) "Giysilerimiz olmazsa bütün insanlar aynı derecede çıplağız, zenginin de fakirin de damarlarında kan benzer biçiminde akıyor" gibi sözleri ile ilkokul kompozisyon ödevi düzeyi tutturulmuş illaki mantık aranacaksa. (Lütfen Google'da bakınız: Pop şarkılarının sözlerinde mantık aramak)

Evet klibimizi izledik ve şimdi pop şarkılarının sözlerinde ve video kliplerinde mana aramanın manasızlığını iyice biliyor olmalıyız. Adam madem soyunacaktı neden evinden giyinerek çıktı değil mi?

Gelelim dikkat testimize...

Yukarıdaki fotoğrafa bakanlardan;

- Genç erkekler bunun çok hoş bir popo fotoğrafı olduğunu düşüneceklerdir. Eğer birazcık dikkat sahibi bir genç adamsa bu poponun karşıdan karşıya geçmekte olduğunu farkedecektir. Ancak bakışları kartal kadar keskin ve dikkatli bir genç adam ise resimdeki kadının pantlonunun altına giymiş olduğu tangayı görecektir.

- Yaşı ne olursa olsun belli bir olgunluğu yakalamış erkekler resimde karşıdan karşıya geçmekte olan hoş popolu zarif bir hanımefendi göreceklerdir.

- Cinsellikle bozmuş erkekler fotoğrafa baktıklarında bir şey görmeyip kadının çıplak halini hayal edeceklerdir.

- Biraz daha olgun adamlar resime baktıklarında böyle muazzam bir güzelliği çeken fotoğrafçının varlığını saygı ile karışık bir kıskançlıkla hissedeceklerdir. Ah o resmi ben çekseydim şeklinde iç geçireceklerdir.

- Bu fotoğrafa bakan kadınların yarısı resimde alalade, sıradan bir kadın görecekler ancak evden dışarı böyle çıkmış olmasının uygunsuz olduğunu düşüneceklerdir.

- Resime bakan kadınların diğer yarısı ise bu bluzu nereden satın almış olabileceği fikrine kapılacaklar hatta içlerinden bazıları internet üzerinden, benzeri blıuzların fiyatlarını incelemeye başlayacaklardır.

- Resime bakan olgun kadınlar 50 yaşında bir kadının bu kıyafetle ne kadar zavallı görüneceğini düşüneceklerdir.

- Çocuklar, araştırma ruhuna sahip meraklılar, entellektüel tipler ve din adamları ise fotoğrafa baktıklarında, beyaz renkli taksiyi kullanan şoförün bir köpek olduğunu farkedeceklerdir.

İşte dikkat bu herkesin ki başka yöne kayabiliyor. Sakın köpeği görmediğiniz için telaşa ya da evhama kapılmayın. Benim köpeği görebilmem haftalarımı aldı.

Sonuncu Çöp Adam

2011-12-10T10:50:00.001+01:00

Resim çizmeyi öğrenmek üzere olan her insanın ilk çizdiği o. Yuvarlak bir kafa, uzun ipince bir vücut, ters dönmüş "V" harfi şeklinde iki bacak, uzun ince gövdenin her iki yanına açılarak uzayan iki çizgi ile kollar. Son olarak yuvarlak yüzün ortasına iki yuvarlak göz, gözlerin altına uzanan bir çizgi ile dudaklar. İşte Çöp Adam.

Hatırlar mısın kaç kez çöp adam resmi çizdin? Nereden hatırlayacaksın ki? Hem ne gereği var. Temel çizimi yaptıktan sonra kimisi tepeye çizgi saçlar, yüzün ortasına iki burun deliği, kimisi kulaklar, uzayıp giden kolalrın ucuna iki yuvarlak el, bacakların altına iki yuvarlak ayak ilave derek çöp adamı daha bir insanlaştırır. Resme giden yolda ilk durakta bekler çöp adam.

Hatırlar mısın son kez ne zaman çöp adam resmi çizdin?

- Bilmem ki.

Kimse bilmez zaten. Kimse bilmez çöp adamla çıktığı yolun nerede sona erdiğini, kendi çöp adamını yolun neresinde bir başına bıraktığını. Defter yaprakları arasında unutulur gider Çöp Adam. Gülen, koşan, ip atalayan, elinde çiçekler ile bakan halleriyle defter aralarına bırakılmış Çöp Adam. Kaldıysa o tabii defterler. Gülen, koşan, merakla bakan, çokça da gülen, bazen de yanında bir harf kümesi, her bir harfin altında çekili bir çizgi, bir araya gelip bir kelime oluşturmadıysalar eğer, işte o zaman en hüzünlüsü çöp adamların. Darağacında sallanan bir Çöp Adam. "Adam asmaca" oyununun en son kurbanı, darağında sallanan hüzünlü bir beden.

Benim son çizdiğim çöp adam bir darağacının ucunda sallanıyor olmalı. Herkesin son çöp adamı bir darağacının altında duruyor aslında. Koca koca insanlar çöp adam çizmediğimize göre, çöp adamı son çizdiğimiz yer bir oyunun ortası. Şanslı olan, asılmadan kurtulan çöp adamların ise uzuvları eksiktir; ya kol, ya bacak, belki de gövde, bunlarda noksanlıklar vardır. Noksanlı çöp adamların tepesinde ise mutlaka bitmiş bir kelime yazılı olur. Onlar kurtulan çöp adamlar.

Çöp adamı hatırlamaya ne dersiniz? Onunla yeni bir yola çıkmaya. Onu bir maceranın ortasına atmaya, ve onu bu macerasında yalnız bırakmamaya, onu kurtardıktan sonra, kendi dünyasında, memnun, mesut bir hayatın ortasına bırakmaya.

Haydi Çöp Adam'la yeniden yola çıkalım, bakalım onu ve bizi hangi maceralar bekliyor. Merak edenler buraya kütfen.

Kolaj: Çöp Adam'ın Endişeleri - D.M.

Pinokyo'nun Şarkısı

2011-12-09T14:49:00.003+01:00

Geçen gün Pinokyo'yu bir nevi bit pazarında buluşumu ve oradan eve götürüşümü anlatmıştım. Yorumlarda çok güzel bir Pinokyo şarkısına link verildi Bu güzel şarkıyı gönderen Çay ve Simit'e teşekkür ederim. Kendi blogunda güzel yazılarının yanısıra, ilgi çekici videoları paylaşıyor zaman zaman.

San Remo Şarkı yarışmasında 1984 senesinde hayli sükse yapmış eğlenceli bir şarkı. Sanatçı o yıllarda popüler olan "Chi Chi Chi Cho Cho Cho"nun havasında bir şarkı ile dinleyenlerini yine çocukluklarına doğru minik bi ryolculuğa çıkarmayı başarmıştı.

Haydi izleyelim belki biz de çıkarız o yolculuğa.

Pippo Franco - Pinocchio Chio

Bir Deli Ağaç

2011-12-09T08:30:00.000+01:00

- "Şeker koyma perhizdeyim."

- "Ayol kopacaksın nerdeyse, ne perhizi bu?"

Annemin kimi sorularına - çoğu sorularına - yanıt verilmez. Alışmıştır o da buna. İstediğim konuyu bir türlü açamamanın sıkıntısı içindeyim.

- "Ercan'dan haber var mı?"

- "Geçende bir kart geldi. Birkaç hafta oluyor. İyilermiş."

Öyle bir iç çekişle çıkıyor ki bu 'iyilermiş', sanırsın iyi olmasalar daha bir rahat edecek. Biricik oğlunu bir 'gavur' kızına kaptırmış olmayı bir ütrlü sindirememiştir. Hele iki üç yılda bir gördüğü fransızcadan başka dil bilmeyen torunlar... Benim canavarlar gene iyi onların yanında...

Sonunda tepetaklak atıyorum ikimiz de konunun içine.

- "Yahu anne, geçende kimi gördüm sokakta, biliyor musun? Bir türlü adı gelmiyor aklıma... Hani bize gelirr giderdi... Güzel bir kız..."

Kimden sözettiğimi gerçekten anlamayarak - nerden anlasın - gözlerini kısıyor, daha da açıklamamı bekliyor.

- "Neydi adı? Hani bankanın rtaklarından birinin kızı...é

- "Öyleleri gelip gitmezdi bize." diyor kaşlarını çatarak.

Sesi titredi mi? Bana mı öyle geldi?

- "Canım biliyorsun mutlaka. Hani sarı saçları vardı dümdüz. Kaküllü."

Çay bardağını tutan eli açıkça titriyor bu kez. Demek doğru yoldayım.

- "Hatırlayamadım" diyor, gereksiz yere yutkunarak.

- "Nasıl hatırlamazsın? Çok güzel bir kızdı."

- "Ne bileyim canım. Hatırlamıyorum işte."

- "Pervin mi Perihan mı öyle bir ismi vardı."

- "Neslihan" diyor.

Dudakları da titriyor adı söylerken.

- "Tamam. Bal gibi hatırlıyorsun işte."

Ağzına dek götürdüğü bardağı bir yudum bile almadan koyuyor tepsini üstüne.

- "Onu görmüş olamazsın."

- "Gördüm,canım. Oydu. Konuşmadık ama tanıdım. Yaşlanmış tabii."

- "Olamaz..."

Yüzü o denli bozuk ki, konuşmayı sürdüpü sürdürmemek konusunda kararsız kalıyorum bir ara. Ama öğrenmem gerek. Kesinlikle ve ayrıntılarıyla.

- "Yahu, anne, babamla o kadın arasında..."

Öğrendim sayılır artık. Şu sapsarı kesilmiş her yanı titremeye koyulmuş şişko kadına daha fazla işkence etmenin ne gereği var? Ama ok yaydan çıktı bir kere.

- "...bir şeyler vardı, bir şeyler oldu değil mi?"

- "Ne minasebet? Nereden çıkarıyorsun böyle zırvaları, durup dururken?"

- "Yahu anne ne çıkar söylesen? Bunca yıldan sonra ne önemi var?"

Ne önemi mi var? Yumruk yemişçesine ters yüz olmuş şu yaşlı kadın nelerin önemi olduğunu anlatmıyor mu bana? Neden böyle acımasızca gidiyorum üstüne? Bir şeylerin önemini - hiç değilse kendim için - daha başından beri bilmiyor muydum?

Yerinden kalkıyor. Fşrlamıyor, hayır. Annemden beklenilecek olan fırlamaktır oysa. Top gibi zıplamaktır hatta.

Ağır ağır kalkıyor ve gözlerimin içine bakarak alçak sesle konuşuyor.

- "Yaqlan söylüyorsun. Neden durup dururken yalan söylüyorsun bilmem. Ama yalan işte. Onu görmedin!"

Arkasını dönüyor bana. Çirkin bibloların sıralandığı bir rafa yaklaşıyor. Uluslararası üne sahip bir oyuncu ancak bu kadar güzel oyanayabilir bu sahneyi. Şaşkınım.

-"Neden yalan söyleyeyim?"

Hep o değerini bilmediği biblolarla konuşuyormuş gibi, ömrümce ondan işitmediğim alçak bir sesle yanıtlıyor.

- "Yalan söylüyorsun. Çünkü o öldü."

Bu kez yumruk yeme sırası bende.

- "Öldü mü?"

- "Öldü. Ölmeseydibirlikte gideceklerdi. Bizi bırakmaya karar vermişti baban. Bankaya benim adıma ğara yatıracaktı. Çok para... Her şeye yetecek kadar para diyordu. Belki de ondan alcaktı. Ama..."

Konuşmasını sürdüremiyor. Ağlamaya da başlamıyor. Susuyor yalnızca.

- "Nasıl öldü peki?"

Sorumun anlamsızlığını sözler ağzımdan çıktıktan sonra ayrımsıyorum.

Annem biblolardan ayrılıp bana dönüyor ağır ağır.

- "Ne farkeder?"

Varoluşçuluğu benimsemiş bir felsefe öğrencisinin yetkin yıkılmışlığıyla yineliyor.

- "Ne farkder? Öldü. Babanı da öldürdü. Baban daha ondört yıl yaşadı sanıyorsun sen, değil mi? Yanlış! Ben biliyorum, hep biliyordum, onunla birlikte öldüğünü."

Ne diyeceğimi bilmiyorum.

Hiç tanımadığım bir kadın bu karşımdaki.

Ömrümde ilk kez olarak saygıya benzer bir şeyler duyuyorum. Ama doğrudan doğruya ona mı? Alışık olmadığım, bayağı yadırgadığım bir duygu bu. Ara sıra ona acıdığım olmuştur, kimi kez sevdiğim bile - ya da sevecenlikle yaklaştığım diyelim. Ama saygı? Hem neden? Yıllardan sonra bir gün alçak sesle konuştu diye mi? Şirretlik etmedi, türlü suçlamalara girişmedi, en azından anlamsız gevezeliklerle geçiştirmedi diye mi? Hayır. Ayrıntı bunlar. Ayrıntı bile değil, benim özemtilerim. Daha derin bir şey var. Birden kavrıyorum.

İlk kez annem olarak değil de, insan olarak görüyorum onu.

.........

Birden kıpırdanıyor. Bir şeyler yapmaya davranacak. Ama elleri kararsız. Koltuğa yaklaşırken devinimleri hala dağınık. Gözümü ayırmadan ona bakmamdan mı, yüzüne yerleşen anlamdan mı, bir şeyden işte - benden yansıyan bir şeyden - tedirgin olduğu belli.

- "Çaylar bu zgibi oldu." diyor sonunda bildik sesini toparlayarak. Zarflı bardağa uzanan elinin tiremesi tam geçmemiş.

.........

Bir Deli Ağaç - Pınar Kür

Can Yayınları - 1984

Bir Zaman Hatası

2011-12-08T09:09:00.002+01:00

Dün valizimi hazırlayıp, nefes nefese yola koyuldum, ucu ucuna havaalanına yetiştim. Uçağa kurulduğumda kitabımı okurken aklımda hep şu şarkı vardı: "Bir Zaman Hatası". Neyse sağsalim varacağım yere vardığımda gördüm ki, geride unuttuğum bir şey kalmamış.

Sabah kalktığımda şarkının nakaratı bu sefer ıslık olup dudaklarıma yapışınca buradan da paylaşmak istedim.

Valizim dolu yine aşklarla acılarla,

Yola çıktım sonsuz ayrılıklarla,

Öyle bir yalnızlık ki yıllar yoruldu,

Acılar pişmanlıklar ve ben yollarda.

Doug Canreon'un bestesi Magia Española, Firkret Şenes'in sözleri ile çok güzel örtüştüğünü düşünüyorum. Aşkın Nur Yengi'nin mazide kalmış güzel şarkılarından biri olmuş sözlerin akıcılığı sayesinde. İşte şarkının orijinali;

Kolaj: Çiçekli Şarkıcı - D.M.

Valizim Boş Şu Anda

2011-12-07T09:10:00.000+01:00

Seyahat etmeyi seviyorum ancak seyahati sevdiğim kadar valiz hazırlamaktan hazetmiyorum. Uzun yıllar boyu seyahat ede ede en lüzumlu eşyayı kısa bir süre zarfında aynı valizin, çantanın içerisine atabilecek kadar el becerim geliştiyse bu yüzden gelişmiştir. Sevmediğim işleri iyi yaparım. Valizi açınca unuttuklarımın aldıklarımdan fazla olması tepemi feci arttırabilir. Sevmediğim işin zihnimi uzun süre meşgul etmemesi çok çabuk valiz hazırlarım. Üstelik valiz işini son dakikaya bırakırım.

Bu blog yazısını da valizimi hazırlamak amacı ile girdiğim yatak odasından yazıyorum. Ceketler, gömlekler, pantolonlar hepsi yatağın üzerinde ben ise koltukta dizüstü bilgisayar dizlerimde oturmuş bu yazıyı yazıyorum. Saat 11 de yola çıkmam lazım. Onbire on kalsın toplarım havasındayım hala. Saat 10'u iki geçiyor. E daha vakit var hala. Bir zencefil limon mu içsem? Bir tatlı kaşığı bal ilavesi ile çok iyidir tavsiye ederim.

Sevmediği bir işten bir insan ne kadar kaytarabilirse o kadar kayataracağım bu seferki valiz hazırlama zorunluluğundan. Bakın bir üstteki paragraf ile bu paragraf arasında traş makinesi gürültüye gitmesin diye, iç çamaşırlarımın üzeine onu koydum bile. Zencefilli içecek için su kaynıyor. Fokurtuları buraya kadar geliyor. Yolda okumak istediğim kitap PC çantasına girdi hatta. Emrah Serbes, Erken Kaybedenleri yola çıkmamla bir okumaya başlarım. Müzik çalara yeni şarkılar ilavesini dün yapmıştım. Hoş o seyahat amaçlı değildi, haftada bir şarkıları ilaveler oluyor.

Hava yağmurlu. Dün gece de feci bir yağmur vardı. Yattığım yerden bir film izlerken uyuyakalmışım. Gözlerimi açtığımda saat üçü bulmuştu. Film oynatan cihazı kapatıp, yatağa doğru düzgün uzanınca bir evham bir evham. Uykum kaçacak diye ürktüm. Tabi yola çıkmadan önceki gece gerilim filmi izlersem olacaklar belliydi. Ne geriyorsun kendini değil mi? Yola çıkmak başlıbaşına bir gerginlik üstelik. The Thing, maşallah iyi çevirmişler. İlki seksenler filmi olarak fena değildi ama noksanları vardı o filmden önce olanları anlatan yeni filmi tamama erdirmemiş olsam da üçte ikisi güzeldi derim. Güzel bir gerilim, gerdi gereceği kadar maşallah.

Evet yola çıkıyorum. Uzun bir yolculuk değil. Bir gidip dönücem. Valiz hazırlamaktan kaytarmak için yazdım bu postu. Valiz bahane. Zaten kendisi de hala boş şu anda. Bunu hazırlamadan dönüşte hazırlayacağım valizin derdi içime düştü şimdiden.

Pinokyo'nun Son Yolcuğu

2011-12-05T13:35:00.003+01:00

Çocukluğumda en sevdiğim hayal kahramanlarından birisi oydu. Haşarılıklarına kahkahalarla güler, ev ahalisini hop oturtup hop kaldırmak için incir ağacının en riskli dallarında akrobatik hareketler yaparak hızla ilerlerdim. Pinokyo'yu pek severdim uzun lafın kısası. İlkokul yıllarımda kitabını defalarca okmuştum. Ancak sonuna kadar bir kez okudum. Pinokyo'nun insan olmasını istemiyordum, kabul edemiyordum. İnsan olursa hepimiz gibi olur, haşarılıkları, eğlenceli hali sona ererdi. O yüzden kitabı Pinokyo'nun insan olacağı noktada bırakıyordum elimdeki kitabı ve kendi uydurduğum bir dua ile "Tanrım Pinokyo insan olmasın, o kukla kalsın" diye dua ediyordum.

Eskici dükkanları, sahaflar, bit pazarları müdavimlerinin karşısına her seferinde farklı bir sürpriz çıkarmayı severler. İçlerinde aynı anda hem hüzünlü, hem neşeli olan şakacı bir ruh vardır o yerlerin. Çıfıt Çarşısı denen bir yerde, bir tür bit pazarında gezerken gördüm onu. Çizgi filmini, kitapların kapaklarına, sayfa aralarına serpiştirilmiş ilüstrasyonlarını daha önce çok görmüştüm ama karşımda tahtadan vernikten, capcanlı görmüşlüğüm yoktu. Bu kalabalığın sebebi nedir? Şu yayıntı önbeğinin içinde dişe dokunur bir şey var mıdır? acaba düşünceleri ile tezgahlar arasında salınırken aniden göz göze geldik Pinokyo ile. Sırtını dağa yaslamış bir taşra kentinde, bir perşembe öğleden sonrasında, bir çingene pazarının göbeğinde yaşanan inanması güç bir karşılaşma idi. hazırlıksız yakalanmıştım. Çocukluk dualarım kabul olmuştu işte, Pinokyo orada karşımda duruyordu. Ben şaşkınlıkla ona bakarken bir an gözlerini kırptı bana. Nasıl sevindim anlatamam. Meğer Pinokyo insan olmamış. Oyunlar oynamak için benim doğduğum kente gelmiş ve bit pazarında beni bekliyormuş. Sağ tarafındaki fotoğraf Mavi Peri'nin olabilir miydi acaba? Yok yok hayır, peri değildi o ama Pinokyo gerçekti. Herşeyin olduğu gibi Pinokyo'nun da bedeli vardı. Cebimden paraları çıkarmış sayarken ellerim sevinçten titremeye başladı. Satıcı adam Pinokyo'yu usulca bir poşete sardı. Ben de yanımdaki çantanın içine oturur pzoisyonda yerleştirdim onu. Oradan doğru yola koyulduk. Pinokyo'nun yeni evine doğru.

Fotoğraf: Pinokyo'nun Son Yolculuğu - D.M.

Alaycı Bir Ruh

2011-12-02T07:45:00.000+01:00

Ürkünç kımıltılar perdelerde
Eğleniyor alaycı ruhlar ağaç tepesinde
Sesleniyor her aralıktan
Arsızca odanda dolaşan
Bedensiz ruhlar, büyücüler
Süslü kapağı altında gömütünün
Gizlenmiş uyuyan ruhun,
Uzayıp kısalıyor duvarlarda gölgeler
Beyaz hayaletler gibi uçuşan...

Şiir: Edgar Allan Poe - Uyuyan Güzel

Resim: BuzzFeep.com

Bir Ay Daha

2011-12-01T10:20:00.001+01:00

Aralık gelmiş ama aralık gelmeden biraz önce; Lady Jane, Fitniye Fildeviren, Hypatia, Deniz Bilgen Çakır, Creep, Alchemist, İzdüşümler, Sırrakalem, Kısaca FD, Türker Şirin, g, Esma Gül, Handan Uçar, Çay ve Simit, RE-L124c41+, Esinti, Buraneros, Firari Yolcu, Su ve Beyaz, Katysha, Düşünen Deli Balık, Ateş Böceği, Memento Mori, Suskun, Karado, Murat ve İki çocuk annesi gelmiş. Hepsi de hoş gelmiş.

Bir Kehanet varmış ve sapma payı yok denecek kadar azmış ne yazık ki, hep, yine, hep aynı sonuca varıncaya kadar kendi kendini besleyeceği belliymiş.

Bir mezarlık varmış, Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı, benim biraz geç haberim olmuş. Olsun yine de o mezarlığı hayal eden yazarın üç kitabını şimdiden bitirdim.

"Babamın beni Unutulmuş Kitaplar Mezarlığı’na ilk götürüşü hiç aklımdan çıkmaz."

"Burada artık hiç kimsenin hatırlamadığı, zaman içerisinde sonsuza dek unutulan kitaplar günün birinde okurların elinde düşecekleri saati bekliyorlardı."

"Burası gizemli bir yer Daniel, bir mabet. Burada gördüğün her kitabın, cildin bir ruhu var. Onu yazanın, okuyanların, onunla yaşayıp onu düşleyenlerin ruhu. Bir kitap sürekli el değiştirir, birileri gözleriyle sayfalarını sürekli tarar, kitabın ruhu gelişir ve güçlenir. Uzun yıllar önce, babam beni buraya ilk kez getirdiğinde burası yine eski bir yerdi. Belki de şehrin kendisi kadar eski. Buranın ne kadar zamandır var olduğunu ve kim tarafından kurulduğunu kimse tam olarak bilmiyor. Bu yüzden sana babamın bana anlattıklarını anlatacağım. Bir kütüphane yok olduğu ya da bir kitapevi kapandığında unutulmaya terk edilen bir kitap olursa, burayı bilen bizler, yani buranın bekçileri o kitabın buraya getirilmesinden sorumluyuz."

"Geleneğe göre, burayı ilk kez ziyaret eden kişinin istediği herhangi bir kitabı seçip sahiplenmesi, yok olmasına asla izin vermemesi gerekiyor; böylelikle o kitap her zaman yaşayacak. Bu çok önemli bir sorumluluk. Bir ömür boyu diye açıkladı babam. Şimdi sıra sende."

Güneşli ama soğuk günlerde okumanın ne büyük bir keyif olduğunu anımsatan Carlos Ruiz Zafon'a The Prince of Mist, Meleğin Oyunu ve Rüzgarın Gölgesi kitaplarını yazdığı için çok teşekkür ederim.

Bir sürü kağıt varmış. Hepsi de çöpe gidecekmiş. Resme ufak ufak takılmaya başlama takıntı haline dönüşünce o kağıtların farkına varmam mümkünmüş. Durun bu rivayetli üslupla karışacak iyisi mi en baştan ve güzel güzel anlatayım. Kara kalem ile bir kadın portresi yaparken saçlarını kalem yerine gazete kağıdından kesikler kullanarak yapmaya karar vermemle başladı kağıtlarla haşır neşir olma halim. Resmi boya kullanmadan da yapmak mümkünmüş meğer. Önemli olan figürü oluşturduktan sonra gölgelerin ve renklerin konumlarını önceden tasarlamış olmak. O zaman resmin derinliğini verecek olan malzemenin seçimine sıra geliyor. Çöpe gidecek ne kadar dergi, gazete, ambalaj kağıdı varsa bir güzel resme uygun biçimde kesilip, biçildikten sonra biraz yapıştırıcı marifeti ile aynı yüzeyde buluşuyorlar. Ev çıfıt çarşısına döndü malumunuz. Her yan kağıt dolu. Üstelik resme konu edebileceğim bir obje ya da başka bir sanat eseri gördüğümde bunu kağıtlar ile resimlemek mümkün mü diye düşünür oldum. Geçen gün İstanbul Modern'de tablolara bakarken, bazılarını kağıt ile nasıl ifade edebilirdim diye, uzun uzun düşünüp arkadaşımı da deli ettim. Farkındayım.

Hoş bir uğraşı mamafih deli saçmasından hallice olmayan bir kitaba "Kağıt Kesikleri" ismi verilmesini hala hazmedemiyorum. Gelsin kağıt kesiği nasıl olurmuş görsün.

Adalet var sanırmışım, meğer yok dencek kadar azmış. Varsa da benden ırakmış. Kasım'da ülkemizde adaletin haline dair kuşkularım yerli yerine oturdu. Son kararım: Böyle bir şey yok. Suçludan yana olan bir sitemin içinde kendini aklamaya çalışan masum insanlar var, hakimlerin her hangi bir konuda sağlıklı karara varma ihtimallerini zayıf buluyorum.

Ne diyelim nice Kasım aylarına, Aralık geldi önümüze bakalım. Gözümüze gözümüze sokulan yalanlara, kabzımal edası ile TV ekranlarından üzerimize üzerimize hönkürülen dolanlara inanır gibi yapalım. TV Haberciliğinin konut satmak ile eş tutulduğu diyarımızda sağduyularımıza sıkı sıkı tutunalım. Ve n'olur fazla da soğuk olmasın.

Kolaj: Pat Street - dot.org

Meraklısına Linkler;

Rüzgarın Gölgesi

Carlos Ruiz Zafon

Eğlenceli Bir Söylesi Akşamı

2011-11-30T09:55:00.001+01:00

Emrah Serbes Sabit Fikir ve İstanbul Modern işbirliği ile düzenlenen "Sözünü Sakınmadan"ın dün akşamki konuğu idi. Sevdiğim bir arkadaşımın daveti üzerine ben de gittim. Çoğu okurun hayatına "Bir Ankara Polisiyesi"nin kazandırdığı ivme ile katılmış olduğuna inandığım yazar; Semih Gümüş ve Ömer Türkeş'in konuğu olarak kendisini takip edenlere yaratıcılık anları, seçimleri, geleceğe dair projelerine ilişkin ipuçları verdi.

Hayli konuşkan, yerinde duramayan esprili bir kişi, zor ya da derin soruları güzel salvolar ile savuşturmayı bildi. Hazır cevaplığı ve sıkça yaptığı espriler ile bol kahkaha alıp, zaman zaman soruların ne olduğunu unutturmayı bile başardı. Sıra izleyici sorularına gelince kalabalığın içinde kendisini hiç okumamış olanların da olduğu anlaşıldı. "Her Temas İz Bırakır", "Son Hafiryat" isimli iki reomanının yanısıra, "Erken Kaybedenler" isimli bir öykü kitabı var. Behzat Ç.'nin on bölümde bir senaryosunu yazıyor, söz konusu filmin senaryosu da ona ait. İtiraf etmeliyim ki ben o kalabalığın içinde biraz da tesadüf eseri bulunuyordum. Çünkü ne kitaplarını okumuş ne de dizi filmleri ya da filmi izlemişliğim vardı, sadece arada Afilli Filintalar'a bir arada uğruyordum o kadar. Ancak Semih Gümüş'ün "Erken Kaybedenler" üzerine ifadeleri bu kitabı bir an evvel okuma isteği uyandırdı bende. Takipçisi olan okurlar yeni bir Behzat Ç. romanının ön çalışmalarının bittiğini, kurgu üzerinde çalışmakta olduğunu ancak ne zaman yayınlanacağına karar verilmediğini, ayrıca bir öykü kitabı prohjesinin zihninde gezdiğini belki de romandan önce bir öykü kitabının sırada olduğunu biliyorlardır elbette.

Toplantı sonrasında imza almak isteyen okurların arasından süzülerek gelen bir TV muhabiri ropörtaj yapma isteğini dile getirince şöyle bir mini diyalog arkadaşımın kulağına ilişiyor;

"Daha yeni yapmadık mı sizinle o ropörtajı?"

"Ama hayranlarınız sizi görmek istiyor"

"Yazarın hayranı olmaz, okuru olur"

Sonuç gayet tabidir ki "hönnkkk!!!" diye kalakalmış bir tv kişisi ile duruma şahit olduğu için gülüşen okurlar.

Kısacası eğlenceli ve hoş bir edebiyat gecesi oldu benim için.

Emrah Serbes bu akşam da ekşi sözlüklük söyleşi zirvelerinden bir yenisine konuk oluyor.

Meraklısına Linkler;

Hayal Kahvem'den Erken Kaybedenler

Kitapları

Sabit Fikir

Okuduklarımız Bizi Anlatır

Bugünlerde Okunacak İyi Bir Şeyler Var mı?

Benim Adım Güz, Çiçeğim Öksüz

2011-11-29T13:00:00.000+01:00

13 yaşındaki bir çocuk ile 26 kişi cinsel ilişki kurduğunda, o çocuk kendi rızası ile o adamlarla beraber olmuş sayılabilir. Hangi zülfiyare dokunulmak istenmiyorsa eğer...

13 yaşındaki çocuk ebeveynlerinin izni olsa dahi evlilik akdi kuramazken, başkası ile cinsel ilişkiye girmek istediğinde karşısındaki yetişkin, bu ilişkiye müsade etmemeliyken dile kolay yirmialtı gözü dönmüş erkek bir çocuğu sıraya dizebiliyor.

Saf, masum, aklı ermeyeni hangi yasalar ile suçların izlerinden koruyacağız bu ülkede? Adalet bu mudur?

Benim adım güz çiçeğim öksüz

Suretim yalancı sıcak

Üşür ardımdaki yüz....

Resim internette bulduğum anda

ismini kayıt etmeyi akıl edemediğim

bir japon ressama ait

Şarkı ise Gülay'ın söylediği bir şarkı;

Bab-ı Giz

Söz: Gülay,

Beste: Baki Duyarlar.

Öykü Nedir?

2011-11-28T12:40:00.000+01:00

Öyküye dair bir tanım okudum geçtiğimiz haftalarda. Aşağı yukarı şöyle ifade edilmekteydi; "Hikaye, gerçek hayatta olan veya olmuş veya olabilecekmiş hissini veren, olayları bir ölçü ile anlatan, hayal ürünü bir takım olayları anlatarak okuyucusunu heyecanlandıracak veya okuyana zevk verecek yazıdır." Daha ilk cümlede takıldım ve hikayenin tanımının bu olmaması gerektiğine karar vererek yazıyı bir kenara kaldırdım. Zaten yazının devamımnda muhtemelen ortaokul ders kitaplarındaki hikaye tanımlarına benzer ifadeler kullanılıyordu. Yani her hikayenin başı, ortası ve sonu vardır. Ya da başka bir deyişle öyküler giriş, gelişme ve sonuç bölümlerinden oluşurlar. Öykünün tanımının bu kadar basite indirgenmemesi gerektiğini düşünenlerdenim. Yazıyı kenara bıraktım, evet, ama tanımdaki noksanlık günlerce yakamı bırakmadı. Şu soruyu yanımda gezdirir oldum; uçakta, otobüste, vapurda, sinemada, bir seminerde bir ses aniden gelip kulağıma fısıldadı:

- Öykü nedir?

Olduk olmadık yerde aniden gelen böylesine açık, net bir soru, can sıkıntısı ile mücadele etmekte hayli başarılı yöntemleri olan bir kimse için çok güzel bir oyunun başlangıcı olabiliyor. Soruyu ilk işittiğimde duymamazlıktan gelsem de, öyküler okumayı dahası amat kısa öyküler tasarlamayı seven bir amatör olarak artık içimi kemirmeye başlamış bulunan soruya daha fazla kayıtsız kalamazdım. Yanıtlar da sorunun kendisi gibi hazırlıksız yakalamaya başladı beni, muhtelif yerlerde.

Eski bir arkadaşımla, bir seminere katılmıştık. Bir fotoğraf sanatçısı, çocukluk anılarından, fotoğraf karelerine uzanan yolculuğunu anlatıyordu ki ben soruya kendi içimde yeniden yanıt aramaya başladım. Benim için öykü öncelikle çok kısa olmalıydı, başı ortası ve sonu ile benim alakam yoktu. Onlar olmasa da olurdu. Bence öykü kısacık bir anı, bir duyguyu anlatmalıydı. Önümde açılan pencereden belki de yabancısı olduğum yaşamlara bir anlığına şahit etmeliydi ve ben kısacık gözlem anında hissedebildiklerimi kağıda aktararak okuyan kimselerde bir takım duygusal çağrışımlar yaratabilmeliydim. Bunları düşünürken karşımızdaki perdeden fotoğraf sanatçısının sonbahar aylarında bir sahil kasabasında kim bilir ne zaman çekmiş olduğu terkedilmiş plaj, şezlong, ev fotoğrafları birbiri ardına geçiyordu. Fotoğraf karelerinin hiçbirisinde ne bir insan ne de bir insan gölgesi vardı. Böylesine terkedilmişlik ve fonda "Cherbourg Şemsiyeleri" filminin müziği çalıyordu. Bütün o geride bırakılmış nesneler ve objeler birbirlerinin peşi sıra dizildiğinde, içlerinde bir tek insan izi bulunmamakla birlikte, benim önümde gizlice bakabilmem için yüzlerce farklı dünyanın kapılarını aralamıştı sanki. Eylemin içindeki gizlilik öğesi ise içimde biraz suçluluk, biraz merak, biraz da hüznü andıran bir duygunun baş göstermesine sebep oldu. Bunlar tanıdık duygulardı benim için, üstelikle çoğu zaman bir öykünün tohumlarının atıldığı anlara işaret ederlerdi. O küçücük sinema salonunda aniden etrafımdaki diğer izleyiciler, yanımdaki arkadaşım, konuşmakta olan fotoğraf sanatçısı eskiyen bir resim gibi yavaşça solarak yokoldular. Başımı çevirip etrafıma baktım, evet salonda yalnızdım. Perdede ise muhtelif yaşamların izleri akmaya devam ediyordu. Sonra birden yaşlı, beyaz saçlı bir kadın ağrıyan dizlerinin acısını unutmaya çalışarak plaj boyunca yürüyüp mavi, beyaz, sarı çizgili şezlonglardan birisine tutundu. Otururken bir anlığına bluzuna iliştirdiği anahtar şeklindeki broşuna çarpan güneş ışınları yansıyıp gözümü aldı. Kadın derin bir nefes çektikten sonra gözlerini gözlerime dikerek biraz mahçup anlatmaya başladı. İşte böyle hazırlıksız yakalıyordu kimi öyküler biliyordum, fotoğrafların üzerimdeki büyüsünü.

Hepimizin zihninde bazı kör noktalar olduğuna inanıyorum, yeni duyduğumuz bir kelime, daha önce dikkatimiz çekmemiş bir melodi ya da öylesine aklımıza geliveren bir soru algımızın daha önce farkedemediği bazı olguları önümüze sermeye başlıyor. Bir kez farkettik ya, daha önce gözümüzden kaçmışolan detaylar birer birer dökülmeye başlar. Sorunun zihnimde ilk kez yankılanmasından sonra buna yanıt arayanların yazdıkları birer birer bana görünür hale gelmeye başladı. Uzun zamandır bir kenarda atılı degiler, kitaplara el attıkça karşıma kulağıma fısıldanan sorunun yanıtları oku beni demeye başladılar.

Mesela Ülkü Ayvaz'ın şöyle yazdığını gördüm;

"Kısa öykü, en fazla çağdaş dram ve şiire yakındır diye düşünüyorum; söz konusu şiirlerin araçlarını da kendinde eritir ve yeniden üretir. Simgesel anlatım, iç aksiyon, dramatik gerilim, ironi, alegori kısa öyküye şiir sanatındaki gibi bir arka plan işleme olanağı da verir. Behçet Necatigil'in deyişiyle 'Arka plan bir muhasebedir, bilançodur ve biz özgürlüğümüze orada kavuşuruz.' Denilebilir ki kısa öykü, olaydan çok duruma yönelmekte, bu yönelişte ayrıntı üzerinde durmaktadır. Egemen olan dış aksiyon değil tam tersine iç gerilimdir. İnsan durum içinde vardır"

Düşündüğüm ancak toparlayamadığım sözcüklerin bir yazar tarından böyle incelikle anlatılmış olması ve benim elimdeki materyallere bu konuda kör kalmış olmamın hayret verici olduğunu düşünürken aradığım tarife en yakın olanını bu sabah bir başka yazardan geldi. Erendiz Atasü'nün öykülerini, öykü kişilerini ve onların iç seslerini her seferinde hayranlıkla okumuşumdur. Onun "Öykü bir an mı?" başlıklı denemesindeki şu satırları güneşli bir İstanbul sabahında bana ilaç gibi geldi desem abartmış olmayacağım:

"Öykü; hayatın gürültülü patırtılı akışında güme gitmiş bir ayrıntıyı, bir duyguyu, bir sezişi dile getirir; bir perdeyi hafifçe aralayıp ardındaki manzarayı düş gücümüze sunar."

"Öykü bir an mıdır? Küçük bir aralıktan hayatın geçmiş ufkuna atılıveren bir 'nazar'..."

"Tek başlarına ayrıntılardansa, ayrıntıların birbirleriyle ve parçası oldukları bütünle ilişkileri daha çok ilgimi çeker. İlişkilerin derinliğini ve giriftliğini mantıksal düzleme duygu ve sezgi boyutlarını da katarak kavrayabilme çabasını severim."

Sanırım içimdeki soruyu bir müddetliğine susturmayı başardım. Yeni sorular mı? Onlar elbette her zaman varlar.

Kolaj: Nicole McConville - Maske Serisinden

Hatırlanacak Bıyıklar

2011-11-27T11:49:00.004+01:00

Bıyık erkeğin keyfine göre uzatıp, kesebileceği bir tüy/kıl grubudur. Bıyıklı birisi bıyığı ile yer eder zihnimizde, ama kesildiği vakit de o bıyık hatırlanmamak üzere hafızamızdan çıkar gider. AMa öyle bıyıklar vardır ki unutmayaız, hafızemıza yerleştiler mi bir daha hatırlamamazlık edemeyiz.

İşte hatırlancak bıyıkların gerçek ve de kurgu dahil sahipleri sahipleri;

Salvador Dali,

Frank Zappa,

Hercule Poirot,

ZZ Top,

Che Guevera,

Hulk Hogan,

Groucho Marx,

Feiedrich Nietzche,

William Shakespeare,

Karl Marx

Dedemin İnsanları

2011-11-26T10:30:00.002+01:00

Çağan Irmak filmlerini izledim, onun iyi bi röykü anlatıcısı olduğunu düşünüyorum. Ancak filmlerinde izleyicilerine ne kadar çok sinemasal anlar vaad ederse etsin, daha önceki filmlerinin herbirisinde noksan kalmış ya da fazla kaçmış bir şeyler mutlaka vardı. Ya senaryo sarkıyor gereksiz uzamalar ilgiyi dağıtıyordu, ya dramatik unsurları arttıracağım derken abartılı oyunculuklara sırt yaslamak filmin son anlarında inandırıcılığı yokediyordu, Ancak her birisi iyi bir yönetmenin varlığına işaret ediyordu. Dedemin İnsanları filmi Çağan Irmak'ın ustalığa geçişini müjdeleyen bir film. Bir söyleşisinde kendisini sanat filmi yönetmelerinden saymadığını, işinde kendisini hep bir zanaatkar olarak gördüğünü söylüyor. Bu sözlerinin çok alçak gönüllüce edilmiş olduğunu filmi izledikten sonra rahatlıkla söyleyebilirsiniz.

Dedemin İnsanları, internet sitesinde de yazılı olduğu gibi; "Küçük bir kasabada yaşayan on yaşındaki ve dedesi aracılığıyla, bir ailenin ve bir ülkenin geçirdiği büyük değişimi anlatıyor. Kalabalıkve sıcak Ege insanlarının hikayesini izlerken, mübadeleye, öteki olmaya, nereye gidersen git bir yere ait olamamaya, iki yakaya, çok sayıdaki azınlığa, ihtilallere, bir defa daha ama bu kez farklı bir yerden bakacaksınız."

Film küçük bir ege sahil kasabasında 1980 yazında geçiyor. Küçük Ozan'ın gözünden ailesine bakışını, arkadaşlarını, küçük dünyasını tanıyoruz, ardından dedesi Mehmet Bey'in yaşamının farklı evrelerine, 65 yaşındaki özlemlerine tanıklık ediyoruz. Film bir torunun bir dedenin gözünden olayları hem eğlenceli hem üzüntülü biçimde ele alıyor.

Ozan Girit'den geldiği iççin dedesini gavur kendisini türk olarak görmektedir, bu çatışma yüzünden hayata öfke dolu gözlerle bakmakta ailesinden utanmaktadır. Ancak dedesi ve aile fertleri çocuğa sevgi ile yaklaşmakta, onun mutluluğunu istemektedirler.

Çetin Tekindor ile küçük oyuncu Durukan Çelikkaya'nın uyumu şaşırtıcı, sahici. Hulusi Kentmen ile Ömercik bir araya gelseler bu kadar iyi bir ikili oluşturamazlardı. Filmin tamamında kusursuz bir oyunculuk ve oyuncu yönetimi var, hiç bir abartı, aşırılık ya da noksanlık yok. Hümeyra nerede ise hiç dialogu olmayan bir rolü bakışları, suskunlukları ile canlandırıp unutulmaz biri Perizat karakteri çiziyor, Mehmet Alikaptanlar ağzını bir kez olsun açmadan bir sebeple susmuş bir adamı canlandırıyor, hem korkutucu, hem üzücü olmayı başarıyor. (Nedenini dikkatli izleyciler filmin minik detayları arasından seçip çıkartacaklardır) Sacide Taşaner ve Gökçe Bahadır dünyaya bu anne kızı oynamak üzere gelmişler sanki. Yiğit Özşener ve Zafer Algöz'ün oyunları da abartısız ancak çok gerçekçi. Koskoca filmi küçük bir çocuk oyuncunun sırtına yüklemek ve bunun altından inandırıcı biçimde kalkmak tesadüfi bir başarı değil elbette. Durukan Çelikkaya ilerinde kesinlikle çok iyi bir oyuncu olacak.

Çağan Irmak bu filmi ile yönetmen ve senarist olarak sanat yaşamının zirvesinde. Daha önce ele alınmamış bir konuyu, mübadele dönemini ve yuvalarından koparılanların acılarını, özlemlerini duygu sömürüsü yapmadan anlatıyor. Gözlerinizi yaşartan anları olsa da bu anlara sırtını yaslamayan bir film var karşınızda. Filmin karakterleri arasındaki çatışmalar çok güzel kurulmuş. Kafada soru işareti bırakmıyor. Torun ile Dede arasındaki sevgiye öfke ile karşılık vermenin tonu çok iyi tutturulmuş. Fazlası komedi, azı şımarıklık olarak durabilecekken, her şey tam yerinde ve inandırıcı. Ortaya atılmış meselelerin hiç birisi film bittiğinde havada kalmıyor. En ufak yan karakteri bile nasıl bir sonun beklediğini, nasıl bir umudu içinde yeşerttiğini minicik bir bakış ile olsa bile senaryoya katmış olmak çok önemli detaylar. Bir de film bittiğinde göz yaşları içinde değil de içinde huzur ve hüzün barındıran buruk bir umutla salondan ayrılıyorsunuz.

Filmin öyküsü farklı zaman dilimleri ve ülkeler arasında gidip gelse de asla sarkmıyor, sıkıntı yaratmıyor, film açılış anında seyirciyi avucuna alıyor ve bitinceye kadar da yerine mıhlıyor. İlk kez bir sinemada, film bittikten sonra kapanış yazıları bitinceye kadar seyircinin büyük çoğunluğunun salonda kaldığını gördüm. Bu aralar sinemaya gitmek istiyorsanız lütfen, kendinize bir iyilik yapın ve bu filmi izleyin. Özellikle aile tarihinde mübadele yıllarında yuvalarından koparılarak, anavatana geri dönmüş insanlar varsa bu filmi kesinlikle kaçırmasın. Dedelerinizin, ninelerinizin nerlerden nasıl koptuğunu, buraya yerleşmenin ve burada kök salmanın hiç de kolay olamdığını, uzun yıllar boyunca sizden hangi özlemlerini gizlemek için nasıl uğraştıklarını göreceksiniz.

Dedemin İnsanları - 2011

Senaryo Yazarı ve Yönetmen: Çağan Irmak

Oyuncular:

Çetin Tekindor

Mert Fırat

Yiğit Özşener

Hümeyra

Sacide Taşaner

Gökçe Bahadır

Zafer Algöz

Ezgi Mola

Mehmet Ali Kaptanlar

Ushan Çakır

Durukan Çelikkaya

Meraklısına Linkler:

Dedemin İnsanları

Filmin fragmanı

Oyuncular ile bir söyleşi

Vitrin Güzeli

2011-11-25T10:40:00.000+01:00

Sevgili Günlük;

Bugün de avare avare dolanırken bir alay acaiplikle gözgöze geldim. Nazarıma değmeden geçenlerle de ufak çaplı kulak aşinalıkları yaşadım. Bazen düşünüyorum da, bir sürü acaiplik bir tek benim başıma mı geliyor, yoksa mütemadiyen cereyan eden bilimum önemsiz teferruata bir ben mi dikkat kesiliyorum diye. Hoş bu gariplikler olmasa hayatımın son bir buçuk yılında egemen olan monotoniyet daha da bir dayanılmaz hale gelebilirdi. Evet sevgili günlük aklından geçenleri okur gibiyim, monotonluk demesini beceremdiğimden yeni bir kelime uydurdum, maksat dilimiz zenginleşsin harfler birbiri ile kaynaşsın.

Bugün gördüğüm tuhaflıkların hepsini yazmayacağım onları zaten daha önceleri de muhtelif varyasyonları ile yazmıştım, hayatım tek düze diye senin de her bir sayfanı bir örnek yazılarla dolu hale getirecek değilim. Sakın ürkme. Kenar süsleri, ufak tefek karalamalar ile zaten abardım abarabileceğim kadar. Neyse canca-aaa-azım... Beyhude yere dolana dolana günü sonuna bağlamak üzereydim ki, onu gördüm. Bir dükkanın vitrinine kurulmuş oturuyordu. Sol tarafında mavi rengin ağırlıklı olduğu nazar boncuğu desenli bir puf vardı. Dikkatle bakınca anladım ki kendisi de yanındaki pufa bir örnek hazırlanmış nazar boncuğu şekilli bir şiltenin üzerine kurulmuş sereserpe oturuyordu. Ömrünü camekan ardında tüketen tüm vitrin mankenleri gibi camın arkasında, dışarıda akıp gitmekte olan yaşamı ilgisiz gözlerle süzüyordu. Ne kadar güzel olduğunu biliyordu. Bütün vitrin mankenleri gibi, o da kendisine gösterilen alakayı görmemezlikten gelmeyi öğreneli çok uzun zaman olmuştu. Onun dünyası o vitrindi veri geri kalan her yer bomboştu. Ona bakanlar aniden görünmez oluyor, o kimseleri görmüyordu. Neredeyse cama yapışmış biçimde onu izlerken, vitrin güzeli kıpırdamadı bile. Gözlerinin içine içine bakmama rağmen benimle birtürlü gözgöze gelmiyordu. İstifini bozmuyordu vitrin güzeli. O anda karar verdim inadını kırmaya.

Vitrin güzeli benimle gözgöze gelecekti, o kıpırtısız bedeni hareket edecek ve benimle konuşacaktı. Kararlı olduğumu anlamıştı. Aklında geçenleri biliyordum. "Ne yapıyor bu sersem?" diye düşünüyordu. Bakışlarındaki ilgisizlik yerini kayıtsız kalmaya çalışan bir merağa bırakmıştı bile. Bu hali benim inadımı kamçıladı. Dükkanın kapısından içeriye girdim.

- İyi günler. Vitrindeki bu Küçük Hanım'ın fotoğrafını çekebilir miyim?

- Elbette, biraz keyifsiziz ama bu ara.

- Neden?

- Sormayın az evvel kasanın arkasında gezerken kasiyerimiz Ayla, kuyruğuna bastı: On dakika önce görmeliydiniz burayı.

- Ah kıyamam, şimdi anlaşıldı öyle üzgün üzgün vitrinden dışarıyı seyretmesinin sebebi. Adı ne?

- Cinderella ama biz Cindy diyoruz.

Vitrin güzeli kendisinden söz edildiğini anlamıştı ama hala merak ettiğini bellli etmemeye çalışıyordu. Pisi pisi diye seslenmemi duyduğunu kuyruğunu oturduğu şilteye sertçe vurarak belli etti. "Cindy, resmini çekebilir miyim?" sorusuna ise daha fazla kayıtsız kalamadı. Başını bana doğru çevirdi, üzerinde vitrinin sarı ışıkları yansıyan, dünya güzeli gri gözleri ile bana bakıyordu işte. Resmini çekince yerinden kalkıp başını dizime sürttü. Çantamdaki acil durum kuru kedi mamasından bir minik avuç verdiğimde aramızdaki buzlar tamamen erimidi. Avucumdan yiyecek kadar bana güvenmişti. Kıtır kıtır sesler çıkartarak iştahla kuru mamayı yerken, isminin kül rengindeki tüyleri ile çok uyumlu olduğunu düşündüm.

Fotoğraf: Vitrin Güzeli Cindy

Hatırladığım Öğretmenler

2011-11-24T12:16:00.005+01:00

Benim akranlarımın öğrenim yılları hayatlarının 15-16 yılına yayılıyor. Bunca yıl içinde ne egzantrik öğretmenler tanımış oluyoruz, aklımızda en fazla yer tutanlar bunlar, bir de cidden kötü, beceriksiz öğretmenleri unutmak zor. İiyi hocaları/öğretmenleri bir çırpıda anımsamak nedense daha güç. İyilik kolayca siliniyor hafızalardan. DÜşünüyorum da sülalem de de fazla sayıda öğretmen var, meslek hayatımın belli dönemlerinde ben de çalıştığım şirketlerde bir süre eğitmenlik de yaptım. Öğretmek, bildiklerini paylamak keyifli bi ruğraşıydı benim için.

Gelelim öğretmenlere, benim hatırladığım öğretmenler şunlar;

Aydın Hoca; Cins bir matematikçiydi, matematikle kafayı bozmuş, orta zekalı bir herifti. Bizleri tahtaya kaldıracağı vakit "who is next zırto" derdi. Her öğretim yılı başlangıcında matematik defterlerimizin ilk sayfasına "no gain without pain" yazdırırdı. Bundan bir şey anlamayacağımızı düşüyor olmalıydı ki, ikinci sayfaya da "zahmetsiz rahmet olmaz" yazmak zorunda tutardı bizleri. Biz de yazardık. En büyük zevki kız öğrencileri kopya çekerken yakalamaktı. Yakaladığı öğrenciyi tahta önünde ayağa diker "Bu zırto arkadaşınız kopya çekiyordu, ben yakaladım. Siz sakın çekmeyin" der, "Bakalım bacaklarına da yazmış mı deyip bir hamlede eteğini kaldırırdı". Erkek öğrenciler bu duruma seyirci kalırdı, kız öğrenciler nedense suskun dururlardı. Şimdi olsa kesinlikle tepkisiz kalmazdık diye düşünüyorum. Koskoca sınıftaki herkes zor bir sınavdan geçtikten sonra orada olmaya kazanmış öğrencilerdi ama adam bizlere düpedüz gerizekalı muamelesi ederdi. En sevdiğim ders matematik iken sayesinde o dersten nefret etmiş, sallamıştım yıllarca.

Bitli: Tarihle kafayı bozmuş Atatürk sevdalısı bir öğretmendi. Soyadımı beğenmediği için benimle uzun müddet uğraştı. İyi kağıt verdiğim halde zayıf aldığımı görünce ben de tarihi sallamıştım en sonunda. Bir gün benim güzel resim yaptığımı ve şahane bir Atatürk tablosu yaptığımı farkedince gözde öğrencisi oldum. Yine de ısınamadım tarihe.

Fen Hocası Mehmet: İngilizce bilmediği halde, torpil ile kendisini okulumuza yerleştirmeyi başarmış biriydi. Tabi ki ,ngilizce dilinde öğretilen fen dersleri, kendisi de dahil olmak üzere hepimiz için güme gitti. En eğlendiğimiz anlar ingilizce konuşmaya çalıştığı anlar değildi. Sözlü yapmasına bayılırdık. İsterseniz on alacak bilgiye sahip olun akıcı konumadığınızda on alamazdınız. Ama sıfır bilgi ile akıcı konuştuğunuzda on almanız mümkündü, araya fen ile ilgili ingilizce terimler sıkıştırmak kaydı ile. İster maç, ister hafta sonu izlediğiniz film isterse yan sınıfta gönlünüzü çalan kız öğrenci hakkında konuşun, ne kadar hızlı o kadar yüksek not olurdu netice. Mehmet Bey'in en meşhur sözü, "I will multiply you from wall to wall and subtract you from the class room" idi. "Seni duvardan duvara çarpar, sınıftan dışarı atarım" manasına getirmeye çalışırdı zaar.

Gündüz Berker: Bu blogda bir kaç kez bahsettiğim edebiyat öğretmenimizdi. Edebiyata aşıktı ve bizleri de edebiyata aşık etmeyi başarmıştı üstelik orta okul yıllarımızda. Edebiyatın yanısıra, güzelliğiyle ve cildinin yumuşak olması ile kafayı bozmuştu. Birde gürültü olduğunda kurt kadına dönüşür, sakin munis halinden fevri biçimde sıyrılır sonra niden normale dönerdi. Böyle olunca bize fazlasıyla malzeme ve oturuşundaki rahatlığı ile hayli frikik verirdi. Kızlar dersi kaynatmak için cildinin güzelliğini överler, erkekler de hocanın sinirini bozmak için yemekhaneden ödünç aldıkları melamin su bardaklarını yere atarlardı. Yere atılan melamin bardaklar acaip gürültü çıkardıkları gibi atıldığı yerde lastik top misali sıçrar ve atıcısının eline geriye dönerdi. Sevgili hocamız asla göremediği ama sesini duyduğu bardaktan nefret etmekle geçirirdi bazen derslerini.

- Bu ses ne yine?

- Ben bişey duymadım hocam, öyle güzel anlatıyorsunuz ki, dalmışım..

Bu Gündüz hocanın dersindeki sıradan diyaloglardandı.

Tavuk: Önceleri normal bir adı vardı ve coğrafya hocamızdı. Nasıl olduysa bir gün aniden beden eğitimi derslerine girmeye başlamıştı. Kadının anatomik hatları daracık eşofmana girdiğinde tavuk ırkı ile olan bütün bezerliği ortaya çıkınca lakabı bir daha çıkmamak üzere üzerine yapışmıştı. Sesinin de tiz olduğu ve yumurtlamakta olan bir tavuğunkini andırdığını yazmazsam hakını yemiş olurum. Beden eğitimi derslerine sonradan çok daha dar eşofman giyen bir kadın hoca buluncaya kadar inatla girdi.

Müşerref Hoca: Ülkemizin önde gelen basketbol koçlarından birinin eşiydi, Ondan daha dar spor kostümleri giyen olmayacağını düşünürdük ona baktıkça. Yanılıyormuşuz. Ondan daha dar giyen yine kendisymiş meğer. Bunu, TRT ekranlarında aerobik programı yapmaya başladığında anlamıştık. Onun derslerini kimse kırmazdı, raporlu olanlar bile o gün okula gelirdi. Gözümüz ayırmazdık üzerinden.

Niyazi: Bizim derslerimize girmezdi, ne hocası olduğunu bilmiyorum ama ona lakabını ben hediye ettim. Çünkü kedilerden nefret ediyordu. Kediden nefret eden adama kedi adını verdirmek için az uğraşmadım. Onun isim babası olabilmek için, çok uğraştım tabiri caiz ise hayli mücadele ettim. Yatılı okuyorduk. Ayda bir gece, nöbetçi hoca olarak yatakhanede kalması gerekiyordu. Ben o gecelerde yatakhanenin muhtelif, gizli, sota yerlerinde mart kedisi gibi miyavlardım. Adam çizgili pijamaları ile olmayan bir kediyi yakalamak için loş koridorlarda elinde katlanmış gazete kağıdı ile dört dönerdi. Sanki sinek avlamaya çıkmış gibi bir hali olduğunu farkeden tüm yatılılar o gecelerde miyavlama nöbeti tutmaya başladılar.

"Hocam az önce şu köşeyi dönen bir kedi gördüm" diyenler,

"Tekirdi" diyenler,

"Tekir olamaz, olsaydo farkederdim" diyenler,

Kedi fobisi varmış gibi rol yapan, koridorlarda çığlık çığlıağa kedilerden kaçan öğrencileri düşünün. Kabus gibi.

Sonuç kaçınılmazdı, Kırk yıllık Niyazi bir sanah kalktığında "Kedi" olmuştu. Helali hoş olsun, umarım kedi nefretinden bir nebze olsun arınmayı başarmıştır.

Vedia: Bu edebiyat öğretmeni önceleri istisnasız hepimizden nefret ederdi. Belgin Doruk'a benzeyen anatomisinin kendisi de farkında olmalıydı ki, hem onun gibi giyinir hem de hıçkırır gibi konuşurdu. Bir de havalar nasıl olursa olsun asla çıkarmadığı simsiyah kedi gibi çekik göz modelli kemik güneş gözlükleri vardı. Lakabını uydurmak güç olmadı. Hıçkırık. Hıçkırırken divan edebiyatından şiirler okur, elleri ile tempo tutup vezne dikkat çekerken, aniden üzerimize çevirdiği nefret dolu bakışları ile hepimizi süzerdi. Kızların tırnaklarını ve etek boylarını, saç modellerini kontrol etmeyi severdi. Kendi standartlarına uymayan kızları yerin dibine sokardı. Bir gün aruz vezni ile bir şiir yazdığımı görünce benden nefreti geçti. Kopya çektiğimi bile görmezden gelmeye başladı. Lise yıllarımızda divan edebiyatından kustuğumuz dönemin taçsız kraliçe edalı hocası simsiyak güneş gözlükleri ile bazı geceler hala kabuslarıma girer.

Süreyya: Felsefe hocasıydı, bedeni sınıfta iken benliği sanki paralel bir evrende seyrü sâfa halinde gibi hülyalı bakınırdı. Anlatılana göre daha önceki okulunda bir kız öğrencisine aşık olmuş ama ailesi evlenmelerine onay vermeyince kafayı sıyırmış ve nihayetinde bizim okula kadar gelmişti. Onun bu dünya dışı haline bayılır, mütemadiyen tiye alırdık. Sözlüye kaldırdığında eğer zor bir soru sorduysa;

- Sorduğunuz soruyu beğendiniz mi şimdi?

- Niye benim aleyhime olacak sorular soruyorsunuz?

- Orayı çalışmadığımı kaç kere söyliycem.

Gibi yüzsüzlükler etmemize müsade ederdi.

"Kitabı almışsın eline soruyorsun hocam, ver bakiym şunu" deyip de kitabı elinden kapıp ona sorular soranımız bile olurdu. O da kuzu kuzu cevap verirdi.

"Bak gördünüz mü kitap olmadı mı siz bile bilemiyorsunuz. Oturun sıfır" diyenimiz de olmuştu.

Çok eğlenirdik onun derslerinde. O dersten tek hatırladığım ne mi? Kant tabi, ingilizcedeki en ağır küfürü andıran tınısından ötürü o da.

Ayten Baz: Biz buna Ayten Bazuka derdik. İlkokul dördüncü sınıfta iken kendisi ile bir senemi geçirdim. Hükümet gibi kadındı, zengin çocuklarını severdi. Orta hal ve altındakilere sinirlenir, koydu mu oturturdu. Bana da bir kez koydu ama oturtamadı. Çünkü reflekslerim çok kuvvetliydi tokadı yememle dizinin en hassas kemiğine tekmeyi basmam bir oldu. Ertesi gün de annem okula gelip ayarlamıştı kendisini. Yıl sonuna kadar birbirimizi görmezden geldik.

Gelelim iyi izler bırakan öğretmenlerime. İlkokul beş seneydi bir zamanlar ve ben beş yılı da beş ayrı okulda bitiren bir öğrenci olarak farklı öğretmeleri gözlemleme şansına sahip oldum.

Nurten Hocamız dünya iyisi bi kadındı, her birimiz kendi evladı gibi severdi. Bize kızamazdı bir türlü, biz de onu üzmemektense yaramazlık yapmamaya çalışırdık. Bembeyaz elbiseler, dantelli ceketler, dantelli eldivenler giyerdi. Meleğe benzetirdik onu. Sonra genç yaşında melek olup aramızdan ayrıldı. Onun hemen ardından bazuka ile tanışmak ağır gelmişti bana.

Necdet Hoca: Bazuka benim ayarımı bozunca ben de bildiklerimi bile unutmuş umursamaz bir öğrenci olmuştum. Evdeki diyaloglar aynen şöyleydi o sıralar:

- Oğlum şunu çalış!

- Aman çalışcam da nolucak.

- Oku adam ol!

- Üstüme varma anne.

Evet dokuz yaşında ve böyle boşvermiş bir hale gelmiştim ki beşinci sınıf için olağan okul değiştirmemi yaptık. Necdet hoca benim en boşlamış halimi tanıdı. İlk başlarda gerizekalı olduğuma kanaat getirmişti ki bir gün kimsenin bilemdiği bir matematik sorusunu ben çözdüm artık nasıl yaptıysam. Hocam soruyu cevaplamama çok sevinince de çalışkan öğrenci olmaya kara verdim. Evinin bodrum katını sınıfa çevirmişti, Hafta sonları gidip ondan ders almamız mümkündü. Ücretsiz. Sınıfımız otuz kişiydi. Yirmiyedimiz hafta sonları evinin müdavimi olmuştuk. Şimdi bir sınıftan 15, 20 öğrenci başarılı olsa öğretmenini ne kadar muazzam bir insan olduğundan bahsedilir. O sene 27 miz muhtelif sınavlara girdik ve hepimiz de girdiğimiz sınavları çok yüksek puanlar ile kazandık hocamız sayesinde. Maddi durumu benim gibi iyi olmayan ailelerden gelenleri de parasız yatılı sınavlarından haberdar etmiş ve bizlerin de iyi bir tahsil almasına olanak sağlamıştır. Ve Necdet Hoca bizleri yuvadan uçurunca yeni öğrencilerine kol kanat germeye devam etti. Emekli olduktan sonra da bodrum katındaki hafta sonu sınıflarına devam etmiş.

Benim hoca anılarım böyle bir nevi askerlik anısına döndü. Durayım ben en iyisi.

İyi öğretmenler, zor okullarda, zor coğrafyalarda öğreten hocalar, insan sevgisini aşılamyı bilen öretmenler, yüreğinde sevgiyi filizlendirmiş güzel hocalar, öğretmenler gününüz kutlu olsun.

Kolaj: Öğretmenim Canım Benim - D.M.

Çılgın Palyaço Zamanı

2011-11-23T14:17:00.002+01:00

David Lynch'in filmlerinde müziğin önemli yer tuttuğunu meraklı izleyicileri iyi bilir. Yönetmenin müzikle içli dışlı olduğunu, bir kaç albüm projesinin içinde yer aldığını şarkı sözleri yazdığını, besteler ürettiğini, son filmi Inland Empire'da kendisine ait iki şarkıyı seslendirdiğini, 2009 yılında başka müzisyenlerle iş birliği içinde Fox Bat Strategy isimli bir EP'sinin yayınlandığını ise mziğe de meraklı sinema severler bilirler. Lynch'in Angelo Badalamenti ile işbirliği içinde olduğu projeler her zaman olumlu sonuçlar vermiştir. Ancak Lynch bu kez solo sayılabilecek bir çalışmaya imza atmış. Albümünün yayınladığını duyunca sanki yeni bir filmini izleyecekmişim gibi heyecanlandım her ne kadar son iki film projesi beni fazla açmamış olsa da; "Inland Empire" ve "My Son My Son What Have You Done" İlkinin, Rabbits isimli TV dizisi için hazırladığı sahnelerin yedirildiği filmin sabırlı izleyiciyi bile zorlayacak biçimde sıkıcılığa düşmesi, ikincisinin ise prodüktör olarak emeği geçmiş olan filmin en nihayetinde bir David Lynch filmi parodisine dönüşmüş olması. Ancak son yıllarda kendi internet sitesinden yayınladığı "The Interview Project" beni inanılmaz heyecanlandırmış muazzam bir insanlık kolajıydı. Yani uzun lafın kısası David Lynch'in kendisini hayli özlettiği bir sırada bu albüm piyasaya çıktı.

Albümün adı "Crazy Clown Time" ve 14 parçadan oluşan elektronik pop adı verilebilecek bir tarza sahip. İçeriğinde Lynch filmlerine aşina olanları şaşırtmayacak bir dünya bekliyor. Albümün tek istisnası olan ilk şarkıyı "Yeah Yeah Yeahs" grubunun solisti Karen O seslendiriyor. Diğer şarkılar David Lycnh tarafından seslendirilmiş. Yorumu şarkı söylemekten ziyade konuşmayı andırıyor. Ve vokali üzerinde hayli oyananıp, değiştirilmiş. Öbür dünyadan kehanetler ile seslenen bir adam var karşınızda. Korkutucu bir dünyanın kapılarını dinleyenin önünde usul usul açıyor. Melodik anlamda da fazla bir zenginlik yok, dingin bir Moby albümü ile Angelo Badalamenti sondtracki arasında bir yerde duran bir sesler bütünü söz konusu. Tabii ki bu, albümü bilerek eline almış bir dinleyici için sürpriz değil.

Bir kaç şarkı dinledikten sonra malesef kötü bir David Lynch filmi izler gibi oluyorsunuz. Bence bu albüm son derce kasvetli, korkutucu, itici ve hayli sıkıcı.

Bu Saçmalıkların Hepsi mi Sahici?

2011-11-18T09:23:00.006+01:00

William Shakespeare yazdığı tiyatro eserleri ile zamanın karşısında yüzyıllardır yenik düşmemeyi başarmış bir deha. Yazdığı komedilerde de, trajedilerde de insanın türlü hallerini güçlü biçimde kaleme almış. Anladığım kadarı ile kazandığı ün onu kendisi yapan huylarından ayırmamış olmalı ki yeri geldiğinde kendisi ile de alay edebiliyor. Şöyle diyor Shakespeare trajediyi tanımlarken; "Trajedi en az altı ölü ve sekiz yaralının olduğu tiyatro eserlerine denir." ve devam ediyor "Söz konusu yaralılar ayakta tedavi edilebilirler." Böyle bir tanımın ardından dönüp kendi yaşadıklarımıza baktığımda trajedi sınırlarını çoktan aştığımızı, saçmalık denizlerinde debelenmekte olduğumuzu düşünüyorum aniden.

Yüzdüğümüz yere bakar mısınız?

Her gün her hangi bir gazetenin her hangi bir sayfasını açın ve görün muazzam manzarayı; yüzlerce insan saçma sapan nedenlerle saldırıya uğruyor, ölüyor, yaralanıyor, şanslıysa sürünüyor ve daha uzun yıllar yaşamaya devam ediyor. Sorumlu olması gereken kimseler hiç bir surette sorumluluk almak istemiyorlar. Sorumluluk almamanın isteme bağlı olduğu tek ülkeyiz sanırsınız.

43 yaşındaki bir kadın sabah altıbuçukta görevli olduğu dersaneye doğru evinden yola çıkıyor. Düpedüz işe gidiyor yani. Sokakta karşısına çıkan öfkeli bir adam, 47 yaşında, kadını yumrukla, tekmeyle öldüresiye dövüyor. Görgü tanıkları kadını hiç tanımadığı adamın elinden güç bela kurtarıyorlar. Kadının çene kemiği kırıldığı için üç buçuk saatlik bir ameliyata maruz kalıyor. Olayın üzerinden geçen zamana rağmen kadın hala yemek yiyemiyor. Daha bir müddet sıvı besinler tüketmek zorunda. Polis dayak atan adamı yakalıyor, savcı ifadesini alıyor. Adam şöyle diyor; "Hatırlamıyorum." Hatırlamayan adam serbest bırakılıyor. Kadına ömür boyu unutamayacağı bir korku hediye ediliyor.

Amerika'da zenginlerin kendilerinden az vergi vermesine daha fazla tolerans göstermek istemeyen halk sokaklarda "Bizler yüzde doksandokuzuz, yüzde biri sırtımızda taşımak istemiyoruz, artık onlar da kazançlarına uygun vergi versin" diyorlar. Hareket büyüyor, avrupa ülkelerine de sıçrıyor. Adalet yönünden güllük gülistanlık olmalıyız ki bu olay pek alakamızı çekmiyor. Oysa bankacılık yaptığım yıllardan en iyi hatırladığım, koskoca firmaların gelir tablolarını incelediğimde büyük bölümünün benim bir yılda verdiğim gelir vergisinden daha az kurumlar vergisi ödediğini sıklıkla görmemdir.

Her ay gelen elektrik faturalarımızda, tükettiğimiz tutarın yüzde onbeşi kadarının yeküne ilave edildiğini görmeye şaşırmayı bıraktık. Bu ilave ülkemizde kaçak elektrik kullanan kimselerden tahsil edilemeyen miktar için kendi kullandığının bedelini ödemekten kaçınmayan dürüst vatandaşlara yüklenilmesi uygun bulunmuş tutar. İsmi kaçak kullanım bedeli. Kaçak elektrik kullanmayanların ödediği bedel bu. Ne kadar adaletli değil mi? Kaçak elektrik kulananların elektriğini kesmek de bir çözüm olamaz mı?

Telefon, vergi veya kullandığınız herhangi bir hizmetin bedelini ödemedinizde karlısınız, çünkü iptal edilebilir, takside bağlanabilir, başkasının üstüne yıkılabilir. Hangisi olursa olsun zaten faiz ödemiyorsunuz. Borcuna sadık kimselerin işi zor, sebepsiz fakirleşme yaşıyorlar. Sebepsiz zenginleşme sözünün manası kalmadığı için az evvel uydurdum bu lafı. Bana sebepli zenginleşen bir türk gösterin size arkadaşını söyleyeyim. Bu da şuracıkta uydurduğum bir espri. Şekspir olmadığım için böyle hafif, lütfen kusuruma bakmayın.

Adam hapisten çıkıyor doğru kadının kapısına, yani eski sevgilisine çat kapı dönmek istiyor. Kadın bir seçme hakkı var sanıyor, adamın geri dönmesini istemiyor, sokakta çocuğunun önünde bıçaklanıyor. Ölüyor. Allah rahmet eylesin. Sorum şu, sizce bu zavallı kadın neyi öğrendi? Peki ya annesi gözleri önünde bıçaklanan dokuz yaşındaki erkek çocuğu neyi öğrendi? O çocuğu bu tıpluma kazandırmak için her hangi bir program uygulanacağını zannedenler de çıkabilir. İnşallah doğrudur.

Adam güzide bir ruh ve sinir hastalıkları hastanelerimizden birisine yatırılıyor. Bu hastaneye yeni yatırılanlar, teşhis konuluncaya kadar meğer ağır hastaların koğuşuna alınırmış. Maksat o da ağır çıkarsa hafif hastalar zedelenmesin, berelenmesin. Ne zarif bir düşünce değil mi? Gece oluyor, herkes yatağına çekiliyor. Yeni gelen adamcağızın yanındaki yatakta yatan ağır hasta gecenin kör karanlığında yatağından kalkıyor, çok kararlı. Parmakları ile yeni gelenin iki gözüne saldırıyor. Oyuyor oracıkta. Meğer yeni gelen adam hafif hastaymış. İlk geceyi atlatamamış, teşhis edilmeyi bekleyememiş, hastanenin kuralları dinlemiyor tabi. Kuraldır, vardır, ilelebet de orada kalacaktır. Allah korusun hayatınızın bir döneminde o hastanenin hekimlerinin eline düştüğünüzü düşünün, karşınıza ellerinde tuttukları kurallar ile öyle bir çıkarlar ki normal olduğunuzu ispat edemezsiniz, sağlam kurtulamazsınız, vallahi böyle olur, kalıbımı basarım.

Deprem oluyor, o ay çalışmayan sözleşmeli öğretmenlere çalışmadıkları için maaş ödenmiyor. E doğru kurala ne denir. Çalışsalardı onlarda.

Vicdani red konusu bir gün aniden ortaya atılıp sonra kenara çekilip, bir kaç gün sonra da emrivaki yapılacak bir konu mudur sizce? Yoksa daha hassas biçimde ele alınmayı mı haketmiştir bunca yıldır? Soranlara "Avrupa Birliği öyle istedi" anlamına gelecek cümleler kurmak demek de ne kadar zekice bir yanıttır. Gördüğünüz görebileceğiniz, duyduğunuz duyabileceğiniz en ciddi ve zeka ürünü yanıt odur malesef.

Malzeme yağlı çamur gibi düzeltmek istediğin yerler avucunun içinden vıcık vıcık kayarak, akıp gidecek, hem de kendi canının çektiği noktaya doğru, hem de geçtiği yerlere kara kara çamurdan izler bırakarak. Biz bu saçmalıkları yaşamaya ilelebet mahkum, acılarımızın, detlerimizin sorumlusunu arayacağız duracağız. Ama sorumlu yok - yazımın başında belirttiğim noktaya dönüp bir daire çiziyoruz - çünkü kimse sorumluluk almak istemiyor. Biz çektiklerimizle başbaşa kala kala, acılarımızı saçmalık addedesiye kadar böyle debelenip duracağız demek boş bir kehanet olmaz sanırım. Görünen saçmalık kılavuz istemez zira.

Kolaj:

Nicole McConville'in "Girls at Play" serisinden

Resistance